Εκδήλωση για την παρουσίαση της έγκρισης Υλοποίησης του προγράμματος εκμάθησης παραδοσιακών χορών.

Εκδήλωση για όλες τις ηλικίες, πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα εκδηλώσεων του δημοτικού καταστήματος, με αφορμή την έναρξη λειτουργίας Τμημάτων παραδοσιακού χορού. Η αίθουσα παραχωρήθηκε από τον Δήμο Κοιλάδος για να χρησιμοποιείται στο εξής από τον Σύλλογο Μιστιωτών Καππαδοκίας.
Αιγίδα Προγράμματος : ΝΕΛΕ Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Λάρισας.
Φορέας Υλοποίησης : Τομέας Πολιτισμού του Συλλόγου.
Οι Συντονιστές της εκδήλωσης, εισηγήθηκαν τα παρακάτω θέματα :

• Σταμάτης Μαλάκος : «Τα επιτυχή προγράμματα της ΝΕΛΕ και η κατάργηση ενός πολυετούς θεσμού».


• Μαρία Παπαδοπούλου : «Η πολιτιστική έκφραση του ελληνισμού μέσα από τους παραδοσιακούς χορούς». «Η αξία των ανθρώπων σε κάθε ηλικία».

• 1ο Ρεπορτάζ στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Σάββατο 3 Ιουλίου 2010, σελ. 7.
  http://files.eleftheria.gr/pdf/%7B13918320-1365-42A6-B421-8F16F04C96C8%7D_3-7-2010-FYLLO1.pdf

• 2ο Ρεπορτάζ στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Τρίτη 6 Ιουλίου 2010, σελ. 6.
  http://files.eleftheria.gr/pdf/%7B75042AA4-3B46-4BFB-93E0-DE2588F21B6D%7D_6-7-2010-FYLLO.pdf

http://mariapapadopoulou.blogspot.com/2007/07/blog-post.html

Ομιλία : «Η πολιτιστική έκφραση του ελληνισμού μέσα από τους παραδοσιακούς χορούς». «Η αξία των ανθρώπων σε κάθε ηλικία».

• 1ο Ρεπορτάζ στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Σάββατο 3 Ιουλίου 2010, σελ. 7.

http://files.eleftheria.gr/pdf/%7B13918320-1365-42A6-B421-8F16F04C96C8%7D_3-7-2010-FYLLO1.pdf

• 2ο Ρεπορτάζ στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Τρίτη 6 Ιουλίου 2010, σελ. 6.

http://files.eleftheria.gr/pdf/%7B75042AA4-3B46-4BFB-93E0-DE2588F21B6D%7D_6-7-2010-FYLLO.pdf

http://mariapapadopoulou.blogspot.com/2010/07/blog-post_04.html

άρθρο : Πόντιοι και η Γενοκτονία των Ελλήνων

πηγή : ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Συντάκτης: Νικόλαος Χλαμίδης
(Ελληνική μετάφραση Φανούλα Αργυρού)
Το Μάρτιο του τρέχοντος έτους το Σουηδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα, το οποίο ανεγνώρισε την Γενοκτονία που διαπράχθηκε εναντίον ορισμένων μειονοτήτων κατά την διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, συγκεκριμένα η «δολοφονία Αρμενίων, Ασσυρίων/Συρίων/Χαλδαίων και Ποντίων Ελλήνων» αναγνωρίζεται πλέον ως πράξη γενοκτονίας.Καθώς πολλοί χαιρέτησαν το ψήφισμα ως μεγάλη νίκη, για όσους μελετούν τα ιστορικά αρχεία ήλθε ως μια έκπληξη το γεγονός ότι ένα τέτοιο περιεκτικό ψήφισμα δεν περιέλαβε όλους τους Έλληνες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας παρά μόνο τους Έλληνες της περιοχής του Πόντου.[1]
Η μεγάλη πλειοψηφία των Ποντίων Ελλήνων εκτιμούν τις γενοκτονικές εμπειρίες των υπολοίπων Ελλήνων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όμως πολλοί ακόμα προτιμούν να θεωρούν την τύχη των δικών τους ανθρώπων ως ξεχωριστή. Διαχρονικά έχουμε επισημάνει αρκετές θέσεις που υποστηρίζουν ότι μια διάκριση πρέπει να γίνεται μεταξύ των εμπειριών των Ποντίων Ελλήνων και των άλλων Ελλήνων της αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια της Γενοκτονίας.[2]
Οι πιο συνηθισμένες θέσεις είναι:
Οι Πόντιοι έχουν μια ξεχωριστή ιστορία, κουλτούρα, τρόπο ζωής και διαλέκτου, που τους κάνει να ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες Οθωμανικές Ελληνικές κοινότητες.
Πολλοί Πόντιοι Έλληνες, αντίθετα με Έλληνες άλλων περιοχών της αυτοκρατορίας, πήραν τα όπλα εναντίον εκείνων που τους καταδίωκαν και, επομένως, η ιστορία των καταδιώξεων στη περιοχή αξίζει ειδικής αναφοράς.
Αντίθετα με τον Πόντο, η δυτική Μικρά Ασία ήταν εμπόλεμη ζώνη όπου Ελληνικά και Τουρκικά στρατεύματα αντιμάχονταν. Αγριότητες που διεπράχθησαν στα πλαίσια του Ελληνο-Τουρκικού πολέμου δεν μπορούν να θεωρηθούν ως μέρος της Γενοκτονίας.
Για δύο δεκαετίες οι Πόντιοι Έλληνες της Διασποράς εργάζονται ασταμάτητα για να κατορθώσουν την αναγνώριση της Γενοκτονίας και, επομένως, δεν είναι υπερβολικό να αναμένουν μια αποκλειστική προσέγγιση για τους Έλληνες του Πόντου.
Θα προσφέρουμε μια απάντηση στα προαναφερθέντα αλλά πρώτα θα θέλαμε να δηλώσουμε ότι αμφότεροι αναγνωρίζουμε πλήρως ότι οι Πόντιοι Έλληνες έτυχαν γενοκτονίας και σε όλα τα κατωτέρω, που θα παραθέσουμε με κανένα τρόπο δεν σκοπεύουμε στο να υποβαθμίσουμε τα γεγονότα και το βαθμό της εκστρατείας καταδίωξης στην περιοχή του Πόντου.
Ο ισχυρισμός της μοναδικότητας είναι κάπως απλοποιημένος γιατί παραγνωρίζει τη μεγάλη και πλούσια ποικιλία κουλτούρας που διατηρούσαν οι ελληνικές κοινότητες της περιοχής. Το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών στην Αθήνα έχει εντοπίσει μέχρι και 1,500 καθαρώς ελληνικούς Ορθόδοξους οικισμούς στην περιοχή του Πόντου, τον κάθε ένα με τη δική του ξεχωριστή κουλτούρα, έθιμα, και τρόπο ζωής.[3] Ο ισχυρισμός της ξεχωριστής Ποντιακής διαλέκτου επίσης χρήζει κάποιας διευκρίνισης. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει μία και μόνο Ποντιακή Ελληνική διάλεκτος—θα πρέπει να μιλάμε για διαλέκτους, στον πληθυντικό. Η μελέτη του Richard M Dawkins αναφέρεται στις πάρα πολλές διαφορές μεταξύ των πάρα πολλών διαλέκτων, όχι μόνο του Πόντου αλλά συνολικά της Μικράς Ασίας.[4] Η προφορά διέφερε από το ένα μέρος στο άλλο, καθώς κάποιες λέξεις ήταν ιδιάζουσες μιας περιοχής και ήταν εντελώς άγνωστες σε άλλες. Βέβαια, και άσχετο με την επιρροή της τοπικής φρασεολογίας και προφοράς, η γλώσσα της κοινότητας των Ελλήνων του Πόντου ήταν Ελληνική.[5] Και παρόλο που η φυσική απομόνωση του Πόντου από την Ελλάδα είχε ως αποτέλεσμα την διαμόρφωση ενός χαρακτήρα για την περιοχή που ήταν διαφορετικός από την κυρίως Ελλάδα, οι ελληνικές κοινότητες του Πόντου είχαν μια κοινή ταυτότητα όσον αφορά την εθνικότητα και θρησκεία με τις ελληνικές κοινότητες σε άλλες περιοχές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ακόμα περισσότερο, οι Έλληνες του Πόντου δε θεωρούσαν τους εαυτούς τους διαφορετικούς από τους Έλληνες της υπόλοιπης αυτοκρατορίας. Αποκαλούνταν όχι Πόντιοι αλλά Έλληνες ή Ρωμιοί, βασιζόμενοι στην θεωρία τους ότι ήταν απόγονοι της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Όπως και οι άλλοι Έλληνες της Μικράς Ασίας, πίστευαν ότι οι απόγονοι τους ήταν αρχαίοι Έλληνες που είχαν εποικίσει τις ακτές της Μικράς Ασίας πολλούς αιώνες νωρίτερα. Ούτε οι Οθωμανοί Τούρκοι δεν ξεχώριζαν τις διάφορες Ελληνικές κοινότητες, τις οποίες θεωρούσαν όλες ως μέλη του Οθωμανικού Μιλέτ των Ρωμιών.
Η άποψη του δευτέρου ισχυρισμού είναι απλά λανθασμένη. Παρόλο που αληθεύει ότι υπήρχαν κάποιες εστίες ένοπλης αντίστασης στην περιοχή του Πόντου σε σχέση με την Γενοκτονία, δεν αληθεύει ο ισχυρισμός ότι κοινότητες σε άλλες περιοχές που αντιμετώπισαν σφαγές και εκτοπισμούς, δεν έφεραν αντίσταση. Αν και υπάρχουν πολλές περιπτώσεις στις οποίες μπορούμε να αναφερθούμε, ένα μόνο παράδειγμα είναι αρκετό: Η ελληνική αντίσταση στην περιοχή Νικομήδειας/Ιζμίτ ορισμένες εκατοντάδες χιλιόμετρα από τον Πόντο.[6] Μολονότι το γεγονός αυτό αντικρούει και καταρρίπτει τον ισχυρισμό περί του αντιθέτου, ας υποθέσουμε για μια στιγμή ότι ο ισχυρισμός είναι αληθής. Η πράξη της γενοκτονίας δεν είναι θέμα διαφοροποίησης εξαρτώμενης από την ένοπλη αντίσταση αλλά ένας συλλογικός στόχος, ο οποίος στην περίπτωση της Ελληνικής Γενοκτονίας στόχευε ολόκληρο τον Οθωμανικό ελληνικό πληθυσμό. Αν η ιστοριογραφία του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος αναφερόταν αποκλειστικά στην αντίσταση στα γκέτο, ή της Αρμενικής Γενοκτονίας, π.χ., στην αντίσταση στο Βαν τότε αμφότερες οι γενοκτονίες θα παρουσιάζονταν άκρως παρερμηνευμένες. Εν πάση περιπτώσει, επειδή οι Έλληνες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας αποτελούσαν έναν πληθυσμό μειονότητας, διασκορπισμένης σε ολόκληρη την επικράτεια της αυτοκρατορίας, στις πλείστες περιπτώσεις—περιλαμβανομένων και εκείνων του Πόντου—οι ελληνικές αυτές κοινότητες δεν ήταν εις θέση να προσφέρουν καμία οργανωμένη ένοπλη αντίσταση.
Συμφωνούμε ότι στην περίπτωση του Ελληνο-Τουρκικού πολέμου, σποραδικές αγριότητες που διαπράχθηκαν από την μία στρατιωτική δύναμη εναντίον της άλλης εν καιρώ πολέμου σε μια εμπόλεμη ζώνη, δεν μπορούν να θεωρηθούν ως ένα κεφάλαιο στην ιστορία της Ελληνικής Γενοκτονίας. Τουναντίον, η Ελληνική Γενοκτονία δεν σχετίζεται με κανένα είδος πολεμικής δραστηριότητας. Εκτός τούτου, η Ελληνική Γενοκτονία ήταν αποτέλεσμα φυσικής εξουδετέρωσης άοπλων πληθυσμών, ανδρών, γυναικών και παιδιών, εν καιρώ ειρήνης και μακριά από εμπόλεμες ζώνες. Μεταξύ Μαΐου 1919 και Σεπτεμβρίου 1922, η Ελλάδα διατηρούσε στρατιωτική παρουσία σε ορισμένες περιοχές της δυτικής Ανατολίας. Είναι σημαντικό να θυμούμαστε ότι η παρουσία της οφειλόταν μερικώς στην μεταχείριση των Ελλήνων κατά την διάρκεια των πέντε χρόνων πριν τη Συμμαχική απόφαση σε σχέση με την Σμύρνη: «Με σκοπό την αποφυγή ταραχών και σφαγών των Χριστιανών στη Σμύρνη και στις πέριξ περιοχές, η κατοχή της πόλης και φρουρίων από τις Συμμαχικές Δυνάμεις αποφασίστηκε από τον Πρόεδρο [Γουίλσον] και τον Πρωθυπουργό [Λόιτ Τζιώρτζ] και τον κ. Κλεμανσώ», αποκάλυψε ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών λίγες μέρες πριν την άφιξη των ελληνικών στρατευμάτων στη Σμύρνη.[7] Επομένως, αγνοώντας εξ΄ολοκλήρου την περιοχή αυτή, αφαιρούνται πέντε χρόνια ιστορίας (1914-1919) συστηματικών εκτοπισμών και σφαγών εναντίον εκατοντάδων ελληνικών κοινοτήτων τον καιρό που δεν υπήρχε καμία ξένη στρατιωτική παρουσία. Με τον ίδιο τρόπο, παραβλέπεται και η περίοδος κατά την οποία έλαβε χώρα η εκκένωση των Ελλήνων και άλλων Συμμαχικών στρατιωτικών δυνάμεων από την Μικρά Ασία την οποία ακολούθησε το Ολοκαύτωμα της Σμύρνης και η τελευταία φάση της καταστροφής και η εξουδετέρωση των Οθωμανικών Χριστιανικών κοινοτήτων. Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι ο ισχυρισμός αυτός φαίνεται να αντανακλά σε μια λανθασμένη εντύπωση πως οι μόνες κοινότητες που ήταν στόχος ήταν εκείνες στο Πόντο και στην περιοχή της Σμύρνης στην δυτική Ανατολία και ότι η επιλογή είναι απλά αν θα περιλαμβάνεται η Σμύρνη ή όχι. Εκείνο που παραμένει ανεξήγητο είναι γιατί οι εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας που ζούσαν κατά μήκος όλων των παραλιών της Τουρκίας, εκείνοι που ζούσαν σε απομονωμένα χωριά στην ενδοχώρα, εκείνοι που ζούσαν στα νησιά καθώς και μεγάλοι αριθμοί που κατοικούσαν στην Θράκη, έχουν όλοι αποκλειστεί; Αυτές οι κοινότητες δεν ήταν λιγότερα θύματα από τους Έλληνες του Πόντου ή της Σμύρνης.
Σε μια συνέντευξή του ένας ιστορικός εξηγεί πως ο λόγος για τον οποίο αποκλείει τις καταδιώξεις των υπολοίπων Ελλήνων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από την εξίσωση της γενοκτονίας είναι γιατί «υπάρχει δικαιολογία για την σφαγή τους, ενώ για την περιοχή του Πόντου δεν υπάρχει δικαιολογία.»[8] Στην ουσία, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά για τον Πόντο, ο οποίος έτυχε και Ρωσικής στρατιωτικής κατοχής, Βρετανικής στρατιωτικής παρουσίας, βομβαρδισμό από το Ελληνικό Ναυτικό και μια κίνηση από σποραδική ένοπλη αντίσταση, όπως αναφέραμε ήδη, μεταξύ άλλων πολλών. Εκείνο που απομένει από πλευράς μας να τονίσουμε είναι ότι το καθήκον των ιστορικών είναι να παρουσιάζουν με ακρίβεια και αλήθεια τα γεγονότα και να είναι αμερόληπτοι.[9] Το να διαστρεβλώνεται η ιστορία για να εξυπηρετηθεί μια θέση έναντι άλλης, άσχετα από τα κίνητρα του οποιουδήποτε, αποτελεί ενέργεια σοβαρού επαγγελματικού παραπτώματος.
Η αναγνώριση της Γενοκτονίας δεν πρέπει να θεωρείται ως τιμητική για όσους κάνουν το μεγαλύτερο θόρυβο. Η αναγνώριση πρέπει να χρησιμεύει στο να επιβεβαιώνεται η ιστορία με τρόπο που να αντανακλά επακριβώς τα ιστορικά αρχεία και με κανένα τρόπο δεν πρέπει να τροποποιείται κατά το δοκούν. Τα ιστορικά αρχεία—περιλαμβανομένων διεθνών αρχείων, εφημερίδων, αναφορών, μαρτυριών διασωθέντων και αυτόπτων μαρτύρων—επιβεβαιώνουν ότι οι ελληνικές κοινότητες σε ολόκληρη την Οθωμανική αυτοκρατορία αποτέλεσαν στόχο Γενοκτονίας. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα, τα περισσότερα ψηφίσματα Γενοκτονίας ήταν αποτέλεσμα πιεστικού λόμπυ από πλευράς των Ποντιακών οργανώσεων και, ως εκ τούτου, φαίνεται να περιορίζονται στην «Ποντιακή Γενοκτονία» και την τύχη των Ποντίων Ελλήνων μόνο. Όμως μια γρήγορη ματιά στα ψηφίσματα φανερώνει κάποια θετικά στοιχεία. Π.χ., το ψήφισμα που εγκρίθηκε στο Οχάϊο τον Μάιο του 2005 μιλά για μια «τραγική γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας».[10] Και πέρσι στο Κοινοβούλιο της Νοτίου Αυστραλίας εγκρίθηκε ψήφισμα το οποίο, και παρόλο ότι περιοριζόταν στους Έλληνες του Πόντου, έθιξε και τις εμπειρίες γενοκτονίας και άλλων Ελλήνων της Μικράς Ασίας.[11] Αυτές οι απόπειρες, να περιλαμβάνονται και άλλοι Έλληνες είναι ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση, και δίχως να φαινόμαστε κυνικοί, υπάρχουν ακόμα δύο σημεία που πιστεύουμε χρειάζονται να αναφέρουμε: Πρώτον, αφού ο Πόντος είναι μέρος της Μικράς Ασίας, εκφράσεις όπως «Πόντος και Μικρά Ασία», παρόλο ότι λογικώς δεν είναι λανθασμένες, δεν είναι λιγότερο παραπλανητικές από το να λέγει ένας «θα περάσω το σαββατοκύριακο στη Βαυαρία και μια εβδομάδα στην Γερμανία». Δεύτερον, στόχος της Γενοκτονίας ήταν όλες οι Οθωμανικές Ελληνικές κοινότητες σε όλη τη χώρα, επομένως το να αναφέρεται ένας σε μια περιοχή όπως τη Μικρά Ασία δεν αρκεί. Η Μικρά Ασία είναι ένας ιστορικός όρος που καθορίζει την ανατολική πλευρά όμως δεν περιλαμβάνει ολόκληρη τη Θράκη, περιλαμβανομένης και της Ευρωπαϊκής Κωνσταντινούπολης, τα νησιά καθώς και την περιοχή ανατολικά του Ευφράτη.
Παρεμπιπτόντως, θα θέλαμε να προσθέσουμε ότι αναγνώριση από τρίτους δε θα ήταν αναγκαία αν δεν ήταν για την αναιδή άρνηση της τουρκικής επίσημης πλευράς. Από την άλλη, οι στόχοι της Διασποράς δεν πρέπει να είναι η εξασφάλιση της αναγνώρισης για χάρη αναγνώρισης και μόνο. Θα πρέπει να γίνουν προσπάθειες και για την συλλογική κατανόηση της περιόδου μέσω έρευνας και σοβαρής ακαδημαϊκής δουλειάς. Τότε η αναγνώριση μπορεί να υιοθετήσει ένα πολύ καλύτερο ρόλο βασισμένη σε ένα ακαδημαϊκό σώμα με ακαδημαϊκή μελέτη.
Επομένως γιατί ακαδημαϊκοί και ενδιαφερόμενα μέρη να μην περιορίζονται μόνο σε μια περιοχή ειδικά; Στην ιστοριογραφία της Αρμενικής Γενοκτονίας, π.χ., ακαδημαϊκοί έχουν προσφέρει μελέτες που περιορίζονται στην Γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων σε συγκεκριμένες περιοχές, τότε γιατί να μην κάνουν το ίδιο για την Ελληνική Γενοκτονία;[12] Οι περιοχικές μελέτες είναι πολύ σημαντική συνεισφορά στη συλλογική κατανόηση της Γενοκτονίας και δεν θα θέλαμε να αποθαρρύνουμε τέτοια έργα. Από την άλλη, όμως δεν είμαστε πεπεισμένοι ότι μια περιοχική μελέτη περιορισμένη στον «Πόντο» θα είναι αρκετή. Ο Πόντος είναι μια ιστορική λέξη για μια αρχαία περιοχή τα σύνορα της οποίας διαφοροποιούνται σημαντικά δια μέσου των αιώνων και το να καθορίζεται ο Πόντος ως η πατρίδα των Ποντίων στις αρχές του 20ου αιώνα είναι προβληματικό, αν ένας θέλει να είναι ακριβής. Ακόμα πιο σημαντικό, το θέμα εδώ δεν αφορά μια περιοχική μελέτη αλλά προσδιορίζει γενοκτονικές εκστρατείες ξεχωριστά και γι'αυτό η συζήτηση περιστρέφεται στο κατά πόσο αυτό αντανακλά σωστά τα ιστορικά αρχεία. Με τη θέση της λεγόμενης «Ποντιακής Γενοκτονίας», αποτυγχάνεται η συμπερίληψη της ευρύτερης ιστορίας και το μέγεθος της εκστρατείας εναντίον ολόκληρου του πληθυσμού των Ελλήνων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Είναι μια θέση με στόχο να καθορίσει μια μοναδική γενοκτονία στη περιοχή δίχως καν να αναφέρεται στην ύπαρξη άλλων Οθωμανών Ελλήνων, πόσο μάλλον την κοινή τους μοίρα. Εδώ, ελπίζουμε οι αναγνώστες να συμφωνήσουν ότι υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ εκείνου του όρου, και ας πούμε της έκφρασης «Πόντος: μια περιοχική μελέτη της Ελληνικής Γενοκτονίας».
Για όσους ακόμα διαφωνούν, θα θέλαμε να θίξουμε ένα τελευταίο σημείο: Τυχόν αποτυχία να περιληφθεί η ευρύτερη ιστορία ίσως να συνιστά απειλή για τα ίδια τα Ποντιακά συμφέροντα. Ας υποθέσουμε για μια στιγμή τα ακόλουθα χαρακτηριστικά, ειδικά όσο αφορά την περιοχή του Πόντου: (1) Το αναφερθέν κίνημα αντίστασης, (2) Η Ρωσική κατοχή μεταξύ 1916–1918, (3) Η Βρετανική στρατιωτική παρουσία, (4) Ο ελληνικός ναυτικός βομβαρδισμός των λιμανιών της Μαύρης Θάλασσας, (5) Οι εδαφικοί ισχυρισμοί για την περιοχή του Πόντου και οι απόπειρες ίδρυσης Ποντιακού κράτους. Οι αναθεωρητές, που στόχο έχουν να σπιλώσουν την ιστορική πραγματικότητα της Γενοκτονίας, έχουν εντοπίσει όλες αυτές τις καταστάσεις μοναδικών στην περιοχή για να διαστρεβλώσουν την ιστορία των καταδιώξεων στο Πόντο. Για παράδειγμα, εκδόσεις όπως Το Ποντιακό ζήτημα και η πολιτική της Ελλάδας από το Κέντρο Ερευνών Ατατούρκ και το μνημόνιο Διορθώνοντας τα γεγονότα της Ποντιακής προπαγάνδας εναντίον της Τουρκίας του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών έχουν εκμεταλλευθεί—αρκετά αποτελεσματικά θα λέγαμε—τις καταστάσεις αυτές.[13] Αν δεν ληφθεί υπόψη η μοίρα των Ελλήνων και στις υπόλοιπες περιοχές της αυτοκρατορίας, καταντά σχεδόν αδύνατη η αποτελεσματική προώθηση των θέσεων για γενοκτονία αλλά μόλις κάποιος είναι διατεθειμένος να διευρύνει το πλαίσιο της εκστρατείας της γενοκτονίας, η θέση όσων αρνούνται τα γεγονότα καταρρέει. Δίνουμε μόνο ένα παράδειγμα, το να μπορούμε να υποδείξουμε τους εκτοπισμούς των Ελλήνων ανδρών, γυναικών και παιδιών από, ας πούμε, το Ικόνιο στην κεντρική Τουρκία, υποσκάπτει πλήρως τις θεωρίες των ιστορικών αναθεωρητών που ισχυρίζονται ότι οι εκτοπισμοί ήταν αποτέλεσμα στρατιωτικής αναγκαιότητας. Υπό το φως των ανωτέρω, πιστεύουμε ότι οι απόπειρες να καθοριστεί μια ξεχωριστή και τοπική γενοκτονία στην περιοχή του Πόντου είναι ηθικά και ιστορικά αστήρικτη και ενθαρρύνουμε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη να δώσουν προτεραιότητα κυρίως στα ιστορικά αρχεία.[14]
[1] Ειρωνικά, ενόσω το ψήφισμα απέτυχε να αναφερθεί σε άλλους Οθωμανούς Έλληνες, εντούτοις στα έγγραφα στα οποία βασίστηκε το ψήφισμα σύμφωνα με τα Σουηδικά αρχεία και τα οποία αναφέρονται στους Έλληνες, στην πραγματικότητα οι αναφορές γίνονται για εκτοπισμούς των Ελλήνων στις δυτικές περιοχές της αυτοκρατορίας και όχι του Πόντου. Δεν θέλουμε να εισηγηθούμε ότι υπήρξε σκόπιμη απόπειρα εκ μέρους εκείνων που συνέταξαν το ψήφισμα ώστε να αποκλείσουν άλλους Οθωμανούς Έλληνες καθώς παρουσίασαν έγγραφο που αναφερόταν σε όλες εκείνες τις άλλες κοινότητες εις υποστήριξη της Ελληνικής Ποντιακής θέσης, έστω και αν αυτό είναι το άμεσο συμπέρασμα που εξάγεται.
Για περισσότερες πληροφορίες για τη γένεση της «Ποντιακής Ελληνικής Γενοκτονίας» την δεκαετία του 1980, βλέπε ιστοσελίδα http://www.pontiangenocide.com/ (Πρόσβαση έγινε την 1 Ιουνίου 2010) ή συμβουλευθείτε Michel Bruneau (ed.),
[3] Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, Ο τελευταίος Ελληνισμός της Μικράς Ασίας (Αθήνα: Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, 1974), σελ. 277-278. Ο αριθμός των ελληνικών οικισμών ήταν 1,454 και οι 795 από αυτές είχαν μελετηθεί από το Κέντρο. Βλέπε επίσης σελ. 17 Αλέξη Αλεξανδρή και Πασχάλη Κιτρομηλίδη, «Ethnic Survival, Nationalism and Forced Migration: The Historical Demography of the Greek Community of Asia Minor at the close of the Ottoman era [Εθνική Επιβίωση, Εθνικισμός και Εξαναγκασμένη Μετανάστευση: Η Ιστορική Δημογραφία της Ελληνικής Κοινότητας της Μικράς Ασίας προς το τέλος της Οθωμανικής περιόδου]» στο: Δελτίο Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών (Τόμος 5, 1984-85, σελ. 9-44).
[4] Βλέπε, π.χ., R. M. Dawkins [Ρ. Μ. Ντόκινς], «Modern Greek in Asia Minor [Νέα Ελληνικά στην Μικρά Ασία]» στο: The Journal of Hellenic Studies [Το Περιοδικό Ελληνικών Μελετών] (Τόμος 30, 1910, σελ. 109-132, 267-291).
[5] Ως παραπλεύρως σημείωση, τα περισσότερα σχολεία στο Πόντο ενεθάρρυναν την αυστηρή προσήλωση στην Ελληνική γλώσσα. Στο πλέον φημισμένο εκπαιδευτικό ινστιτούτο της περιοχής, το Φροντιστήριο Τραπεζούντας, απαγορευόταν στους φοιτητές ακόμα να μιλούν τις Ποντιακές διαλέκτους. Βλέπε Αντώνη Παυλίδη, Το Φροντιστήριο Τραπεζούντας (1900-1914) και η ιδεολογική κυριαρχία των Ελλήνων στον Πόντο (Αθήνα: Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, 2004).
[6] Ioannis K. Hassiotis [Ιωάννης Κ. Χασιώτης], «The Armenian Genocide and the Greeks: Response and Records (1915-1923) [Η Αρμενική Γενοκτονία και οι Έλληνες: Αντίδραση και Αρχεία (1915-1923)]» στο: The Armenian Genocide: History, Politics, Ethics [Η Αρμενική Γενοκτονία: Ιστορία, Πολιτική, Ήθη] (Νέα Υόρκη: St. Martin’s Press, 1992, σελ. 129-151), σελ. 141.
[7] Nikolaos Hlamides [Νικόλαος Χλαμίδης], «The Smyrna Holocaust: The Final Phase of the Greek Genocide [Το Ολοκαύτωμα της Σμύρνης: Η Τελική Φάση της Ελληνικής Γενοκτονίας]» στο: The Genocide against the Ottoman Greeks: Studies on Mass Violence and Its Aftermath [Η Γενοκτονία εναντίον των Οθωμανών Ελλήνων: Μελέτες για τη Μαζική βία και το Αποτέλεσμα] [ετοιμάζεται] (New Rochelle, Νέα Υόρκη & Αθήνα: Εκδοτικός Οίκος Καρατζάς/Μέλισσα, 2010).
[8] Πηγή από κείμενο κοινής συνέντευξης μεταξύ Νεοκλή Σαρρή, Κώστα Φωτιάδη, Μιχάλη Χαραλαμπίδη τον Μάιο 1999.
[9] Έχουμε εμπνευσθεί από την αναφορά στο The Ingenious Gentleman: Quixote de la Mancha: «(...) θα πρέπει το καθήκον των ιστορικών να είναι ακριβές, αληθές και δίχως μανία, και ούτε συμφέρον ούτε φόβος ούτε μνησικακία πρέπει να τους στρέψει μακριά από το μονοπάτι της αλήθειας, η μητέρα της οποίας είναι η ιστορία, η αντίπαλος του χρόνου, κατάθεση πράξεων, μαρτυρία του παρελθόντος, και σύμβουλος του μέλλοντος.» Ευχαριστηρία στον A.D. Krikorian και τον E.L. Taylor οι οποίοι έφεραν στην αντίληψή μας το παραπάνω απόσπασμα.
[10] «Resolution of Recognition [Ψήφισμα Αναγνώρισης]» από τη πόλη του Κλέβελαντ, Οχάιο, 11 Μαΐου 2005.
[11] Βλέπε ψήφισμα «Genocide of the Armenians, Pontian Greeks, Syrian Orthodox, Assyrian Orthodox and other Christian Minorities [Γενοκτονία των Αρμενίων, Ποντίων Ελλήνων, Συρίων Ορθοδόξων, Ασσυρίων Ορθοδόξων και άλλων Χριστιανικών μειονοτήτων]» στα πρακτικά της Βουλής της Νοτίου Αυστραλίας, 30 Απριλίου 2009.
[12] Βλέπε, π.χ., Vahakn N. Dadrian [Βαχάκν Ν. Νταντριάν], «The Agency of “Triggering Mechanisms” as a Factor in the Organization of the Genocide Against the Armenians of Kayseri District [Ο Παράγοντας της «Πρόκλησης Μηχανισμών» ως παράγοντα στην Διοργάνωση της Γενοκτονίας εναντίον των Αρμενίων της περιοχής Καϊσερί]» στο: Genocide Studies and Prevention [Μελέτες Γενοκτονίας και Αποτροπής] (Τόμος 1, Αριθμός 2, Σεπτέμβριος 2006, σελ. 107-126).
[Κέντρο Ερευνών Ατατούρκ], 2000) & «Setting The Record Straight On Pontus Propaganda Against Turkey [Διορθώνοντας τα ιστορικά γεγονότα για την Ποντιακή Προπαγάνδα εναντίον της Τουρκίας]», http://www.mfa.gov.tr/setting-the-record-straight-on-pontus-propaganda-against-turkey.en.mfa (Πρόσβαση έγινε την 1 Ιουνίου 2010).
[13]Berna Turkdogan (ed.), The Pontus Issue and the Policy of Greece [Το Ποντιακό Ζήτημα και η πολιτική της Ελλάδας] (Άγκυρα: Atatürk Research Center [Κέντρο Ερευνών Ατατούρκ], 2000) & «Setting The Record Straight On Pontus Propaganda Against Turkey [Διορθώνοντας τα ιστορικά γεγονότα για την Ποντιακή Προπαγάνδα εναντίον της Τουρκίας]», http://www.mfa.gov.tr/setting-the-record-straight-on-pontus-propaganda-against-turkey.en.mfa (Πρόσβαση έγινε την 1 Ιουνίου 2010).
[14] Για περισσότερες πληροφορίες, συμβουλευθείτε: Αριστείδης Τσιλφίδης, «Άλλη μια χρονιά πέρασε...» στο: Ελληνική Γνώμη (Μάιος 2000, σελ. 12) ή Σάββας Καλεντερίδης, «Μια γενοκτονία, πολλές στρατηγικές!» στο: Ποντιακή Γνώμη (Έτος 1, Φύλλο 7, Σεπτέμβριος 2009, σελ. 1).

Η μυστική συμφωνία Ερντογάν - Βαρθολομαίου

Πριν από περίπου έναν χρόνο, ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επισκέφθηκε την Πρίγκηπο. Εγινε ο πρώτος τούρκος πρωθυπουργός που πήγε εκεί, επισκεπτόμενος και το περίφημο Ορφανοτροφείο. Ο κ. Ερντογάν συναντήθηκε με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, σε μία κίνηση που όπως απεδείχθη μόνο συμβολική δεν ήταν.Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας και ο Οικουμενικός Πατριάρχης έβαλαν τότε τις βάσεις μιας άτυπης συμφωνίας, με αμοιβαίο όφελος. Ο πρώτος θα βελτίωνε σημαντικά την έξωθεν καλή μαρτυρία της Αγκυρας στο πεδίο των θρησκευτικών ελευθεριών- κρίσιμο για την ευρωπαϊκή του προοπτική. Ο δεύτερος θα άνοιγε τον δρόμο για την ικανοποίηση χρόνιων αιτημάτων του Φαναρίου. Η Αθήνα καλωσόρισε τα «θετικά βήματα» που πραγματοποιεί η Αγκυρα έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου και θεωρεί ότι κινούνται στη «σωστή κατεύθυνση». Αυτό τόνισε, μετά τη συνάντησή του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο ο κ. Δ. Δρούτσας , ο οποίος επισκέφθηκε αυτή την εβδομάδα το Φανάρι μετά τη συνάντηση την οποία είχε με τον τούρκο υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου. Από την πλευρά του, ο κ.κ. Βαρθολομαίος δήλωσε μετά τη συνάντηση αυτή ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το Οικουμενικό Πατριαρχείο «επιλύονται το ένα μετά το άλλο» και μίλησε για «σταθερά βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση από την πλευρά της τουρκικής κυβέρνησης» . Οι παρατηρητές της «δύσκολης σχέσης» Αγκυρας και Φαναρίου σημειώνουν ότι τέσσερα ήταν τα βασικά σημεία της συνεννόησης των κ.κ. Βαρθολομαίου και κ. Ερντογάν. Και στην προώθησή τους έπαιξε σημαντικό ρόλο η παρέμβαση του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα κατά την επίσκεψή του στην Τουρκία την άνοιξη του 2009. Το πρώτο θέμα αφορούσε την αποδοχή της οικουμενικότητας και της μη επέμβασης στα θρησκευτικά ζητήματα. Σε αυτό, ιδιαίτερα σημαντική ήταν η δήλωση του κ. Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα τον περασμένο Μάιο. «Αν με ενοχλεί η οικουμενικότητα του Πατριάρχη; Φυσικά όχι.Δεν ενόχλησε τους προκατόχους μου,τους προπάτορές μου, και θα ενοχλήσει εμένα;» ήταν η απάντησή του σε σχετικό ερώτημα. Το δεύτερο ζήτημα ήταν η αναγνώριση της νομικής προσωπικότητας του Πατριαρχείου. Κομβικό σημείο θεωρείται η ουσιαστική αποδοχή εκ μέρους της Αγκυρας της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) για την επιστροφή του Ορφανοτροφείου της Πριγκήπου στο Φανάρι. Ουσιαστικά, το ΕΔΑΔ αναγνώρισε με την απόφαση αυτή τη νομική προσωπικότητα του Πατριαρχείου το οποίο μπορεί να έχει πλέον στην κυριότητά του ακίνητη περιουσία. Το τρίτο σημείο ήταν η παρέμβαση της κυβέρνησης Ερντογάν στο θέμα της εκλογής Πατριάρχη. Η Αγκυρα αποφάσισε να επιτρέψει τη χορήγηση της τουρκικής υπηκοότητας σε μέλη της Αγίας και Ιεράς Συνόδου που δεν την έχουν, ώστε να διευκολυνθεί η εκλογή όταν αυτή θα γίνει. Η τουρκική νομοθεσία απαιτεί την κατοχή της υπηκοότητας για να εκλεγεί κάποιος Πατριάρχης. Το τέταρτο και τελευταίο σημείο είναι η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Πρόκειται, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, για το «βαρύ χαρτί» της Αγκυρας και θα το πουλήσει ακριβά. Ηδη, πάντως, τούρκοι αξιωματούχοι έχουν προετοιμάσει το έδαφος με δηλώσεις τους, ενώ η πρόσφατη έκθεση που έγινε εκεί έχει αυξήσει ακόμη περισσότερο τις προσδοκίες. ΒΗΜΑ

επιστολή : Προαιρετικό το μάθημα της Ιστορίας ;!

Αξιότιμοι Κύριοι Βουλερυτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου,
Σας διαβιβάζω το κατωτέρω του HELLENIC-PROFESSORS-PHDS@HEC.GREECE.ORG, που
το χαρακτηρίζει δικαιολογημένη οξύτητα λόγω άλλου ενός ανθελληνικού μέτρου
της κ. Υπουργού του όχι Εθνικής παιδείας.
Εκτός από το μάθημα της ιστορίας που αναφέρει ο συνάδελφος Καθηγητής,
υπάρχουν και πολλά άλλα ερωτήματα που απευθύνονται σε όλους και κυρίως στους
προεχόμενους από το παλαιό πατριωτικό ΠΑΣΟΚ του η ,,Ελλάδα ανήκει στους
Έλληνες,, βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.
Ένα από τα ερωτήματα είναι ΤΙ ΣΥΖΗΤΕΙ με τους τούρκους για το Αιγαίο, ο ε.
τ. πρέσβης και μέλος του διαβόητου ΕΛΙΑΜΕΠ (και γνωστών απόψεων για την
,,αποβίβαση,, και όχι εισβολή το 1974 των τούρκων στην Κύπρο), κ.
Αποστολίδης;;
Για υφαλοκρηπίδα ;;; Δεν τον πληροφόρησε κανείς ότι τώρα ισχύει η ΑΟΖ και
ότι αυτή ως κυριαρχικό δικαίωμα αυτή δεν συζητείται;;
Ή συζητεί για ,,διαγραφή,, του δικαίωματος μας να επεκτείνουμε τα χωρικά μας
ύδατα στα 12 μίλια ώστε ο σουλτάνος να μας κάνει τη χάρη να άρει το casus
belli χωρίς να κάνει ούτε καν belli;;
Αλήθεια γνωρίζετε καμμία άλλη χώρα όπου να μην διδάσκεται η ιστορία της στα
παιδία της;; Χάθηκε κάθε ίχνος ντροπής από ορισμένους;;
Ερωτάται η καταργούσα το μάθημα της Ελληνικής ιστορίας υπουργός αν, όπως ο
αξιότιμος δήμαρχος Κακλαμάνης (με του οποίου μάλλον ταυτίζονται οι οι
παγκοσμιοποιημένες απόψεις της) δημιούργησε ραδιοφωνικό σταθμό για 16
γλώσσες (αντί να φτιάξει φροντιστήρια εκμάθησης της Ελληνικής από τους
μετανάστες), σκοπεύει και αυτή να προωθήσει σε δεύτερο στάδιο την
διδασκαλία της ιστορίας των17 χωρών των μεταναστών του κυρίου δημάρχου;;
Έτσι για να μην ,,καταπιέζουμε,, τους μετανάστες μας.
Αλήθεια έγινε αντιληπτό που οδηγείται η Ελλάδα.
Κυρία υπουργός Διαμαντοπούλου. Ενημερώστε μας παρακάλούμε αν αυτή είναι η
,,παγκοσμιοποίηση,, τέταρτου βαθμού που μας υποσχέθηκέ ο Πρωθυπουργός μας.
Δηλαδή αν επιδιώκετε μία Βαβέλ στη χώρα μας.
Υπάρχουν και πολλά άλλα ερωτήματα στα οποία θα επανελθουμε.
Ευριπίδης Μπίλλης
. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ

Subject: Re: Προαιρετικό το μάθημα της Ιστορίας ??
Είναι Προδότες Πρέπει Να Τους Διώκσουμε
Εξυπηρετούν Ξένα Συμφέροντα
Ηλίας Σταμπολιάδης
Καθηγητής
Τμήμα Μηχανικών Ορυκτών Πόρων
Πολυτεχνείο Κρήτης
Πολυτεχνειούπολη
73100 Χανιά, Κρήτη
Τηλ. 28210 37601
elistach@mred.tuc.gr
Αγαπητέ Σταύρο, αγαπητοί συνάδελφοι,
Το πρόβλημα του περιορισμού (ή της κατάργησης, ουσιαστικά) της διδασκαλίας
της ιστορίας στο Λύκειο είναι ένα από τα σημαντικώτερα, δεδομένου ότι
άπτεται πολύ ευαίσθητων εθνικών θεμάτων.
Όμως δεν πρέπει να περιορίσουμε την όποια αντίδρασή μας μόνο σε αυτό. Πρέπει
να την εστιάσουμε στην γενική συρρίκνωση των γνώσεων που θα παρέχονται στα
παιδιά. Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της Υπουργού Παιδείας η εκπαιδευτική
μεταρρύθμιση στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση περιορίζει τον αριθμό των
διδασκομένων μαθημάτων και εντατικοποιεί τη διδασκαλία στα λίγα, πλέον,
μαθήματα που θα διδάσκονται. Δηλαδή στόχος της είναι όχι η ευρύτερη μόρφωση
των ελληνοπαίδων, αλλά η προετοιμασία τους για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια
εκπαίδευση προκειμένου να παραχθούν, στα γρήγορα, χαμηλού και μεσαίου
επιπέδου στελέχη για άμεση εισαγωγή στην γραμμή παραγωγής.
Στα χρόνια που εγώ φοίτησα στο τότε γυμνάσιο (σημερινό γυμνάσιο και λύκειο)
διδάχθηκα σχεδόν όλα τα μαθήματα και των έξι κατηγοριών που προβλέπει η νέα
μεταρρύθμιση. Νομίζω ότι ωφελήθηκα πολύ, παίρνοντας (έστω και στοιχειώδεις)
γνώσεις σε πολλά και ποικίλα θέματα άσχετα με την πανεπιστημιακή μου
εκπαίδευση.
Ένα άλλο θέμα, που συζητείται συνεχώς τελευταία, είναι ο περιορισμός της
απασχόλησης των μαθητών, ιδιαίτερα στο σπίτι, μετά το σχολείο, προκειμένου
να έχουν και κάποιο ελεύθερο χρόνο. Όσο και αν προσπαθώ, όμως, δεν μπορώ να
καταλάβω γιατί τα παιδιά δεν έχουν ελεύθερο χρόνο. Θυμίζω ότι μέχρι τα τέλη
της δεκαετίας του 80 περίπου κάναμε μάθημα 6 ημέρες την εβδομάδα, 6 έως 8
ώρες την ημέρα, και στην τελευταία τάξη είχαμε και φροντιστήριο τα
απογεύματα. Επίσης, οι περισσότεροι παρακολουθούσαμε φροντιστηριακά μαθήματα
για κάποια ξένη γλώσσα (δύο ή τρία, συνήθως, απογεύματα την εβδομάδα). Όμως,
εγώ προσωπικά, είχα και επί πλέον χρόνο για να ασχολούμαι με τον αθλητισμό,
αλλά και με τον προσκοπισμό. Και, τέλος, είχαμε και χρόνο για να παίξουμε.
Γιατί τα σημερινά παιδιά δεν έχουν ελεύθερο χρόνο;
Δρ. Χρήστος ΤΣΑΤΣΑΝΙΦΟΣ
ΠΑΝΓΑΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ Ε.Π.Ε.
Λεωφ. Κηφισίας 131
11524 ΑΘΗΝΑ
Tηλ. 210.6929484, 210.6915926
Τοτ. 210.6928137
Ηλ.-Δι. pangaea@otenet.gr, ctsatsanifos@pangaea.gr

From: Hellenic Professors and PhDs Electronic Forum
[mailto:HELLENIC-PROFESSORS-PHDS@HEC.GREECE.ORG] On Behalf Of Stavros A.
Anagnοstopoulos
Το παρόν προωθείται με κάθε επιφύλαξη για την ακρίβειά του.
Μήπως κάποιος συνάδελφος, μέλος του HEC, έχει περισσότερες πληροφορίες??
Σημειωτέον ότι οι Επιτροπές που κατά περίσταση ορίζουν οι διάφοροι υπουργοί
στελεχώνονται με μέλη που απηχούν τις απόψεις τους
Σταύρος Αναγνωστόπουλος
· Προαιρετικό το μάθημα της Ιστορίας;
· Πρόταση για να γίνει προαιρετικής παρακολούθησης μάθημα η ιστορία
στη Β και Γ λυκείου έκανε η επιτροπή του υπουργείου Παιδείας στο πλαίσιο της
αναμόρφωσης του λυκείου.
· Μάλιστα, σύμφωνα με την πρόταση της επιτροπής που ηγείται η κυρία
Θάλεια Δραγώνα, η ιστορία του Βυζαντίου και του 1821 κόβονται, ενώ η αρχαία
ελληνική ιστορία ενσωματώνεται στο μάθημα επιλογής "Ιστορία των Ιδεών", στο
οποίο διδάσκεται ευρωπαϊκή Ιστορία.
Έτσι λοιπόν, η πρόταση αναφέρει τρία υποχρεωτικά μαθήματα που θα είναι η
Νεοελληνική γλώσσα, η Ξένη γλώσσα και η Γυμναστική.
Τα μαθήματα επιλογής θα χωριστούν σε έξι κατηγορίες:
1.Αρχαιογνωσία: Περιλαμβάνει τα μαθήματα: Αρχαία ελληνική γλώσσα και
γραμματεία, Αρχαία ελληνική γραμματεία, Αρχαία Ιστορία και Ιστορία των Ιδεών
2.Μαθηματικά: Περιλαμβάνει τα μαθήματα: Μαθηματικά υψηλού επιπέδου,
Μαθηματικού βασικού επιπέδου
3.Πειραματικές επιστήμες: Περιλαμβάνει τα μαθήματα: Φυσική, Χημεία,
Βιολογία, Περιβαλλοντικές επιστήμες
4.Κοινωνικές επιστήμες: Περιλαμβάνει τα μαθήματα: Οικονομία, Πολιτικές και
Κοινωνικές επιστήμες, Ευρωπαϊκή Ιστορία , Αρχές ηθικής και Φιλοσοφίας,
Θρησκευτικά
5.Ξένη Γλώσσα: Περιλαμβάνει τα μαθήματα: Λατινικά, Γαλλικά, Γερμανικά,
Ισπανικά, Ιταλικά
6.Πολιτισμός: Περιλαμβάνει τα μαθήματα: Εικαστικά, Μουσική, Θέατρο και
Κινηματογράφος

ηθογράφημα : Σοφία είναι η συνείδηση όταν σκέφτεται

«Η Ρωμιοσύνη άφησε κρυφή διαθήκη σε εμάς τους επόμενους τη μνήμη του αιώνιου βάρους της, πάνω στις βαθιές καμπύλες από τα αρχέγονα πράσινα θεσσαλικά μάρμαρα. Όμως δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι οι Τουρκοθωμανοί λέρωσαν τους ορθοστατικούς κίονες με τα σημάδια της βαρβαρότητας, χαράζοντας με τα καταματωμένα σπαθιά τους.
Κι εμείς βρεθήκαμε σε τούτο το σκοτάδι, κάτω από το μοναδικό και μακρινό φως του θόλου, για να ενώσουμε τα χέρια μας, ως αρχαιότατοι Έλληνες που αγάπησαν ανεξήγητα την Αγία του Θεού Σοφία μας».

H σημερινή Τουρκία ως κατάλοιπο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχει 72 έθνη και εθνότητες

• ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ! Ο ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΕΜΑΛ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
• ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ! ΟΙ ΠΟΜΑΚΟΙ ΔΕΝ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΘΩΜΑΝΟΥΣ
• Α.Ντεντέ: Δεν υπάρχουν γνήσιοι Τούρκοι «…αν ήταν γνήσιοι όλοι οι Τούρκοι τότες θα τους έλεγα που είναι τα ζυγωματικά σας που πρέπει να είναι μογγολικά, αν ψάξετε στα 70 εκατομμύρια των Τούρκων είναι ζήτημα αν θα βρείτε ένα εκατομμύριο ανθρώπους που να ’χουν ζυγωματικά μογγολικά, τα οποία έχουν έρθει πρόσφατα από την, απ’ τα βάθη της Ασίας, απ’ τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες»

http://www.zagalisa.gr/content/ntente-%C2%ABden-yparxoyn-gnisioi-toyrkoi%C2%BB

Ιστορικό προσκύνημα στην Καππαδοκία

Προσκύνημα στα ιερά της Καππαδοκίας πραγματοποιούν από χθες, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής κ. Θεόδωρος, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος και ο Πρόεδρος του Τμήματος των Εξωτερικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, Μητροπολίτης Βολοκολάσμκ κ. Ιλαρίων. Επίσης, στο προσκύνημα συμμετέχουν ο Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος, ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, ο Αρχιεπίσκοπος Κομάνων Γαβριήλ, ο Επίσκοπος Μαρεώτιδος κ. Γαβριήλ, ο Πρωθιερέας Νικόλαος Μπαλασώφ, ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών Γαβριήλ και κληρικοί της Ρωσικής και Ελλαδικής Εκκλησίας.

Κατά την άφιξη τους στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, τα μέλη του προσκυνήματος επισκέφθηκαν το χωριό Φαλλάσιον (Ταλάς), το οποίο μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα ήταν μια πόλη με κυρίως Ελληνικό πληθυσμό. Εκεί, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και οι συνοδοί του, επισκέφθηκαν τον ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκουκαι του Αγίου Σάββα, όπου πριν εισέλθουν στο ναό έψαλλαν όλοι μαζί το απολυτίκιο της Κοιμήσεως και του Αγίου Σάββα. Να αναφερθεί, ότι ο ναός χτίστηκε από Έλληνες με την άδεια του Σουλτάνου το 1886, όμως το 1925 μετατράπηκε σε τζαμί.
Επίσης επισκέφθηκαν τον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Σινάσο, εκεί ο Οικουμενικός Πατριάρχης μεταξύ άλλων τόνισε: «Φτάσαμε στη γη της Καππαδοκίας, η οποία εγγένησε πολλούς αγίους και έλαμψαν σαν τα αστέρια του ουρανού. Ευχαριστούμε τις Τουρκικές αρχές, οι οποίες εξέδωσαν τις σχετικές άδειες για να λειτουργήσουμε στον ιερό τούτο τόπο».
Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρος, απευθυνόμενος προς τον κ. Βαρθολομαίο αναφέρθηκε στις ιστορικές και πνευματικές σχέσεις, μεταξύ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Αλεξανδρινής Εκκλησίας.
Εν συνεχεία, κατευθύνθηκαν στο χωριό Ανδρονίκιο, εκεί ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και οι συνοδοί έψαλλαν το τροπάριο των Αγίων Ανδρονίκου, Πρόβου και Τάραχου, καθώς και το Χριστός Ανέστη στην Ελληνική και Σλαβική γλώσσα.
Επόμενος σταθμός του προσκυνήματος ήταν το Προκόπι η καρδιά της Καππαδοκίας, εκεί επισκεφθήκαν το σπήλαιο του αγίου Ιωάννου του Ρώσου, καθώς και τον ναό του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου. Στο σπήλαιο, έψαλλαν το απολυτίκιο του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου, παρουσία μοναχών και λαϊκών από την Ελλάδα. Να αναφερθεί, ότι το σκήνωμα του Αγίου έχει μεταφερθεί από Έλληνες στο νησί της Εύβοιας.
Ένα άλλο γεγονός της ημέρας ήταν η διάσκεψη με θέμα «Καππαδοκία – η γη του πολιτισμού» της Πανελληνίας Ένωσης απογόνων Ελλήνων Καππαδοκών.
Να αναφερθεί, ότι ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων, στην ομιλία του ευχαρίστησε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο που είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί την γη της Καππαδοκίας, η οποία στη συνείδηση των πιστών της Ρωσικής Εκκλησίας είναι πάντοτε ιερή γη. Διότι εδώ έζησε ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Γρηγόριος Νύσσης καθώς και άλλοι μεγάλοι αθλητές του Χριστού.
Τέλος, να σημειωθεί, ότι τελέσθηκε και Πατριαρχικό συλλείτουργο στον Ιερό Ναό των Αγίων Θεοδώρων Μαλακοπής. Πανηγυρικό Πατριαρχικό συλλείτουργο τελέστηκε σήμερα στη Μαλακωπή Καππαδοκίας προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου και με την συμμετοχή του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου και του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίωνα. Το πατριαρχικό συλλείτουργο τελέσθηκε στον ιερό ναό των Αγίων Θεοδώρων που έμεινε αλειτούργητος για πολλές δεκαετίες, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας και την εκκένωση της Καππαδοκίας από τον ορθόδοξο πληθυσμό της. Να σημειωθεί, ότι κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας έψαλλαν οι μοναχοί της Ιεράς Μονής Ξενοφώντος, του Αγίου Όρους. Η λειτουργία προκάλεσε συγκίνηση στους εκατοντάδες προσκυνητές που συνέρρευσαν στον ναό από πολλά μέρη της Ελλάδας αλλά και πολλούς άλλους χριστιανούς που βρίσκονται για προσκυνηματική επίσκεψη στην Καππαδοκία.
Πατριάρχης Βαρθολομαίος στην ομιλία του χαιρέτησε τον Μητροπολίτη Ιλαρίωνα ως «ένα άριστο θεολόγο, ο οποίος αφιερώθηκε ιδιαιτέρως στη μελέτη των έργων του Αγίου Γρηγορίου του Θεολογίου». Αφού τόνισε, ότι ο Σεβασμιώτατος και η συνοδεία του συμμετέχουν στο προσκύνημα στους Αγίους Τόπους της Καππαδοκίας με την ευλογία του Αγιωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών κ. Κυρίλλου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος υπενθύμισε, ότι το 2007 ο τότε Μητροπολίτης Σμολένσκ και Καλίνινγραντ Κύριλλος συμμετείχε σε ένα παρόμοιο προσκυνηματικό ταξίδι. Να σημειωθεί, ότι μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος τέλεσε επιμνημόσυνη δέηση για τους Καππαδόκες που βρίσκονται ενταφιασμένοι στον ιερό όπως είπε τόπο της Καππαδοκίας.
Τέλος, να αναφερθεί, πως λόγο απεύθυνε και ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων, ο οποίος μεταξύ άλλων υπογράμμισε ότι «Εμείς στη Ρωσία επί μακρά περίοδο εβδομήντα ετών της επίσημης αθεΐας, ζούσαμε κάτω από τους διωγμούς εναντίον της πίστης. Πολλοί από τους Ναούς μας ανατινάχθηκαν ή καταστράφηκαν, τα μοναστήρια έκλεισαν, οι Επίσκοποι και οι ιερείς εκτελέστηκαν ή εξορίστηκαν. Και κανείς από μας πριν ακόμα είκοσι πέντε ή τριάντα χρόνια δε μπορούσε να φαντασθεί την αναγέννηση της εκκλησιαστικής ζωής στη Ρωσία, ότι θα ανεγείρονταν και θα καλλωπίζονταν ξανά οι εν λόγω Ναοί και ότι εκατοντάδες Ιερές Μονές θα άνοιγαν τις πύλες τους για να δεχθούν και πάλι μοναχούς και μοναχές. Όμως πραγματοποιήθηκε το θείο θαύμα και η Ρωσία έχει επανέλθει στην Ορθόδοξη πίστη, η οποία παλαιά κρυβόταν μέσα στις καρδιές των ανθρώπων».

Τι έλεγε ο Θουκιδίδης για τη Μακεδονία;

Λίγος Θουκιδίδης, ποτέ δεν έβλαψε! Αν τον διάβαζαν οι Σκοπιανοί θα καταλάβαιναν γιατί οι Μακεδόνες, ήταν και είναι μια από τις εκατοντάδες υποδιαιρέσεις του Εληνισμού.Διαβάστε το:

95. Ο Σιτάλκης και το Θρακικόν του βασίλειον.

Η ΜακεδονίαΕις τον ίδιον περίπου καιρόν, κατά τας αρχάς του νέου χειμώνος, ο Οδρύσης Σιτάλκης, υιός του Τήρεω, βασιλεύς των Θρακών, εξεστράτευσεν εναντίον του Περδίκκα, υιού του Αλεξάνδρου, βασιλέως της Μακεδονίας, και των πόλεων της Χαλκιδικής, επιθυμών να επιβάλη την εκτέλεσιν μιας υποσχέσεως και να εκτελέση ο ίδιος μίαν άλλην. Διότι αφ' ενός μεν ο Περδίκκας, ο οποίος ευρισκόμενος εις τας αρχάς του πολέμου εις πολύ δύσκολον θέσιν, είχε δώσει υποσχέσεις προς τον Σιτάλκην, υπό τον όρον, ότι ο τελευταίος θα τον συνεφιλίωνε με τους Αθηναίους, και ότι δεν θα επανέφερε τον αδελφόν του Φίλιππον, ο οποίος ήτο εχθρός του, δια να τον εγκαταστήση βασιλέα, δεν εξετέλει τας υποσχέσεις του αυτάς. Εξ άλλου, ο ίδιος ο Σιτάλκης, όταν συνωμολόγησε την συμμαχίαν με τους Αθηναίους, είχεν αναλάβει απέναντί των την υποχρέωσιν να τερματίση τον Χαλκιδικόν πόλεμον, Ένεκα λοιπόν των δύο αυτών λόγων, επεχείρει την εκστρατείαν, έχων μαζί του και τον υιόν του Φιλίππου Αμύνταν, δια να τον εγκαταστήση βασιλέα των Μακεδόνων, και τους πρέσβεις των Αθηναίων, οι οποίοι είχαν έλθει προς αυτόν εξ αφορμής ακριβώς της εκστρατείας, και ως στρατηγόν τον Άγνωνα. Διότι και οι Αθηναίοι επρόκειτο, κατά τα συμφωνηθέντα, να συμπράξουν εναντίον των πόλεων της Χαλκιδικής δια της αποστολής όχι μόνον στόλου, αλλά και στρατού, όσον το δυνατόν περισσοτέρου.

96. Ο Σιτάλκης, λοιπόν, αρχίζων από την χώραν των Οδρυσών, εκάλεσε πρώτον υπό τας σημαίας του τους εντεύθεν του όρους Αίμου και της Ροδόπης, μέχρι των ακτών του Ευξείνου Πόντου και του Ελλησπόντου Θράκας, επί των οποίων εβασίλευεν, έπειτα πέραν του Αίμου τους Γέτας και όσα άλλα φύλα ήσαν εγκατεστημένα εντεύθεν του Ίστρου προς τα παράλια ιδίως του Ευξείνου Πόντου. Οι Γέται και τα άλλα φύλα των μερών αυτών είναι όχι μόνον γείτονες των Σκυθών, αλλά και έχουν όμοιον με αυτούς οπλισμόν, είναι δηλαδή όλοι ιπποτοξόται. Εκάλεσε προς τούτοις να τον ακολουθήσουν πολλούς από τους ορεινούς μαχαιροφόρους Θράκας, οι οποίοι είναι ανεξάρτητοι, επονομάζονται Δίοι, και κατοικούν οι περισσότεροι την Ροδόπην. Από αυτούς άλλοι εστρατολογήθησαν ως μισθοφόροι και άλλοι ηκολούθησαν ως εθελονταί. Εκάλεσεν ακόμη υπό τας σημαίας του τους Αγριάνας και τους Λαιαίους και όλα τα Παιονικά φύλα, επί των οποίων εβασίλευε, και τα οποία ήσαν οι τελευταίοι προς το μέρος τούτο υπήκοοί του. Διότι εις την επικράτειάν του περιλαμβάνονται και οι Λαιαίοι Παίονες και ο ποταμός Στρυμών, ο οποίος πηγάζει από το όρος Σκόμβρον και διασχίζει την χώραν των Αγριάνων και Λαιαίων. Εκεί και πέραν αρχίζει η χώρα των ανεξαρτήτων Παιόνων. Προς το μέρος των Τριβαλλών, εξ άλλου, οι οποίοι είναι επίσης ανεξάρτητοι, το όριον του κράτους του αποτελούν οι Τρήρες και οι Τιλαταίοι, οι οποίοι κατοικούν προς βορράν του όρους Σκόμβρου, εκτεινόμενοι δυτικώς μέχρι του ποταμού Οσκίου. Ο ποταμός αυτός πηγάζει από την ιδίαν οροσειράν, από την οποίαν πηγάζουν και ο Εύρος και ο Νέστος, και είναι η οροσειρά αυτή, η οποία συνέχεται με την Ροδόπην, μεγάλη και ακατοίκητος.

97. Ως προς το μέγεθός του, το βασίλειον των Οδρυσών εξετείνετο προς το μέρος μεν της θαλάσσης από την πόλιν των Αβδήρων μέχρι του Ευξείνου Πόντου, έως τας εκβολάς του ποταμού Ίστρου. Την έκτασιν αυτήν ημπορεί κανείς, ακολουθών την συντομωτέραν πορείαν, να περιπλεύση με εμπορικόν σκάφος εις τέσσαρα ημερονύκτια, εάν ο άνεμος είναι διαρκώς ούριος. Κατά ξηράν, την απόστασιν από τα Άβδηρα έως τα εκβολάς του Ίστρου ημπορεί καλός πεζοπόρος να διανύση εις ένδεκα ημέρας, ακολουθών επίσης τον συντομώτερον δρόμον. Τόση ήτο η έκτασις του κράτους των Οδρυσών από θάλασσαν εις θάλασσαν. Προς την διεύθυνσιν του εσωτερικού, η απόστασις από το Βυζάντιον έως την χώραν των Λαιαίων και τον ποταμόν Στρυμόνα (δηλαδή η μακροτέρα απόστασις από την θάλασσαν προς το εσωτερικόν) ημπορεί να διανυθή από καλόν πεζοπόρον εις δέκα τρεις ημέρας. Ως προς τον φόρον, εξ άλλου, τον οποίον επλήρωναν τα υπό των βαρβάρων κατοικούμενα εδάφη και αι Ελληνικαί πόλεις, επί των οποίων εξετείνετο η κυριαρχία των Οδρυσών, επί Σεύθου (ο οποίος, βασιλεύσας μετά τον Σιτάλκη, ηύξησε τα μέγιστα τωόντι την εξ αυτού πρόσοδον), η αξία του ανήρχετο εις τετρακόσια περίπου τάλαντα νομίσματος, κατεβάλλετο δε σίτος εις χρυσόν και άργυρον. Και δώρα χρυσά και αργυρά αξίας όχι μικροτέρας του φόρου προσεφέροντο, εκτός από τα παντός είδους υφάσματα κεντημένα και απλά και άλλα είδη οικιακής χρήσεως, και μάλιστα όχι μόνον εις τον ίδιον τον βασιλέα, αλλά και εις τους υπ' αυτόν άρχοντας και τους ευγενείς Οδρύσας. Διότι εις τους Οδρύσας, αντιθέτως προς τα κρατούντα εις το βασίλειον των Περσών, εισήχθη και το έθιμον να λαμβάνουν μάλλον παρά να δίδουν. Ήτο δε μεγαλυτέρα εντροπή να μη δίδη κανείς, όταν του εζήτουν, παρά ζητών να μη λαμβάνη. Το έθιμον αυτό ίσχυε βεβαίως και μεταξύ των άλλων Θρακών, οι Οδρύσαι όμως βασιλείς, λόγω της μεγαλυτέρας δυνάμεώς των, το εξεμεταλλεύθησαν περισσότερον. Διότι δεν ημπορούσε κανείς να κατορθώση τίποτε χωρίς να δίδη δώρα. Ως εκ' τούτου, η βασιλεία των Οδρυσών απέβη ισχυροτάτη, και υπό έποψιν χρηματικών προσόδων και γενικής ευημερίας υπερέβαινεν όλα τα μεταξύ του Ιονίου κόλπου και του Ευξείνου Πόντου βασίλεια, μολονότι υπό έποψιν δυνάμεως και πλήθους στρατού ήτο πολύ υποδεεστέρα από το βασίλειον των Σκυθών. Διότι εάν υποτεθή ότι οι τελευταίοι αυτοί συμφωνούν όλοι μεταξύ των, όχι μόνον τα έθνη της Ευρώπης δεν ημπορούν να εξισωθούν με την δύναμίν των, αλλ' ούτε εις την Ασίαν ακόμη υπάρχει κανέν έθνος που να ημπορή μόνον του ν' αντιταχθή προς αυτούς. Άλλωστε, ούτε ως προς την κατά τα λοιπά ορθοφροσύνην και την αντίληψιν των χρησίμων εις την ζωήν ημπορούν να συγκριθούν με άλλους.

98. Ως βασιλεύς λοιπόν χώρας τόσον μεγάλης, παρεσκεύαζεν ο Σιτάλκης τον στρατόν του. Και μετά την συμπλήρωσιν των ετοιμασιών του, εξεκίνησε δια την Μακεδονίαν, πορευόμενος κατ' αρχάς δια της ιδικής του χώρας, και έπειτα δια του ερήμου όρους της Κερκίνης, το οποίον κείται μεταξύ των Σιντών και των Παιόνων. Το όρος αυτό διήλθεν ακολουθών τον δρόμον, τον οποίον ο ίδιος είχεν ανοίξει προηγουμένως δια μέσου του δάσους, όταν είχεν εκστρατεύσει εναντίον των Παιόνων. Εξελθών από το έδαφος των Οδρυσών ο στρατός και διερχόμενος δια του όρους, είχε δεξιά μεν τους Παίονας, αριστερά δε τους Σιντούς και τους Μαιδούς. Αφού δε επέρασε το όρος, έφθασεν εις Δόβηρον της Παιονίας. Κατά την πορείαν, ο στρατός του όχι μόνον δεν ηλαττώθη, εκτός από ασθενείας σποραδικάς, αλλά και ηύξανε. Διότι πολλοί από τους ανεξαρτήτους Θράκας ηκολούθουν απρόσκλητοι χάριν διαρπαγής, ώστε η ολική δύναμις ανήλθεν, ως λέγεται, εις εκατόν πενήντα τουλάχιστον χιλιάδας, από τους οποίους το μεγαλύτερον μέρος ήσαν πεζικόν και το εν τρίτον περίπου ιππικόν. Το περισσότερον ιππικόν παρείχαν οι ίδιοι οι Οδρύσαι και κατά δεύτερον λόγον οι Γέται. Από τους πεζούς, μαχιμώτατοι μεν ήσαν οι μαχαιροφόροι, οι οποίοι είχαν προσέλθει από τους ανεξαρτήτους ορεινούς κατοίκους της Ροδόπης, οι λοιποί δε ηκολούθουν ως άτακτα στίφη και ήσαν τρομεροί, κυρίως ως εκ του μεγάλου των πλήθους.

99. Ο στρατός λοιπόν του Σιτάλκου συνεκεντρώνετο εις την Δόβηρον και ητοιμάζετο να κατέλθη από τα υψώματα, δια να εισβάλη εις την Κάτω Μακεδονίαν, επί της οποίας εβασίλευεν ο Περδίκκας. Διότι υπάρχει και Άνω Μακεδονία, εις την οποίαν κατοικούν οι Λυγκησταί και οι Ελιμιώται και άλλα φύλα, τα οποία είναι μεν σύμμαχα και υπήκοα των κάτω Μακεδόνων, αλλ' έχουν βασιλείς ιδικούς των. Αλλά την περί την θάλασσαν εκτεινομένην χώραν, η οποία καλείται σήμερον Μακεδονία, κατέκτησαν πρώτον και εβασίλευσαν επ' αυτής ο πατήρ του Περδίκκα Αλέξανδρος και οι πρόγονοί του Τημενίδαι, οι οποίοι κατήγοντο αρχικώς από το Άργος, και οι οποίοι εξεδίωξαν δια της βίας των όπλων από μεν την Πιερίαν τους Πίερας, οι οποίοι εγκατεστάθησαν βραδύτερον εκείθεν του Στρυμόνος εις Φάγρητα και άλλα μέρη υπό το Παγγαίον (και μέχρι σήμερον δ' ακόμη η εις τους πρόποδας του Παγγαίου προς την θάλασσαν χώρα καλείται κοιλάς της Πιερίας), και από την καλουμένην Βοττίαν τους Βοττιαίους, οι οποίοι είναι σήμερον γείτονες της Χαλκιδικής. Κατέκτησαν ωσαύτως από την Παιονίαν λωρίδα γης, εκτεινομένην από το εσωτερικόν κατά μήκος του Αξιού προς την Πέλλαν και την θάλασσαν, και εξουσιάζουν ήδη πέραν του Αξιού μέχρι του Στρυμόνος την καλουμένην Μυγδονίαν, εκδιώξαντες απ' αυτήν τους Ηδώνας. Επίσης εξεδίωξαν από την καλουμένην σήμερον Εορδίαν τους Εορδούς, εκ των οποίων οι μεν πολλοί κατεστράφησαν, ολίγοι δε έχουν εγκατασταθή περί την Φύσκαν, και από την Αλμωπίαν τους Άλμωπας. Το ούτω συγκροτηθέν βασίλειον των Τημενιδών κατέκτησε και εξουσιάζει μέχρι σήμερον τα διαμερίσματα άλλων φύλων, όπως τον Ανθεμούντα, την Γρηστωνίαν, την Βισαλτίαν, και πολύ μέρος της καθαυτό Μακεδονίας. Ολόκληρον, εν τούτοις, το κράτος τούτο ονομάζεται Μακεδονία, και βασιλεύς αυτού, κατά τον χρόνον της εισβολής του Σιτάλκου, ήτο ο υιός του Αλεξάνδρου Περδίκκας.

100. Οι Μακεδόνες αυτοί, μη δυνάμενοι ν' αμυνθούν εναντίον της εισβολής τόσον μεγάλου στρατού, απεσύρθησαν εις τας εκ φύσεως οχυράς θέσεις και τα φρούρια, όσα υπήρχαν εις την χώραν. Τοιαύτα όμως φρούρια δεν υπήρχαν πολλά, διότι βραδύτερον μόνον ο υιός του Περδίκα Αρχέλαος, όταν έγινε βασιλεύς, οικοδόμησεν όσα σήμερον υπάρχουν εις την χώραν, εχάραξεν ευθείς δρόμους, και καθ' όλα τα άλλα ερρύθμισε τα του πολέμου δι' οργανώσεως του ιππικού και της προμηθείας όπλων και των λοιπών εφοδίων, καλλίτερα από όλους τους προ αυτού οκτώ βασιλείς. Ο στρατός των Θρακών, εκκινήσας από την Δόβηρον, εισέβαλε πρώτον εις την χώραν, η οποία ήτο προηγουμένως υπό την εξουσίαν του Φιλίππου, και εκυρίευσεν εξ εφόδου την Ειδομενήν, ενώ εξ άλλου η Γορτυνία, η Αταλάντη και μερικά άλλα μέρη υπετάχθησαν δια συνθηκολογίας, λόγω συμπαθείας προς τον υιόν του Φιλίππου Αμύνταν, ο οποίος ηκολούθει την εκστρατείαν. Τον Ευρωπόν, εξ άλλου, επολιόρκησαν μεν, δεν ημπόρεσαν όμως να κυριεύσουν. Μετά τούτο ήρχισε προελαύνων και εις την άλλην Μακεδονίαν, την προς τ' αριστερά της Πέλλης και του Κύρρου. Νοτιώτερον όμως δεν επροχώρησε μέχρι Βοττιαίας και Πιερίας, αλλ' ήρχισε να ερημώνη την Μυγδονίαν, την Γρηστωνίαν και τον Ανθεμούντα. Οι Μακεδόνες, εξ άλλου, ούτε εσκέφθησαν καν ν' αντισταθούν δια του πεζικού, αλλά προσκαλέσαντες τους συμμάχους των της Άνω Μακεδονίας να ενώσουν το υπάρχον ήδη ιππικόν των, καίτοι ολίγοι εναντίον πολλών, ενήργησαν επελάσεις κατά του στρατεύματος των Θρακών, οπουδήποτε ενόμιζαν ότι παρουσιάζεται κατάλληλος ευκαιρία. Και οπουδήποτε μεν εγίνετο η πρώτη κρούσις, κανείς δεν ημπορούσε ν' αντισταθή εναντίον ιππέων,όχι μόνον γενναίων, αλλά και φερόντων θώρακα, αλλ' οσάκις περιεκυκλώνοντο υπό μεγάλου πλήθους, περιήρχοντο εις σοβαρόν κίνδυνον, λόγω του ότι αι εχθρικαί δυνάμεις ήσαν πολλαπλάσιαι,εις τρόπον ώστε τελικώς κρίνοντες, ότι δεν είναι εις θέσιν να επιχειρούν τοιαύτα τολμήματα απέναντι τόσης αριθμητικής υπεροχής, τα παρήτησαν.

101. Ο Σιτάλκης ήλθεν εις διαπραγματεύσεις προς τον Περδίκκαν περί των λόγων, οι οποίοι επροκάλεσαν την εκστρατείαν, και επειδή οι Αθηναίοι δεν προσήλθαν με τον στόλον των προς βοήθειαν, διότι δεν επίστευαν ότι θα ήρχετο και εκείνος (περιωρίσθησαν δε μόνον εις την αποστολήν δώρων και πρέσβεων), απέστειλεν εν μέρος του στρατοί εις την Χαλκιδικήν και την Βοττικήν, και αφού ηνάγκασε τους κατοίκους να κλειστούν εντός των τειχών των, ήρχισε να ερημώνη την χώραν των. Αλλ' ενώ ήτο στρατοπεδευμένος εις τα μέρη αυτά, οι προς Νότον κατοικούντες Θεσσαλοί και οι κάτοικοι της Μαγνησίας και οι άλλοι υπήκοοι των Θεσσαλών και όλοι οι μέχρι των Θερμοπυλών Έλληνες εκυριεύθησαν από φόβον, μήπως ο στρατός του προελάση και εναντίον των, και ήρχισαν να ετοιμάζωνται. Και προς βορράν άλλωστε, εκυριεύθησαν επίσης από φόβον οι πέραν του Στρυμόνος κατοικούντες ανεξάρτητοι πεδινοί Θράκες, οι Παναίοι δηλαδή, οι Οδόμαντοι, οι Δρώοι, και οι Δερσαίοι. Αλλά και μακρότερον ακόμη, μεταξύ των Ελλήνων, όσοι ήσαν εχθροί των Αθηναίων, επροκάλεσεν ανησύχους συζητήσεις, μήπως παρασυρόμενος από αυτούς, λόγω της συμμαχίας, προελάση και εναντίον των. Αλλ' ο Σιτάλκης, εις το μεταξύ, ησχολείτο εις την ερήμωσιν όχι μόνον της Χαλκιδικής και της Βοττικής, αλλά και της Μακεδονίας συγχρόνως, την οποίαν εξηκολούθει κατέχων. Και επειδή όχι μόνον κανείς από τους σκοπούς της εισβολής του δεν επετύγχανεν, αλλά και ο στρατός του και τρόφιμα δεν είχε και, από την κακοκαιρίαν εταλαιπωρείτο, επείσθη επί τέλους από τον Σεύθην, τον υιόν του Σπαραδόκου, ο οποίος ήτο ανεψιός του και είχε την μεγίστην μετ' αυτόν επιρροήν, να επιστρέψη εις τα ίδια άνευ αναβολής. Τον Σεύθην, εξ άλλου, είχε προσεταιρισθή ο Περδίκας, υποσχόμενος εις αυτόν κρυφίως να του δώση εις γάμον την αδελφήν του και επί πλέον και προίκα. Πεισθείς ο Σιτάλκης, επέστρεψε με τον στρατόν του εσπευσμένως εις τα ίδια, αφού είχε μείνει εν συνόλω τριάντα ημέρας, από τας οποίας οκτώ κατηνάλωσεν εις την Χαλκιδικήν. Και ο Περδίκκας ύστερον έδωσεν εις γάμον την αδελφήν του Στρατονίκην εις τον Σεύθην, σύμφωνα με την υπόσχεσίν του. Τοιαύτη υπήρξεν η πορεία και το τέλος της εκστρατείας του Σιτάλκου.

http://taxalia.blogspot.com/2010/06/blog-post_5192.html#ixzz0sBUCbZdx

ποίημα : Το δέντρο, το μήλο και ο Νεύτωνας.

ευρήματα ελληνιστικής περιόδου στην Τουρκία

Στρατηγικό αβαθές και στη ΝΑ Τουρκία http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/06/blog-post_5011.html#ixzz0rydp6pGS

Η ονειρεμένη Πόλη μας αλλοτριωμένη από τον βάρβαρο κύρη με τον φτωχό λαό

Εισαγγελική έρευνα για την Θάλεια Δραγώνα

http://taxalia.blogspot.com/2010/06/blog-post_801.html#ixzz0rSpwTIIZ

Ιστορική Ημερίδα στην Καππαδοκία

Διοργάνωση : Πανελλήνια Ένωση Καππαδοκικών Σωματείων (ΠΕΚΣ)
Μήνυμα της Προέδρου της Ελεγκτικής Επιτροπής της ΠΕΚΣ, Μαρία Παπαδοπούλου

εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Σάββατο 19 Ιουνίου 2010, σελ 10η.
http://files.eleftheria.gr/pdf/%7B6E04F9D2-86FF-43EF-9CA3-399EE19A6525%7D_19-6-2010%20FILO.pdf

Συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΟΠΣΕ

Σάββατο 19 Ιουνίου 2010, ώρα 17:00,
Γραφεία ΟΠΣΕ, Αθήνα.
Εισηγήσεις από τον Πρόεδρο κ. Θανάση Λαγοδήμο.
Θέματα από το μέλος του 11μελούς ΔΣ κ. Μαρία Παπαδοπούλου.

Η Πρόεδρος, ο Πρόεδρος και η Γραμματέας της ΠΕΚΣ

Από τις επίσημες επισκέψεις των εκπροσώπων της ΠΕΚΣ,

Φανάρι, 2009.

Μαρία Παπαδοπούλου, Φάνης Ισακίδης, Βασιλική Παπαδοπούλου.

Συνθήκη Λωζάνης : 24 Ιουλίου 1923

Καλοκαίρι 1923: Υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης και παράλληλη διευθέτηση των πληθυσμών. Ανταλλαγή υποχρεωτική όλων των Ελληνικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας (1.650.000 άτομα!) με τους Τουρκόφωνους Μοσουλμανικούς πληθυσμούς της Ελλάδας (670.000 άτομα! )
1914- Απονομή συντάγματος καθώς και πρώτα σημάδια αναταραχών στο εσωτερικό της Οθωμανικής Διοίκησης. ʼνθηση για την Ελληνική Μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη
1919- Απαρχή του κινήματος των Νεοτούρκων σε πολιτικό επίπεδο. Εισβολή του Ελληνικού Στρατού στην Μικρά Ασία και ελπίδες για ένωση μελλοντικά με την Ελλάδα. Ο πληθυσμός της Ελληνικής Μειονότητας στην Κων/πολη αγγίζει τα 290.000 άτομα στο απόγειο του μετά απο την ʼλωση του 1453.
1921- Πρώτες ήττες του Ελλήνικού στρατού και φοβίες για το μέλλον στην Ομογένεια της Πόλης. Αύξηση του πληθυσμού στην Ίμβρο και Τένεδο.
1922- Μικρασιατική καταστροφή και απότομη συσόρευση πληθυσμού στην Κων/πολη. 400.000 ΄Ελληνες βρίσκονται στην Πόλη. Αναμονή για διευθέτηση του ζητήματος της ανταλλαγής πληθυσμών.
1923Καλοκαίρι 1923: Υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης και παράλληλη διευθέτηση των πληθυσμών. Ανταλλαγή υποχρεωτική όλων των Ελληνικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας (1.650.000 άτομα!) με τους Τουρκόφωνους Μοσουλμανικούς πληθυσμούς της Ελλάδας (670.000 άτομα! (ανισορροπία κατά 55% εις βάρος της Ελλάδας). Εξαίρεση η Ελληνική Μειονότητα της Κων/πολης (125.000 κάτοικοι / μόνιμοι κάτοικοι Κων/πολης, Πριγκηπονήσων και περιχώρων προ του 1919) καθώς και οι κάτοικοι της Ίμβρου και Τενέδου (6.000 κάτοικοι). Στον αντίποδα στην Ελληνική πια (Δυτική) Θράκη οι 110.000 Μουσουλμάνοι που χαρακτηρίστηκαν επίσημα σαν ”Μουσουλμανική” μειονότητα.
1930Συμφωνία Κεμάλ Ατατούρκ και Βενιζέλου για τους ΄Ελληνες κατοίκους της Κων/πολης που διέθεταν Ελληνικά διαβατήρια. Ελεύθεροι να παραμείνουν στην Τουρκία χωρίς να υποχρεούντα ισε οποιαδήποτε ανταλλαγή. Μελλοντική ανανέωση της Συμφωνίας μετά απο 50 χρόνια (1980)
1942Η Τουρκία απέχει απο τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά επιβάλλει Φόρο Περιουσίας στις Μειονότητες (και σε μερικούς επιφανής Τούρκους) για να αποκτήσει περισσότερα έσοδα. Τεράστιες Ελληνικές περιουσίες χάνονται. Πρώτα σημάδια φθοράς για την Ελληνική Μειονότητα.
1955Διοργάνωση των αναταρραχών του Σεπτεμβρίου. Οι μεγάλοι διωγμοί της 6ης προς 7η Σεπτεμβρίου μένουν σαν την πιο βαριά σκιά άρνησης πολιτιστικής συνύπαρξης απο πλευράς τουρκικού κράτους. Ο πρώτος μεγάλος διωγμός του Ελληνικού στοιχείου έχει αρχίσει.
1960Ίδρυση του Κυπριακού κράτους. Πρώτα σχέδια απο την Τουρκική κυβέρνηση για τον εκτουρκισμό της Ίμβρου και της Τενέδου.
1964Η Τουρκία σε αντίδραση για τα διαφαινόμενα επισόδεια μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων Κυπρίων στη Κύπρο επιβάλλει άρνηση στην τήριση της Συμ φωνία του 1930 και έτσι απελαύνει 12.000 Έλληνες κατοίκους της Πόλης που κατείχαν Ελληνική Υπηκοότητα. Αμηχανία της Ελλάδας αφού η Τουρκία αναταρράσει τις ισορροπίες αναφορικά με την Συνθήκη της Λωζάνης.Σύνταξη του περιβόητου Kararname χαρτιού απώλειας Περιουσιών των Ελλήνων υπηκόων. Τεράστιες Ελληνικές περιουσίες πέφτουν στα χέρια του Τουρκικού κράτους.
1971Σε παράβαση της Συνθήκης της Λωζάνης η Τουρκία κλείνει την Σχολή της Χάλκης που είναι Θεολογικό Ίδρυμα που εφοδιάζει με ιερωμένους το Πατριαρχείο και τις εκκλησίες της Πόλης.
Μέχρι σήμερα…
Για να διαβάσετε την Συνθήκης της Λωζάνης πατήστε ΕΔΩ
info@asxetos.gr http://www.asxetos.gr/

Έκθεση στον Λούβρο υποδέχεται τον Μέγα Αλέξανδρο!

Περίπου 700 έργα θα ταξιδέψουν από τη Θεσσαλονίκη στο μουσείο του Παρισιού για μια μεγάλη έκθεση με θέμα τον θρυλικό στρατηλάτη και την αρχαία Μακεδονία
Έκθεση στον Λούβρο υποδέχεται τον Μέγα Αλέξανδρο! Σε μια μεγάλη έκθεση η οποία θα εγκαινιαστεί τον Οκτώβριο του 2011, η αρχαία Μακεδονία και το διάσημο τέκνο της θα βρεθούν στο επίκεντρο του γαλλικού- και όχι μόνο- ενδιαφέροντος. Πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, δεδομένης της ακτινοβολίας του προσώπου του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του μύθου που τον συνοδεύει αλλά και λόγω του τεράστιου αριθμού αρχαίων έργων- 668 για την ακρίβεια- που πρόκειται να ταξιδέψουν από τη Θεσσαλονίκη στο Παρίσι για αυτή την έκθεση; «Αρχαία Μακεδονία.
Στο βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου» είναι ο τίτλος της και για τη διοργάνωσή της συνεργάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Η παρουσίαση θα γίνει στην κεντρική αίθουσα περιοδικών εκθέσεων του Λούβρου, έκτασης 1.200 τ.μ. Ενα άκρως ενδιαφέρον στοιχείο εξάλλου, για το ελληνικό κοινό αυτή τη φορά, είναι η ανταπόδοση του Λούβρου με έκθεση έργων τα οποία θα παρουσιασθούν σε πέντε μουσεία της Θεσσαλονίκης το 2012, στην επέτειο των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της πόλης.
Γλυπτά, κεραμική, κοσμήματα, αντικείμενα μεταλλοτεχνίας, γυάλινα αγγεία, νομίσματα και επιγραφές θα περιλαμβάνει η έκθεση, η οποία, σημειωτέον, προετοιμάζεται συστηματικά εδώ και δύο χρόνια. Σύμφωνα με το σκεπτικό, η ανάπτυξη του θέματος θα γίνει με εννέα ενότητες που ακολουθούν χρονολογική σειρά. Παρ΄ ότι λοιπόν προτάσσεται η ανακάλυψη της αρχαίας Μακεδονίας με αναφορές στους μεγάλους αρχαιολόγους οι οποίοι έφεραν στο φως τις Αιγές, την Πέλλα και το Δίον, στη συνέχεια η ιστορία πιάνεται από την αρχή: από τη Μακεδονία της εποχής του Χαλκού ως την αρχαϊκή εποχή, όταν και διαμορφώνεται το μακεδονικό βασίλειο. Από την εξάπλωσή του στον ελλαδικό χώρο ως την κατάκτηση της Ανατολής από τον Αλέξανδρο και ως την ελληνιστική εποχή με τα βασίλεια των διαδόχων του.
Ιδιαίτερες ενότητες αναφέρονται στον καθημερινό βίο των Μακεδόνων, στις τέχνες, στη θρησκεία, στις τελετουργίες και στις ταφικές πρακτικές. Η ρωμαϊκή κυριαρχία στη Μακεδονία αποτελεί εξάλλου χωριστή ενότητα, ενώ η έκθεση ολοκληρώνεται με τον μύθο του Αλέξανδρου. Ακόμη το τμήμα τεκμηρίωσης του Λούβρου ετοιμάζει μια ταινία ωριαίας διάρκειας σχετικά με τους αρχαιολογικούς χώρους της Μακεδονίας αλλά και με αντικείμενα που είναι χαρακτηρισμένα ως αμετακίνητα - ως εκ τούτου δεν μπορούν να ταξιδέψουν στο Παρίσι. Η έκθεση θα διαρκέσει ως τον Φεβρουάριο του 2012.
Το Βήμα, ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ .

Μελέτη τεχνικού Έργου και Δημόσιος Διαγωνισμός : 3ο έργο Ύδρευσης του Θησέα

Έργο : Αντικατάσταση Δικτύων Ύδρευσης (Β' ΦΑΣΗ)
Προϋπολογισμός : 625.185,89 ευρώ

Χρηματοδότηση : ΘΗΣΕΑΣ & Δ.Π.

Η Πρόεδρος της Επιτροπής Διαγωνισμού
www.kosmoslarissa.gr/files/pdf/9-6-2010_p10.pdf

I Love ΘΕΣΣΑΛΙΑ !

Aνάρτηση ρεπορτάζ στο Ιστολόγιο ΑΝΤΙΒΑΡΟ

Ανακοινώσεις
Μήνυμα για την 91η επέτειο μνήμη της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου 19.05.2010
από την Πρόεδρο της ΕΚΕ ΟΠΣΕ, Μαρία Παπαδοπούλου

άρθρο : Ελλάδα, Δύση και στρατηγικά ψευδοδιλήμματα

του Γεωργίου Ε. Σέκερη

Αφότου συνεστήθη, το νεοελληνικό κράτος αναζητεί στηρίγματα και πρότυπα – στον ευρωπαϊκό χώρο αρχικά, και εν συνέχεια στον ευρύτερο ευρωατλαντικό. Χάρις δε στον δυτικό αυτόν προσανατολισμό και παρά τις αναπόφευκτες απογοητεύσεις μας – συνήθως οφειλόμενες σε δικές μας αδυναμίες και αστοχίες – επιτύχαμε την εδαφική επέκταση, τη γεωπολιτική εδραίωση και, σε σημαντικό βαθμό, τον πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό εκσυγχρονισμό της χώρας μας.Τον τελευταίο, ωστόσο, καιρό πυκνώνουν στον δημόσιο διάλογο τα φληναφήματα περί αναζήτησης «εναλλακτικών στρατηγικών συμμαχιών». Οι οποίες, μετά από αποκρυπτογράφηση της σχετικής φιλολογίας – και εφόσον αντιπαρέλθουμε την εκφεύγουσα της κοινής λογικής και παραπέμπουσα στην Αλβανία του Χότζα «κινεζική λύση», ή τα περί συνεργασίας με τους Ιρανούς αγιατολάδες παρανοϊκά – περιορίζονται στην εξής μία: το πάλαι ποτέ αποκαλούμενο «ξανθό γένος».

Βέβαια, σε ό,τι αφορά στη στάση της Ρωσίας έναντι των ελληνικών συμφερόντων τα διδάγματα της ιστορίας, παλαιότερης και πρόσφατης δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Κατά καιρούς, ο Τούρκος υπήρξε ασφαλώς o κοινός μας εχθρός. Όμως, το γνωμικό «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» έχει όλως σχετική ισχύ. Ο «Μόσκοβος» χρησιμοποίησε ανέκαθεν τους εντόπιους Σλάβους ως μέσο προώθησης της επιρροής του στα Βαλκάνια – εκ των πραγμάτων εις βάρος του Ελληνισμού. Και συνακόλουθα επιχείρησε συστηματικά να υποσκάψει και τον οικουμενικό χαρακτήρα του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Μετά δε τον Β! Παγκόσμιο Πόλεμο ανεδείχθη σε θανάσιμη απειλή κατά της ανεξαρτησίας και ακεραιότητας της ελληνικής επικράτειας. Ενώ, ούτε επί οθωμανικής αυτοκρατορίας, ούτε εν συνεχεία, οι δικές μας επιλογές επηρέασαν ποσώς τις σχέσεις του με την Τουρκία Οι οποίες κυμαίνονται μεταξύ περιόδων σύγκρουσης και προσέγγισης – και, κατά τα λοιπά, διανύουν αυτή τη στιγμή φάση αύξουσας συνεργασίας.
***
Μήπως, όμως, παρά τις απαισιόδοξες αυτές διαπιστώσεις, το σημερινό διεθνές περιβάλλον ευνοεί τη σύναψη μιας στενής ελληνορωσικής στρατηγικής σύμπραξης, επ’ ωφελεία των εθνικών μας συμφερόντων; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό συναρτάται προφανώς με τα δύο κρίσιμα ζητούμενα που είναι, αφ΄ ενός, οι δυνατότητες της Ρωσίας και, αφ’ ετέρου, οι διαθέσεις της.
Ως προς τις τελευταίες αυτές διαθέτουμε ανησυχητικά δείγματα γραφής. Συνεπής προς την ειρημμένη παραδοσιακή της πρακτική σε σχέση με το σλαβικό στοιχείο της περιοχής μας, η Μόσχα έσπευσε να αναγνωρίσει μεταξύ των πρώτων τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» – αγνοώντας τους φραστικούς κεραυνούς του τότε προέδρου της δημοκρατίας Κ. Καραμανλή. Και, έχοντας ασφαλώς κατά νουν τις σχέσεις της με την Άγκυρα – πολύ σημαντικότερες γι’ αυτήν από τις ελληνορωσικές, τόσο υπό γεωπολιτικό, όσο και υπό οικονομικό πρίσμα – αλλά και τις αεροναυτικές της σκοπιμότητες, αποφεύγει επιμελώς να τοποθετηθεί έναντι των ελληνικών θέσεων για το εύρος των χωρικών υδάτων και του εναέριου χώρου στο Αιγαίο. Ενώ, η κυπριακή πολιτική της αποσκοπεί κατά κύριο λόγο στην απόσπαση της Μεγαλονήσου από τη δυτική επιρροή και, κατά συνέπειαν, έχει διαχρονικά αντιταχθεί στην ένωση έστω και μέρους της Κύπρου με την Ελλάδα.
Ωστόσο, ακόμη και αν το επιθυμούσε, η Ρωσία δεν θα ήταν σε θέση να αποβεί αξιόπιστο στρατηγικό έρεισμα για τη χώρα μας. Δεν είναι πλέον και δεν πρόκειται – τουλάχιστον στο ορατό μέλλον – να ξαναγίνει «υπερδύναμη». Παραμένει ασφαλώς το μόνο κράτος που διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο συγκρίσιμο με το αμερικανικό. Πλην όμως, ως έχουν σήμερα τα πράγματα, τα πυρηνικά, ενώ αποτελούν εγγύηση ασφάλειας έναντι ενδεχόμενου εισβολέα, δεν προσφέρονται για προβολή ισχύος εκτός συνόρων. Δεν είναι δηλαδή χρησιμοποιήσιμα ως μέσο πίεσης ή ακόμη λιγότερο παρέμβασης στα διεθνή δρώμενα. Κάτι που οι Αμερικανοί έχουν από καιρό αντιληφθεί – με επακόλουθο να δίνουν όλο και μεγαλύτερη έμφαση στις συμβατικές τους δυνάμεις.
Με τις αντίστοιχες ρωσικές, όμως, να παρουσιάζουν κρίσιμες αδυναμίες – όπως κατέδειξαν και οι επιχειρήσεις του Αυγούστου 2008 στον Καύκασο. Ενώ, συγκρινόμενη με τις ΗΠΑ, αλλά και με την ανερχόμενη Κίνα, η Ρωσική Ομοσπονδία υστερεί καθοριστικά ως προς άλλους δύο, μείζονες συντελεστές ισχύος: τον δημογραφικό και τον οικονομικό. Καθώς ο πληθυσμός της, μόλις 143 εκατομμύρια στα μέσα της δεκαετίας – άνω του 10% των οποίων συγκροτούν οι, κατά κύριο λόγο στον ανήσυχο Βόρειο Καύκασο διαβιούντες, Μουσουλμάνοι – προβλέπεται να έχει, έως το 2030, συρρικνωθεί ακόμη και στα 115 εκατομμύρια. Ενώ οικονομικά παραμένει δέσμια των υδρογονανθράκων και των πρώτων υλών της – γεγονός που, σε συνδυασμό και με τις θεσμικές της αδυναμίες, την καθηλώνει στην κατηγορία των «αναπτυσσόμενων» χωρών.
Τι είδους στρατηγική στήριξη θα ήταν, επομένως, σε θέση να μας προσφέρει η υπαρκτή αυτή Ρωσία – σε αντιδιαστολή με την υποθετική ευφάνταστων σεναριογράφων; Εφόσον δεν αντιβαίνουν στις νατοϊκές και ευρωκοινοτικές δεσμεύσεις μας, ενέργειες, όπως η κατά το δυνατόν στενότερη συνεργασία με τη Μόσχα στον τομέα της ενέργειας και γενικότερα της οικονομίας, η επιλεκτική ελληνορωσική διπλωματική σύμπραξη, και η, σύμφωνα με τις ανάγκες μας, προμήθεια ρωσικού πολεμικού υλικού για τις ένοπλες δυνάμεις μας, ασφαλώς ενδείκνυνται. Δεν συνιστούν όμως εναλλακτική, έναντι του δυτικού μας προσανατολισμού, στρατηγική επιλογή.
***
Με άλλες λέξεις, η Δύση αποτελεί το μόνο ασφαλές αγκυροβόλιο για το ελληνικό σκάφος. Το ΝΑΤΟ, με άξονα την αμερικανική υπερδύναμη, εξακολουθεί να δεσπόζει στρατηγικά στην ευρύτερη περιοχή μας – και συνεπώς επηρεάζει καθοριστικά το πλαίσιο διαχείρισης των εθνικών μας θεμάτων. Ενώ η οδυνηρή οικονομική και όχι μόνο περιπέτεια που διερχόμαστε έχει καταστήσει εμφανή και στον πιο απληροφόρητο τη σημασία της Κοινοτικής Ευρώπης για την Ελλάδα.
Δεν χωρεί αμφιβολία ότι και οι δύο θεσμικοί πυλώνες του ευρω-ατλαντικού κόσμου δοκιμάζονται – ο ευρωπαϊκός μάλιστα περισσότερο από τον διατλαντικό. Η αξιοπιστία της Ατλαντικής Συμμαχίας ως φορέα συλλογικής ασφάλειας στο παγκοσμιοποιημένο διεθνές περιβάλλον κρίνεται εν πολλοίς στο αφγανικό εγχείρημα. Και η χρηματοπιστωτική κρίση ανέδειξε τις οργανικές αδυναμίες του ευρωκοινοτικού οικοδομήματος. Το πιθανότερο ωστόσο είναι ότι ΝΑΤΟ και ΕΕ θα συνεχίσουν να διαδραματίζουν τον κεντρικό ρόλο τους στις ευρωατλανικές εξελίξεις, καθότι ουσιαστικά αναντικατάστατα. Εν πάση δε περιπτώσει, η Ελλάδα ανήκει στις χώρες που έχουν το μεγαλύτερο συμφέρον οι δύο αυτοί δυτικοί φορείς να μακροημερεύσουν. Η αμερικανική υπερδύναμη είναι, προφανώς, σε θέση να στηρίξει τα παγκόσμια συμφέροντά της εν ανάγκη και χωρίς τη σύμπραξη των Ευρωπαίων συμμάχων της. Ορισμένα δε ευρωκοινοτικά κράτη – κατ’ εξοχήν, η Βρετανία, η Γερμανία, και η Γαλλία – διαθέτουν αρκετούς πόρους, ώστε να διεκδικήσουν αυτοδύναμα ουσιαστικό μερίδιο επιρροής στον διεθνή στίβο. Για την Ελλάδα, όμως η δυτική αλληλεγγύη είναι αποφασιστικής σημασίας. Η συμμετοχή μας στους δυτικούς φορείς μάς προσφέρει αναντικατάστατο δίχτυ ασφαλείας και καθοριστικής σημασίας προσαύξηση διεθνούς ειδικού βάρους. Όσοι υποτιμούν τα οφέλη αυτά πάσχουν από γεωπολιτική τύφλωση.
Υπό το πρίσμα δε αυτό, ιδιαίτερα επιζήμιος είναι ο άκριτος αντιαμερικανισμός – συνήθως αιχμή του δόρατος ενός ευρύτερου αντιδυτισμού – που δυστυχώς περισσεύει στον ελληνικό δημόσιο διάλογο. Και αντιλαμβάνεται μεν κανείς την αγωνιώδη προσπάθεια των νοσταλγών της σοβιετίας να καλλιεργήσουν στην κοινή γνώμη αντιαμερικανικά και γενικότερα αντιδυτικά ανακλαστικά ως σωσίβιο για τα κατά τα άλλα καταποντισθέντα ιδεολογήματά τους. Εκπλήσσουν, όμως, όσοι υιοθετούν και προπαγανδίζουν τις αυτοκαταστροφικές αυτές δοξασίες εν ονόματι, υποτίθεται, του ελληνικού εθνικού συμφέροντος. Δίνουν την εικόνα ανθρώπου που πριονίζει το κλαδί στο οποίο κάθεται.
Διότι το ελληνικό εθνικό συμφέρον είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη δυτική μας ταυτότητα – νατοϊκή και κοινοτική. Η Ελλάδα επέτυχε μεταπολεμικώς την οικονομική της ανάπτυξη – και απέφυγε την τραγική μοίρα των βόρειων γειτόνων μας – σε πολύ μεγάλο βαθμό χάρις, αρχικά στη διμερή αμερικανική και, μέσω των έργων υποδομής, τη νατοϊκή στήριξη, και εν συνεχεία στον πακτωλό που εισέρρευσε παντοιοτρόπως από την Κοινοτική Ευρώπη. Σήμερα δε και πάλι η Δύση – Αμερικανοί και Ευρωπαίοι δια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και, κυρίως, η ΕΕ – έρχεται αρωγός μιας ελληνικής οικονομίας, η οποία, με δική μας πρωτίστως ευθύνη, βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Και η οποία, εν απουσία της αρωγής αυτής, θα είχε ήδη καταβαραθρωθεί – συμπαρασύροντας και την εσωτερική πολιτική και κοινωνική μας τάξη, αλλά και τη διεθνή θέση της χώρας μας.
***
Τουλάχιστον εξ ίσου πολύτιμα, ωστόσο, είναι τα πλεονεκτήματα που η παρουσία μας στους δυτικούς θεσμούς μάς προσέφερε επί δεκαετίες και εξακολουθεί να μας προσφέρει και μεταψυχροπολεμικώς έναντι των γεωπολιτικών μας εταίρων ή ανταγωνιστών – αρκεί να τα αξιοποιούμε.
Επί παραδείγματι, πριν από δέκα οκτώ χρόνια, η ΕΕ μας παρουσίασε λύση του προβλήματος των Σκοπίων καλύπτουσα το σύνολο των ουσιαστικών μας ανησυχιών. Την απορρίψαμε, με αποτέλεσμα η «σκοπιανοποίηση» της εξωτερικής μας πολιτικής να μας στερήσει, μεταξύ άλλων, της δυνατότητας να ασκήσουμε την αναλογούσα στον ελληνικό παράγοντα και ανταποκρινόμενη στα ελληνικά συμφέροντα επιρροή κατά τη διαμόρφωση της νέας βαλκανικής σκηνής. Ενώ, και σήμερα, σημαντικότατος μοχλός στη διάθεσή μας για την προώθηση τής – λιγότερο, σημειωτέον, ικανοποιητικής από εκείνη του «πακέτου Πινέιρο» – ρύθμισης του Σκοπιανού που διαπραγματευόμαστε.υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών είναι η νατοϊκή και ευρωκοινοτική μας ιδιότητα και ειδικότερα το εξ αυτής απορρέον «βέτο».
Η ιδιότητα δε αυτή προσλαμβάνει όλως ιδιαίτερη βαρύτητα προκειμένου για τις σχέσεις μας με την Τουρκία. Μιλώντας την 23η Ιανουαρίου 1987 στη Βουλή, ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου – ένας πολιτικός, τον οποίο δύσκολα θα χαρακτήριζε κανείς «φιλοατλαντικό» – δήλωνε τα ακόλουθα: «Είναι βέβαιο ότι...η [ελληνοτουρκική] σύγκρουση θα ήταν περίπου αναπόφευκτη, εάν η Ελλάδα έβγαινε από το ΝΑΤΟ.» Εννοώντας, προφανώς, ότι το νατοϊκό πλέγμα, με την καθοριστική συμμετοχή των ΗΠΑ, λειτουργεί αποτρεπτικά έναντι ακραίων τουρκικών ενεργειών εναντίον μας. Ενώ, σε μικρότερο ασφαλώς βαθμό, στη συγκράτηση των Τούρκων έχει συμβάλει και η φιλοδοξία τους να ενταχθούν στην Κοινοτική Ευρώπη.
Ωστόσο, η δυτική επιρροή επί της Άγκυρας έχει όρια – και τα τελευταία μάλιστα χρόνια βαίνει φθίνουσα. Ιδίως μετά τη δεύτερη εκλογική του νίκη τον Ιούλιο 2007, το κυβερνών πολιτικό Ισλάμ ανέπτυξε δεσμούς με ομόδοξές του, υπό ευρεία έννοια, κυβερνήσεις, τις οποίες η Δύση αντιμετωπίζει καχύποπτα ή και ως ενεργό κίνδυνο. Τον «νεο-οθωμανισμό» δε αυτόν του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ευνοεί σε επίπεδο λαϊκής ψυχολογίας, πέραν της θρησκευτικής συγγένειας, και η – ευεξήγητη, κατά τα άλλα, και, κατά την άποψη του γράφοντος, δικαιολογημένη – απροθυμία των Κοινοτικών Ευρωπαίων να στέρξουν στην τουρκική ένταξη.
Η τουρκική κυβερνητική ηγεσία αρνείται, βέβαια, ότι τα κίνητρά της είναι θρησκευτικά ή ότι στρέφει τα νώτα στον δυτικό κόσμο. Υποστηρίζει ότι η Τουρκία παραμένει πιστός νατοϊκός σύμμαχος, ότι προσβλέπει πάντοτε στην ευρωκοινοτική της ένταξη – και ότι απλώς διεκδικεί ρόλο αντίστοιχο προς την αύξουσα οικονομική και στρατιωτική της ισχύ και γεωπολιτικό βάρος. Ενέργειες, όμως, όπως η θεαματική σκλήρυνση της τουρκικής στάσης της έναντι του Ισραήλ, το καλόπιασμα των απεχθών στους Δυτικούς ηγετών του Σουδάν και της Τεχεράνης, και, πιο πρόσφατα, η ενεργός τουρκική ανάμειξη στο Ιρανικό κατά τρόπο εξ αντικειμένου ανταγωνιστικό των δυτικών θέσεων και χειρισμών τούς θέτουν προ οξέων διεθνοπολιτικών διλημμάτων. Ενώ μένει να φανεί κατά πόσον η Άγκυρα διαθέτει επαρκές εκτόπισμα, ώστε να αψηφά επί μακρόν την Ουάσιγκτον και τη Δύση γενικότερα ατιμωρητί. Με την αμφίσημη, σημειωτέον, και ριψοκίνδυνη αυτή πολιτική να προκαλεί αύξουσες ανησυχίες, αλλά και να βάλλεται όλο και περισσότερο, και εντός της ίδιας της Τουρκίας.
Η αντιπαράθεση δε αυτή περί τις τουρκικές εξωτερικές επιλογές παρουσιάζει προφανές ενδιαφέρον και για τη χώρα μας. Πλέον επιθυμητή από τη σκοπιά μας έκβαση θα ήταν η παραμονή της γείτονος στον ευρύτερο δυτικό χώρο, με παράλληλη ρύθμιση των ευρω-τουρκικών σχέσεων κατά τρόπο που η Άγκυρα να προσδεθεί μεν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς ωστόσο να αποκτήσει την υπέρογκη επιρροή στα κέντρα κοινοτικών αποφάσεων, που, λόγω των μεγεθών της, θα εξασφάλιζε ως πλήρες μέλος. Ευτυχώς δε μια τέτοια εξέλιξη είναι και η πιθανότερη. Διότι, η Τουρκία μάλλον δεν αντέχει την έξοδο από το δυτικό σύστημα – και άλλωστε τυχόν κίνηση του πρωθυπουργού Ερντογάν προς αυτή την κατεύθυνση θα προκαλούσε την αποσταθεροποίηση και πιθανώς και την ανατροπή της κυβέρνησής του. Ενώ, στο κλίμα ιδίως που έχει δημιουργήσει η χρηματοπιστωτική και θεσμική κρίση στους κόλπους της ΕΕ, η «ειδική σχέση» τείνει να καταστεί μονόδρομος. Βέβαια, στην – απίθανη, πρέπει και πάλι να τονισθεί – περίπτωση που θα απομακρυνόταν από τη Δύση, η Τουρκία θα απέβαινε σαφώς πιο απρόβλεπτη και, υπό ελληνικό ειδικότερα πρίσμα, πιο επικίνδυνη. Από την άλλη, όμως, οι δυτικοί μας σύμμαχοι θα είχαν τότε πρόσθετους λόγους να μας στηρίξουν.
***
Εν κατακλείδι: Η μόνη ρεαλιστική επιλογή για την Ελλάδα στον διεθνή χώρο είναι η ευρω-ατλαντική. Αξιόπιστες εναλλακτικές λύσεις δεν υφίστανται. Ωστόσο, ο δυτικός μας προσανατολισμός μακράν απέχει του να αποτελεί πανάκεια. Η απόδοσή του θα εξαρτηθεί από την ικανότητά μας να τον εντάξουμε σε ένα ευρύτερο πλαίσιο εθνικής στρατηγικής – η επιτυχής, όμως, υλοποίηση της οποίας προϋποθέτει την ανασύνταξη των εθνικών μας δυνάμεων και ειδικότερα την αναμόρφωση του προβληματικού ελληνικού κράτους.

http://www.diplomatikoperiskopio.com/index.php?option=com_content&view=article&id=571:2010-06-03-09-36-22&catid=45:2008-05-31-14-23-49&Itemid=72

Aνάρτηση άρθρου στο Ιστολόγιο e-Pontos

Τετάρτη, 09 Ιουνίου 2010
Μήνυμα για την 91η επέτειο μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου
από την Πρόεδρο της ΕΚΕ ΟΠΣΕ, Μαρία Παπαδοπούλου