Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

poem: My route through the destiny and by the roots

[23/10/2011]

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Συμφωνώ, το "πλήρωμα του καραβιού" έχει πολλές πολλές ψυχές αγάπη μου

καλημέρα
Εύα

mariapapadopoulou είπε...

Εύα μου αγαπημένη φίλη !

Αυτό το νοητικό σχήμα που είδες είναι πολύ σημαντικό. Οι άνθρωποί μας, είναι τα παιδιά μας, τα ανήψια μας, τα παιδιά του συλλόγου, οι φίλοι μας και οι άνθρωποι που δεν είναι τυχαίο ότι γνωριστήκαμε για κάποιο πολύ ανθρώπινο και πανανθρώπινο σκοπό.

Μας τους "χρέωσε" ο Θεός για να κοινωνούμε και να ενισχύουμε αισθηματικά και πνευματικά ο ένας τον άλλο.

Στο χέρι μας είναι να αποδειχτούμε ικανοί και να αποτελούμε "πλήρωμα" ενός "σκεύους εκλογής".

Καλή φώτιση
Μαρία

Ανώνυμος είπε...

Μου αρκεί να ξέρω πως είσαι καλά...τα ματάκια σου να λάμπουν από ευτυχία .....απλώς να προσέχεις και να θυμάσαι......κάποια ψυχή....κάπου, κάποτε σου έδωσε ότι πολυτιμότερο δημιούργησε ο θεός για τον άνθρωπο....την αγάπη.....

http://www.youtube.com/watch?v=efTLvQDLrx0&feature=related

mariapapadopoulou είπε...

Αγαπητέ κι άγνωστε ιππότη,
Οπωσδήποτε μια γυναίκα θα σε ευχαριστούσε για τα λατρεμένα και ευγενικά σου λόγια, αν γνώριζε τις προθέσεις σου και ποιός είσαι. Θα θεωρήσω λοιπόν ότι οι προθέσεις σου είναι καλές και θα σε ευχαριστήσω εγώ για εκείνη.
Δεν βρίσκεις όμως ότι είναι σκληρό για εμένα να μου προσφέρουν ερωτισμό όταν χρειάζομαι μόνον φίλους;
Σκέψου το και να'σαι καλά.