Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

ποίημα: Στην κόψη του φεγγαριού

Κάποτε νιώθεις πραγματικά ότι


τίποτε δεν σταματά μια δίκαια κουβέντα


όταν έχει φτάσει η ώρα να ειπωθεί!




Ύστερα ξεχνάς εύκολα τα προβλήματα


και η συνείδησή σου κρεμά


τα λάθη της στην μοναδικότητα του φεγγαριού.




Κι όμως... τα βλέπω μπροστά μου


να μου θυμίζουν το μάταιο των κόπων τους


και το ανεξίτηλο αποτύπωμα ενός


άσβεστου κρατήρα με διώρυγες


που έχουν αποστολή αλλά όχι τέλος


και τότε...για το μόνον που είμαστε σίγουροι


είναι να θυμόμαστε το μέλλον της ανθρωπότητάς μας


και ότι θέλουμε να εξακολουθούμε να πιστεύουμε


ότι Δεν είμαστε "φυσιολογικοί άνθρωποι",


...είμαστε μια κόψη.


Χωρίς ούτε δεύτερο όνομα.






Δεν υπάρχουν σχόλια: