άρθρο: Ομολογία του συγγραφέα κα δημοσιογράφου Engin Ardiç

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ...
Με ένα εντυπωσιακά ειλικρινές άρθρο, πουδημοσιεύεται στην έγκυρη εφημερίδα SABAH, από τον Engin Ardiç,γνωστό συγγραφέα και δημοσιογράφο στην Τουρκία στηλιτεύεται ο Τουρκικός τρόπος εορτασμού της πτώσης τηςΚωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου...Στο εν λόγω άρθρο ο συγγραφέας παρουσιάζει µίασειρά από αλήθειες για τις οποίες το Κεµαλικό καθεστώς εδώκαι δεκαετίες προσπαθεί να καταπνίξει. Αξίζει να παρατεθείμεταφρασμένο το πλήρες κείμενο, από την συγκεκριμένη διεύθυνσητης Τουρκικής εφημερίδας Sabah το οποίο έχει ως εξής : " Τούρκοι συμπατριώτες, σταματήστε πια τις φανφάρες καιτις γιορτές για την Άλωση, αρκετή ßία έχουμε δώσει στην Ανατολή µετις πράξεις µας..."« ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο µε θέμα : «Θα πάρουμε πίσω την Πόλη»...ΑΝ έφτιαχναν μακέτα µε τα τείχη της πόλης και τουςστρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη... (όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο !)ΑΝ ένας τύπος ντυμένος όπως ο περίφημος Έλληνας νικηφόρος καισχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό µας Ulubatlι Hasan καιτον γκρέμιζε κάτω...ΑΝ ξαφνικά έμπαινε στην πόλη κάποιος ντυμένος ΑυτοκράτοραςΚωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ωςΛουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής κι έμπαιναν ωςαντιπρόσωποι της πόλης... ( όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθεχρόνο !)ΑΝ έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε μιναρέδεςαλλά Σταυρό....ΑΝ έκαιγαν λιβάνι και έλεγαν ύμνους, θα µας άρεσε ;Δεν θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι πουθα καλούσαμε πίσω τον πρέσβη µας από την Ελλάδα.Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο ;Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν ναήταν χθες ;Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ( µ΄ αυτές τις γιορτές πούκάνετε ) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο ότι:«αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ των υστέρων και ταπήραμε µε τη ßία».Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση 6 αιώνων;Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποιαµέρα θα δοθεί πίσω ;Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοίηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919.Μη φοβάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουντην πόλη των 12 εκατοµµυρίων, και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούννα την κατοικήσουν.Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µιαχούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρειςµέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε ;Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό ΔικαστήριοΑνθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς ;Αντί να περηφανευόμαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαμε, αςπερηφανευτούμε µε αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δενυπάρχουν.Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µέ την βία κατακτημένη...Ακόμα και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό πουπιστεύουν (ana=µανα, dolu=γεµάτη) αλλά προέχεται από την ελληνικήλέξη η Ανατολή.Ακόμα και η ονομασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µαςλέει ο Ebliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ» τραßώντας τηλέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος ηνοµαδική ζωή και γι' αυτό ο λαός αγοράζει πέντε - πέντε ταδιαµερίσµατα. Κανείς δεν μπορεί να µας κουνήσει, ηρεμήστε πια...Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν τηνΚωνσταντινούπολη χωρίς όμως πολλές φανφάρες...».

http://www.sabah.com.tr/Yazarlar/ardic/2009/05/29/hatirlatmayin_sunu_kefereye

Η Ιστορία της Ελληνικής Σημαίας

Η Ιστορία της Ελληνικής Σημαίας

Το 1822, μόλις ένα χρόνο μετά την διακήρυξη της ανεξαρτησίας και το ξεκίνημα του αγώνα των Ελλήνων, γίνεται η Α´ Εθνική Συνέλευση στην Επίδαυρο। Το "Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος" που προέκυψε από αυτή την συνέλευση, είναι ουσιαστικά το πρώτο ελληνικό σύνταγμα. Στις παραγράφους ρδ' και ρε' υπάρχει η πρώτη απόφαση για τη μορφή της ελληνικής σημαίας. Το Πολίτευμα καθιέρωσε τα χρώματα ...κυανό και λευκό και ανέθεσε στο Εκτελεστικό Σώμα να προσδιορίσει τη μορφή της.Σύμφωνα με μια θεωρία θέλησαν να αποφύγουν το κόκκινο και το πράσινο, χρώματα δηλαδή που συνδέονταν με την ισλαμική Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σύμφωνα με άλλη θεωρία, η επιλογή των χρωμάτων έγιναν για να συμβολίζει το γαλάζιο της θάλασσας του Αιγαίου και το λευκό των κυμάτων. Η πιο διαδεδομένη θεωρία για το πλήθος των λωρίδων, είναι ότι συμβολίζουν τις συλλαβές της φράσης «ελευθερία ή θάνατος», οι πέντε κυανές τις συλλαβές Ε-λευ-θε-ρί-α και οι τέσσερις λευκές ή θά-να-τος. Οι θεωρίες για την επιλογή των χρωμάτων και το συμβολισμό των λωρίδων κρίνονται συχνά ως λαϊκοί θρύλοι. Ωστόσο, πολλές από τις σημαίες της επανάστασης έφεραν μία από τις φράσεις «Ελευθερία ή Θάνατος», «Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ», ή «ΝΙΚΗ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ».H πρώτη ελληνική σημαία (1822-1978)

Στις 15 Μαρτίου 1822 εκδόθηκε η απόφαση 540 του εκτελεστικού, υπογεγραμμένη από τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, πρόεδρο του। Το διάταγμα όριζε για τις σημαίες ότι:

α) των μεν κατά γην δυνάμεων η σημαία, σχήματος τετραγώνου, θα είχεν εμβαδόν κυανούν, το οποίο θα διηρείτο εις τέσσαρα ίσα τμήματα από άκρων έως άκρων του εμβαδού

β) η δε κατά θάλασσαν σημαία θα ήτο διττή' μία διά τα πολεμικά και άλλη διά τα εμπορικά πλοία। Και της μεν διά τα πολεμικά πλοία το εμβαδόν θα διηρείτο ες εννέα οριζόντια παραλληλόγραμμα, παραμειβομένων εις αυτά των χρωμάτων λευκού και κυανού' εις την άνω δε προς τα έσω γωνίαν τούτου του εμβαδού εσχηματίζετο τετράγωνον κυανόχρουν, διηρημένον εν τω μέσω δι' ενός σταυρού λευκοχρόου। Της δε διά τα εμπορικά πλοία διωρισμένης το εμβαδό θα ήτο κυανούν' εις την άνω προς τα έσω γωνίαν τούτου του εμβαδού εσχηματίζετο ωσαύτως τετράγωνον λευκόχρουν και διηρημένον εν τω μέσω δι' ενός σταυρού κυανοχρόου।

Σύμφωνα με κείμενο στο ιστορικό αρχείο της Εθνικής Βιβλιοθήκης Αθηνών υπ' αριθμόν 8711, η πρώτη σημαία που υψώθηκε στα Καλάβρυτα «έφερεν άνωθεν σταυρόν, με γραμμάς κάτωθεν αυτού 16, κατά το σύνθημα της Εταιρείας των Φιλικών, και με την επιγραφήν ή ελευθερία ή θάνατος। Κατόπιν δε ο Ν। Σολιώτης έλαβε προσφερθείσαν αυτώ παρά της μονής Αγίας Λαύρας την χρυσοκέντητων επί των Χριστιανών αυτοκρατόρων σημαίαν της μονής, φέρουσα εξ ενός την Ανάστασιν και ετέρωθεν τον άγιον Γεώργιον। Σώζονται δε ως παρακαταθήκαι μετά τον Αγώνα παρά του Σολιώτου εις τη ρηθείσαν μονήν αμφότεραι αυταί αι σημαίαι»।Η πρώτη ελληνική σημαία με τη σημερινή της μορφή (κυανό φόντο και λευκός σταυρός) σχεδιάστηκε, ευλογήθηκε και υψώθηκε το 1807 στη Μονή Ευαγγελιστρίας στη Σκιάθο. Σ’ αυτή ο Νήφων όρκισε τους οπλαρχηγούς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Ανδρέα Μιαούλη, Παπαθύμιο Βλαχάβα, Γιάννη Σταθά, Νικοτσάρα, τον Σκιαθίτη διδάσκαλο του Γένους Επιφάνιο-Στέφανο Δημητριάδη, τους Λαζαίους, τον Καρατάσο, τον Λιόλιο, τον Τσάμη, τον Νικοτσαρά και πολλούς άλλους. Οι καπεταναίοι είχαν συγκεντρωθεί στο Μοναστήρι για να σχεδιάσουν τις επόμενες κινήσεις τους για την Επανάσταση. Παραλλαγή της ήταν η σημαία του Παπαφλέσσα, φτιαγμένη από το μπλε εσωτερικό του ράσου του και την φουστανέλα ενός συμπολεμιστή του.Επί Όθωνα προστέθηκαν στη σημαία του στρατού ξηράς και του πολεμικού ναυτικού τα βασιλικά παράσημα. Η εμπορική σημαία ορίστηκε να είναι σαν την σημαία του πολεμικού ναυτικού, χωρίς τα παράσημα. Το κυανό χρώμα της σημαίας σκούρυνε προκειμένου να ταυτίζεται τα χρώματα της Βαυαρίας, από τον βασιλικό οίκο της οποίας προερχόταν ο Όθωνας. Το 1862 με την κατάλυση της βασιλείας του Όθωνα, αφαιρέθηκαν απ' τις σημαίες τα βασιλικά παράσημα. Επί Γεωργίου Α΄ προστέθηκε στις σημαίες στρατού και πολεμικού ναυτικού το βασιλικό στέμμα. Το 1864, ορίστηκε η σημαία του πεζικού να φέρει στο κέντρο της εικόνα του Αγίου Γεωργίου, προστάτη του πεζικού. Στις 31 Μαΐου 1914 εκδόθηκε βασιλικό διάταγμα που όριζε με ακρίβεια τη μορφή των σημαιών, χωρίς να μεταβάλλει τα βασικά χαρακτηριστικά που ήδη είχαν. Ορίστηκε επίσης σημαία που θα χρησιμοποιείτε από υπουργεία, πρεσβείες, δημόσιες ή δημοτικές υπηρεσίες και φρούρια. Ακόμη όρισε οτι η σημαία του εμπορικού ναυτικού είναι και η εθνική σημαία, αυτή δηλαδή που επιτρεπόταν να υψώνουν και οι ιδιώτες. Στις 25 Μαρτίου 1924 τα Υπουργεία Στρατιωτικών και Ναυτικών αφαίρεσαν τα στέμματα από τις σημαίες, εκτελώντας το ψήφισμα της Δ΄ Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης στην Αθήνα «Περί ανακηρύξεως τής Δημοκρατίας».Στις 20 Φεβρουαρίου 1930 νέο διάταγμα για τη μορφή της Σημαίας, όριζε ότι η κλίμακα της εθνικής σημαίας είναι 2:3. Η επίσημη σημαία είναι «κυανούν ορθογώνιο, με αναλογίες διαστάσεων επίσης 2:3, το οποίο διαιρείται σε τέσσερα ίσα ορθογώνια δι' ορθίου λευκού σταυρού, του οποίου αι κεραίαι έχουσι πλάτος ίσον προς το 1/5 του πλάτους της σημαίας». Η επίσημη σημαία ορίστηκε να χρησιμοποιείται από υπουργεία πρεσβείες, δημόσιες ή δημοτικές υπηρεσίες και φρούρια και η εθνική σημαία από πολεμικά και εμπορικά πλοία, ναυτικά και λιμενικά καταστήματα και ιδρύματα, από τα προξενεία και από τους ιδιώτες. Το διάταγμα όριζε ακόμη η σημαία του πεζικού να χρησιμοποιείται από τα συντάγματα πεζικού και ευζώνων, και στον ιστό της να φέρει υπερκείμενη σταυροφόρο χρυσή σφαίρα με εμπρός τον αριθμό του συντάγματος και πίσω το γράμμα Π.Στις 10 Οκτωβρίου του 1935 επαναφέρθηκαν τα στέμματα στις σημαίες με το ψήφισμα της Ε΄ Εθνικής Συνέλευσης στην Αθήνα «Περί καταργήσεως τής αβασιλεύτου Δημοκρατίας». Το 1967, η Χούντα των Συνταγματαρχών αφαίρεσε το στέμμα από τις σημαίες, και το 1969 με νέο ψήφισμα καταργήθηκε η σημαία του πεζικού και καθιερώθηκε ως επίσημη σημαία εκείνη του ναυτικού. Στις 18 Αυγούστου του 1970, η αναλογία της σημαίας μετατράπηκε από 2:3 σε 7:12. Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Νόμος 48/1975 «Περί τής εθνικής σημαίας τής Ελλάδος καί τού εμβλήματος τής Ελληνικής Δημοκρατίας» και το Προεδρικό Διάταγμα 515/1975 ρύθμιζαν με λεπτομέρειες τη μορφή και τις διαστάσεις της σημαίας.Ο Νόμος 851/21-12-1978 (ΦΕΚ 233 τ. Α΄) «Περί εθνικής Σημαίας, των Πολεμικών Σημαιών καί του Διακριτικού Σήματος τού Προέδρου τής Δημοκρατίας» καθόριζε την επίσημη εθνική σημαία που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα, καθώς και τις τεχνικές και τυπικές προδιαγραφές της. Η κλίμακα της σημαίας άλλαξε πάλι σε 2:3, όπως φαίνεται από τις διαστάσεις που προβλέπονται (π.χ. 432:648 ή 90:135). Στα πλαίσια του άρθρου 9, καταργήθηκαν οι διατάξεις των προηγούμενων ετών (1967, 1969, 1971, 1973, 1975). Η επίσημη σημαία, ίδια με τη σημαία του στρατού ξηράς, καταργήθηκε με αυτόν το νόμο και αντικαταστάθηκε πλήρως από την εθνική σημαία, η ανάρτηση της οποίας γίνεται πάνω σε λευκό κοντό, στην κορυφή του οποίου υπάρχει (σε συγκεκριμένες περιπτώσεις) λευκός σταυρός.Το 1980, το Προεδρικό Διάταγμα 348/17-4-1980 (ΦΕΚ 98 τ. Α΄), καθόριζε με λεπτομέρειες τις προδιαγραφές για τις πολεμικές σημαίες. Η σημαία της Πολεμικής Αεροπορίας φέρει στο κέντρο του σταυρού την εικόνα του Αρχάγγελου Μιχαήλ.Η ελληνική σημαία γιορτάζει και τιμάται στις 27 Οκτωβρίου, παραμονή της επετείου του Όχι. Δίπλα στην κρατική σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας συχνά συναντάται και η εθνική ελληνική σημαία. Σε μερικούς θεσμούς όπως η εκπαίδευση και ο στρατός η παρουσία της ελληνικής σημαίας είναι επίσημη και θεσμοθετημένη.news24.gr

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/10/blog-post_5300.html

διάλογος: 180 γαλάζια άλογα στον Μαραθώνα

- Σου αρέσει αυτό;

- Ο συνδυασμός ή η επικοινωνία;
- Η λογοτεχνία. Μου το έμαθε ένας πανέξυπνος άνθρωπος...
- Πανέξυπνος;
...........................................................................

άρθρο:Ελλάδα δύο ηπείρων και πέντε θαλασσών

Ελλάδα δύο ηπείρων και πέντε θαλασσών

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.

Ουίνστον Τσώρτσιλ: «Πώς η Ελλάδα κέρδισε την αυτοκρατορία των ονείρων της ερήμην της και πώς την απέρριψε όταν ξύπνησε».

Οι Συνθήκες των Σεβρών αποτελούσαν μια υπέρτατη στιγμή διπλωματικής νίκης με την αναγνώριση αγώνων και δικαίων Στις 31 Ιουλίου 1920 (με το παλαιό ημερολόγιο) η «Κ» έφερε στην πρώτη σελίδα της κύριο άρθρο του εκδότη της, Γεωργίου Α. Βλάχου, με τίτλο «Η Συνθήκη των Σεβρών». Στις 28 Ιουλίου 1920 (10 Αυγούστου με το νέο ημερολόγιο), ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπέγραφε στο δημαρχείο του παρισινού προαστίου τις Συνθήκες των Σεβρών, καθώς από τις οκτώ συνολικά συμφωνίες, τέσσερις αφορούσαν άμεσα την Ελλάδα. Στις Σέβρες το ελληνικό κράτος αποκτούσε τη μεγαλύτερη έκταση που θα κατελάμβανε ποτέ. Το 1832, την Ελλάδα όριζαν η Πελοπόννησος, η Στερεά Ελλάδα, η Εύβοια, οι Σποράδες και οι Κυκλάδες. Το 1864 οι Βρετανοί μας εκχώρησαν τις Ιονίους Νήσους. Το 1881, ήρθε η σειρά της Θεσσαλίας και μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους τα σύνορα μεγάλωσαν για να περιλάβουν τη νότια Ηπειρο, τη Μακεδονία, την Κρήτη και τα νησιά του Βορείου Αιγαίου (τα οποία, όμως, οι Τούρκοι δεν είχαν ακόμη αναγνωρίσει ως ανήκοντα στην ελληνική επικράτεια). Οι Συνθήκες των Σεβρών αποτελούσαν μιαν υπέρτατη στιγμή διπλωματικής νίκης για την Ελλάδα, που μόλις το 1897 έκειτο εν διαλύσει, ταπεινωμένη από την Τουρκία. Οι σκληροί αγώνες των Ελλήνων από το 1909 ανταμείβονταν με την επίσημη διεθνή αναγνώριση των δικαίων του Ελληνισμού και την αποδοχή μεγάλου μέρους των διεκδικήσεών του, ένα άλμα προς την πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας. Μέχρι και στην «Κ», που ήταν παγίως αντιβενιζελική, ο Βλάχος αναγνώριζε πως η τουρκική συνθήκη αποτελούσε «σημαντικώτατον κεφάλαιον της ελληνικής πολιτικής ιστορίας». Τα ελληνικά σύνορα που ορίστηκαν στις Σέβρες, όμως, δεν έμελλε να κρατήσουν για πολύ. Μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του Νοεμβρίου, ο ελληνικός στρατός θα εισχωρούσε στα βάθη της Μικράς Ασίας, σε μια καταδικασμένη πορεία. Τρία χρόνια μετά, τα σύνορα της χώρας και ο πληθυσμός της θα άλλαζαν ξανά, αυτή τη φορά με την άφιξη των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ισως η μοίρα της τουρκικής συνθήκης στις Σέβρες, που δεν επικύρωσε ποτέ κανένα από τα εμπλεκόμενα μέρη, να συνοψίζεται με τον πλέον κατάλληλο τρόπο στα γραφόμενα του Ουίνστον Τσώρτσιλ: «Πώς η Ελλάδα κέρδισε την αυτοκρατορία των ονείρων της ερήμην της και πώς την απέρριψε όταν ξύπνησε».Ο μεγαλύτερος θρίαμβος του Ελληνισμού Του Νικου Πετσαλη-ΔιομηδηΣτο δημαρχιακό μέγαρο των Σεβρών, στην όχθη του Σηκουάνα πέντε χιλιόμετρα από το κέντρο των Παρισίων, υπογράφηκαν στις 10 Αυγούστου 1920 οκτώ συνολικά συνθήκες ή συμφωνίες, τέσσερις από τις οποίες αφορούσαν άμεσα την Ελλάδα. Σημαντικότερη από αυτές, η συνθήκη ειρήνης με την Τουρκία, που συνέπεσε με την έβδομη επέτειο της συνθήκης του Βουκουρεστίου, κάτι που ο Βενιζέλος ανέφερε με πρόσθετη υπερηφάνεια στο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό. Το μέγεθος του ελληνικού θριάμβου ήταν όντως τεράστιο. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαμελιζόταν, τιθέμενη υπό συμμαχική απαγόρευση, ενώ η Ελλάδα αποκτούσε -χωρίς υπολογισμό τής υπό εντολήν ακόμα ζώνης στη Μικρά Ασία- πληθυσμό 5.531.474 και έκταση 150.833 τ. χλμ, τη μεγαλύτερη στην ιστορία της. Προσαρτούσε όλη τη Θράκη, σχεδόν ώς την Τσατάλτζα, τα νησιά του βορείου Αιγαίου (Ιμβρο, Τένεδο, Λήμνο, Σαμοθράκη, Λέσβο, Χίο, Σάμο και Ικαρία), και -από την Ιταλία, στην οποία τα παραχωρούσε η Τουρκία- το Καστελλόριζο και τα Δωδεκάνησα εκτός της Ρόδου, που θα έχαιρε ευρείας αυτονομίας ώσπου η Αγγλία να παραχωρήσει στην Ελλάδα την Κύπρο, και εν πάση περιπτώσει όχι πριν από 15 χρόνια. Η Σμύρνη και σημαντική ενδοχώρα -22.936 τ. χλμ. με πληθυσμό 960.000- παρέμεναν υπό τουρκική επικυριαρχία (suzerainty), αλλά μόνο για πέντε χρόνια, αφού δημοψήφισμα που θα διεξαγόταν το 1925 σίγουρα θα ενέκρινε την προσάρτησή τους στην Ελλάδα. Τότε, η έκτασή της θα έφθανε τις 174.000 τ. χλμ. και ο πληθυσμός της τα 6.500.000.Η συνθήκη για τη Θράκη μεταβίβαζε τη Δυτική Θράκη από τους εγγυητές και θεσμοφύλακες Συμμάχους στην Ελλάδα. Εξασφάλιζε το διαμετακομιστικό εμπόριο της Βουλγαρίας, παραχωρώντας της δικαιώματα -προς μελλοντική ρύθμιση- στα λιμάνια του Αιγαίου που προσαρτούσε η Ελλάδα, ενώ η Αλεξανδρούπολη κηρυσσόταν λιμάνι «διεθνούς συμφέροντος». Η ελληνο-ιταλική συνθήκη για τα Δωδεκάνησα όριζε βασικά ότι η Ιταλία παραιτείτο από τα δικαιώματά της επί των νησιών και νησίδων που κατείχε στο Αιγαίο, εκτός της Ρόδου, στην οποία θα διενεργείτο δημοψήφισμα το 1935. Η τέταρτη συνθήκη των Σεβρών που αφορούσε την Ελλάδα, ρύθμιζε θεμελιώδη ζητήματα των μειονοτήτων της, και -μαζί με τη συνθήκη για τη Δυτική Θράκη- επρόκειτο να επιζήσει της Συνθήκης της Λωζάννης, το 1923. Σύμφωνα με αυτήν και με την εγγύηση της Κοινωνίας των Εθνών, η Ελλάδα αναγνώριζε ως Ελληνες υπηκόους τους Βούλγαρους και τους Οθωμανούς ή Αλβανούς -μόνη έμμεση μνεία του βορειοηπειρωτικού ζητήματος- που κατοικούσαν εδάφη τα οποία είχαν γίνει ελληνικά από το 1913.Ηδη από τη στιγμή του θριάμβου, οι αντιπολιτευόμενοι κύκλοι των Αθηνών και ο πιστός στη βασιλική παράταξη Τύπος μείωναν την αξία του επιτεύγματος, διακηρύσσοντας πως η Βρετανία είχε υπογράψει τη συνθήκη «ατενίζοντας μετ’ ελπίδων» όσα δεν είχε ακόμα πετύχει στη Μέση Ανατολή, δι’ ίδιον δηλαδή καθαρά συμφέρον, όργανα του οποίου ήταν η βενιζελική Ελλάδα και ο Βενιζέλος προσωπικά. Επίσης, ότι η Γαλλία και η Ιταλία προσέβλεπαν ήδη στην επαναφορά του τουρκικού ζητήματος «επί τάπητος». Τα αόριστα αυτά, αλλά όχι αβάσιμα, στηριγμένα σε δημοσιεύματα του γαλλικού και ιταλικού Τύπου και στις επαφές των εκτός Ελλάδος βασιλικών, θα επεκαλούντο αργότερα και οι βασιλικές κυβερνήσεις, για να δείξουν πως η «απόπειρα αναθεωρήσεως» της Συνθήκης των Σεβρών, ήδη τον Φεβρουάριο του 1921, δεν ήταν αποτέλεσμα «της επελθούσης ταύτης ή εκείνης εν Ελλάδι μεταβολής», αλλά «η ιδέα της αναθεωρήσεως υφίστατο κατ’ αυτήν ακόμα την υπογραφήν αυτής». Επιχείρημα ευφυές μεν, και ισχυρό ίσως ως προς τη στάση της Γαλλίας, αλλά πολύ αδύναμο για να αιτιολογήσει -πόσω μάλλον να δικαιολογήσει- τα κατά συρροήν σφάλματα και την προοδευτικά παθητική πώρωση αυτών που θα κυβερνούσαν από τα μέσα Νοεμβρίου του 1920.Για να μειώσει την εντύπωση του βενιζελικού θριάμβου, η βασιλική παράταξη πρόβαλε τότε και το γεγονός ότι τα σύνορα της Ελλάδος θα εκτείνονταν σε 1.270 χλμ. πίσω από τα οποία καιροφυλακτούσαν η Αλβανία, η Βουλγαρία, η Γιουγκοσλαβία και η Τουρκία, και σε άλλα 337 χλμ. στη Μικρά Ασία, συνολικά δηλαδή 1.607 χλμ., η φρούρηση των οποίων θα απαιτούσε τρεις ηλικίες κληρωτών. Επίσης, ότι περίπου 850.000 κάτοικοι της νέας Ελλάδος θα ήταν Τούρκοι ή Βούλγαροι και λιγότεροι από 4.700.000 Ελληνες, ενώ στην ελληνική ζώνη της Μικράς Ασίας μόνο οι μισοί κάτοικοι θα ήταν Ελληνες. Η μεν Βουλγαρία θα είχε πληθυσμό ανάλογο της Ελλάδος, αλλά η Γιουγκοσλαβία και η Τουρκία μεγαλύτερο, ενώ και η εχθρική γειτνίαση της Ιταλίας δεν μπορούσε να αγνοηθεί. Εκ των υστέρων ιδίως, οι απολογητές των μετανοεμβριανών κυβερνήσεων θα προσέθεταν και τα επιχειρήματα ότι, ενώ οι Τούρκοι θα αγωνίζονταν υπέρ βωμών και εστιών, οι Ελληνες θα πολεμούσαν σε άγνωστα εδάφη εν μέσω εχθρικών πληθυσμών και «υπό το κράτος της διχοστασίας», η οποία παρέλυε τις δυνάμεις του έθνους. Τα δύο τελευταία ευσταθούν αναντίρρητα, χωρίς ωστόσο και να συνηγορούν υπέρ της βασιλικής παράταξης, αφού αυτή τα γνώριζε καλά όταν αποφάσιζε να διεκδικήσει την εξουσία, και ιδίως να συνεχίσει την εξωτερική πολιτική του Βενιζέλου, υπό προφανώς δυσμενέστερες συγκυρίες.Ως προς τον πληθυσμό της ελληνικής ζώνης στη Μικρά Ασία, από τις 960.000 οι 562.000, δηλαδή το 58,5%, ήταν Ελληνες, στους οποίους θα έρχονταν να προστεθούν περίπου 350.000 πρόσφυγες που θα επέστρεφαν στις εστίες τους. Οσο για την εχθρότητα των γειτόνων της, αυτή ήταν δεδομένη και η Ελλάδα την αντιμετώπιζε από καιρό με επιτυχία, την οποία θα εξασφάλιζε στο μέλλον η πολύπλευρη ισχυροποίησή της. Φυσικά τα σύνορά της θα ήταν εκτεταμένα και σε ορισμένα σημεία ευάλωτα, αλλά δίπλα στο μέγα επίτευγμα της Ελλάδος «των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών» ο κίνδυνος ήταν ασύγκριτα μικρός και η κινδυνολογία υστερόβουλη. Αλλά η πλήρης αποσιώπηση του γεγονότος ότι τα πάντα οφείλονταν στη διπλωματική δεινότητα του Βενιζέλου -ολιγόψυχη άρνηση επαίνου για τον μεγαλύτερο θρίαμβο της ελληνικής ιστορίας, παρά τις όποιες εκκρεμότητες- αποδυνάμωνε την όποια κριτική μιας πολιτικής την οποία, άλλωστε, η βασιλική παράταξη έμελλε να συνεχίσει, σφετεριζόμενη τον βενιζελικό άθλο.Μετά την υπογραφή... 10.08.1920 Στο δημαρχείο των Σεβρών, υπογράφτηκαν οκτώ συνολικά συνθήκες, τέσσερις από τις οποίες αφορούσαν άμεσα την Ελλάδα, με σημαντικότερη τη συνθήκη ειρήνης με την Τουρκία.08.1920Ο Βενιζέλος επέβαλε ελληνική στρατιωτική αδράνεια, επαύριο των θριάμβων της πρώτης εκστρατείας, όταν το κεμαλικό κίνημα βρισκόταν στα πρόθυρα της διάλυσης. Ταυτόχρονα, οι μπολσεβίκοι επετίθεντο κατά των Αρμενίων.09.1920Οι κεμαλικοί επετίθεντο κατά των Αρμενίων από το νότο, εδραιώνοντας την απευθείας επαφή μεταξύ Αγκυρας και Μόσχας.1925Θα διεξαγόταν δημοψήφισμα στην ελληνική ζώνη της Μικράς Ασίας, που σίγουρα θα ενέκρινε την προσάρτηση της Σμύρνης και σημαντικής ενδοχώρας στην Ελλάδα.1935Θα διενεργούνταν δημοψήφισμα στη Ρόδο, που θα αποφάσιζε την ένωση με την Ελλάδα.Τι υποτίμησε ο Ελ. Βενιζέλος Δύο πράγματα, ωστόσο, στα οποία όντως ο Βενιζέλος δεν απέδωσε τότε τη δέουσα βαρύτητα, ήταν οι εφεδρείες του εθνικισμού των Τούρκων, ιδίως όταν αυτοί θα αγωνίζονταν για την εθνική επιβίωσή τους, και η διαφαινόμενη στήριξη των εθνικιστών από τους μπολσεβίκους. Του πρώτου η υποτίμηση φαίνεται από αυτά που θα υποστήριζε απαντώντας στον Lloyd George στις 5 Οκτωβρίου 1920, περί «κοπώσεως» των Τούρκων και ελπιζόμενης κατά βάθος και από αυτούς επιβολής της ειρήνης από τις προελαύνουσες ελληνικές δυνάμεις. Η υποτίμηση του δεύτερου, δηλαδή των καθοριστικών συνεπειών που θα είχε η ανταπόκριση της Μόσχας στο τολμηρό άνοιγμα του Κεμάλ –κυρίως για την οργάνωση αξιόμαχου εθνικιστικού στρατού– αποτελεί και ιστορικό παράδοξο: Είναι όντως ανυπολόγιστο το πόσο διευκόλυνε την ευνοϊκή για την Ελλάδα εξέλιξη των επεκτατικών της βλέψεων η απουσία της τσαρικής Ρωσίας από τη διεθνή σκηνή το 1918 - 1920, αλλά και το πόσο έμελλε να συμβάλει στην καταστροφή του βενιζελικού επιτεύγματος η συμμαχία της σοβιετικής Ρωσίας με την κεμαλική Τουρκία τα αμέσως επόμενα χρόνια.Ηδη τον Αύγουστο του 1920, οι μπολσεβίκοι επετίθεντο κατά των Αρμενίων, και τον Σεπτέμβριο το ίδιο θα έκαναν οι κεμαλικοί από το Νότο, εδραιώνοντας την απευθείας επαφή μεταξύ Αγκυρας και Μόσχας. Και αυτό καθιστά ακόμα βαρύτερο το σφάλμα του Βενιζέλου να επιβάλει ελληνική στρατιωτική αδράνεια από τον Αύγουστο του 1920, την επαύριο των θριάμβων της πρώτης εκστρατείας, όταν το κεμαλικό κίνημα βρισκόταν στα πρόθυρα της διάλυσης. Σε συνδυασμό με την παρορμητική του απόφαση και την εμμονή στη διεξαγωγή εκλογών, θα στοίχιζε στον Βενιζέλο την απώλεια της εξουσίας, και στην Ελλάδα αυτήν του μικρασιατικού Ελληνισμού. Φυσικά, ήταν αδύνατον –αλλά και δεν θέλησε– να υπολογίσει τον φανατισμό και την πολιτική αγνωμοσύνη των τότε Ελλήνων. Ούτε μπορούσε, φυσικά, να διανοηθεί την καταστροφική πολιτική των παντελώς ακατάλληλων για τις περιστάσεις διαδόχων του. Εν πάση περιπτώσει, όπως γράφηκε πρόσφατα σε εξάτομη ιστορία του τουρκικού εθνικιστικού κινήματος, που εκδόθηκε από την Τουρκική Ιστορική Εταιρεία –μαρτυρία βαρύνουσα διπλά δηλαδή– γεγονός παραμένει ότι οι συνθήκες των Σεβρών, «όπως υπογράφηκαν, συνιστούσαν έναν τρομερό θρίαμβο για την Ελλάδα, μια κορύφωση που άρμοζε στις πονηρές και δόλιες, αλλά λαμπρές και εύστοχες μεθόδους (deceitful but brilliant wheeling and dealing) που ο Βενιζέλος είχε μετέλθει τα προηγούμενα δύο χρόνια. Αν είχαν πλήρως εφαρμοσθεί, η Ελλάδα θα είχε αναδειχθεί η κυριότερη δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου, όπως είχαν σχεδιάσει και ελπίσει ο Lloyd George και ο Βενιζέλος».

** St. J. Shaw, From Empire to Republic, the Turkish War of National Liberation, 1918 - 1923, Αγκυρα (T­rk Tahri Kumuru Basimevi) 2000, III, 1, 1149.
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/11/blog-post_6937.html

Τηλεοπτικές εκπομπές αφιερωμένες στον Καθηγητή S.G.Miller για τον αρχαιολογικό πλούτο της Νεμέας και την επιστημονική υπεράσπιση της ελληνικότητάς της

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΤΙΜΑ ΤΟ ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΙΛΛΕΡ
Η Δημόσια Τηλεόραση φιλοξενεί τις επόμενες ημέρες, σε πρώτη προβολή, δύο ταινίες αφιερωμένες στη ζωή και το έργο του διακεκριμένου Καθηγητή Αρχαιολογίας Stephen Miller, ο οποίος έχει συνδέσει το όνομά του τόσο με τις ανασκαφές και την ανάδειξη του αρχαιολογικού πλούτου της Νεμέας όσο και με τη διεθνή επιστημονική υπεράσπιση της ελληνικότητας της Μακεδονίας και την προσπάθεια μη χρήσης του ονόματός της από την FYROM.

Πρόκειται για τις γνωστές και δημοφιλείς εκπομπές «ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ» της ΕΤ3 και «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ» της ΕΤ1.

ΤΡΙΤΗ 3-11-09 ώρα 23.00
Εκπομπή: ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ
Την ιστορία της «Αρχαίας Μακεδονίας», από τα μυκηναϊκά χρόνια (1200 π.Χ) έως το θάνατο του Φιλίππου (335 π.Χ.), ξεφυλλίζει η νέα σειρά ντοκιμαντέρ, παραγωγής ΕΤ3, με τίτλο «Αρχαία Μακεδονία». Για τα 15 επεισόδια της σειράς ντοκιμαντέρ, η ΕΤ3 αξιοποίησε πρωτόλειο υλικό του αρχείου της που τα συνδύασε με νέα γυρίσματα στα Στάγειρα, τη Βεργίνα, το Δίον, το Αρχοντικό Γιαννιτσών, την Αιανή Κοζάνης, τους Φιλίππους, την Πέλλα, τη Θέρμη, τις Πέτρες Φλώρινας, τα Λευκάδια, την Αμφίπολη, τη Θεσσαλονίκη, το Μυστρά, το Δαφνί, τη Χίο, την Πάτμο και τον Όσιο Λουκά. Eπεισόδιο 2 «Ο ‘’ΙΝΤΙΑΝΑ’’ ΜΙΛΛΕΡ, Η ΝΕΜΕΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ»

Σκηνοθέτης: Απόστολος Τσιτσούλης

Επιστημονική σύμβουλος: Μπετίνα Τσιγαρίδα

Επιστημονικός συνεργάτης: Στέφαν Μίλλερ

Προϊστάμενος προγραμματισμού παραγωγής: Γιάννης Κελετζής

Οργάνωση παραγωγής: Κώστας Αβανίδης

ΕΤ1 ΠΕΜΠΤΗ 5-11-09 ώρα 21.00
Εκπομπή: ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ
"O MΙΛΛΕΡ ΤΗΣ ΝΕΜΕΑΣ"
Ο Στέφανος Μίλλερ, είναι ο σύγχρονος «λέων» της Νεμέας. Είναι ο αρχαιολόγος που όταν έφτασε στη Ελλάδα πριν από 35 χρόνια είπε ότι έφτασε σπίτι του. Είναι εκείνος που διενήργησε ανασκαφές στην Αρχαία Νεμέα και έφερε στο φώς σημαντικά ευρήματα όπως το στάδιο που διεξάγονταν τα Νέμεα, δημιούργησε ένα αρχαιολογικό πάρκο, κατασκεύασε ένα σύγχρονο αρχαιολογικό μουσείο και ξεκίνησε την αναστήλωση του Ναού του Δία. (Ήδη οι τρεις όρθιες κολόνες του Ναού ,από την αρχαιότητα ,έχουν γίνει εννιά και το έργο της αναστήλωσης συνεχίζεται). Και όλα αυτά χωρίς κρατική βοήθεια, μόνο με χορηγίες και δωρεές από την Ελλάδα και την Αμερική. Ο ίδιος επίσης είναι ο εμψυχωτής της Αναβίωσης των Νέμεων Αγώνων που γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια στο αρχαίο στάδιο με μεγάλη συμμετοχή τόσο από την τοπική κοινωνία, όσο και από όλη την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό. Ταυτόχρονα υπηρέτησε ως καθηγητής κλασικής αρχαιολoγίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ και διατέλεσε Διευθυντής της Αμερικάνικης Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα(1982-87). Έχει δημοσιεύσει πολλά βιβλία και άρθρα σχετικά με την Νεμέα και έχει ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τελευταίο του βιβλίο είναι «Ο Πλάτων στην Ολυμπία». Επίσης έχει τιμηθεί με το παράσημο του Ταξιάρχη της Τιμής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ίσως όμως το πιο σημαντικό έργο του είναι η ενεργοποίηση των κατοίκων της περιοχής για την αρχαία κληρονομιά και η ζεστή ανθρώπινη σχέση που διατηρεί με την τοπική κοινωνία. Ο ίδιος δηλώνει σεμνά ότι το έργο του οφείλεται στους ανθρώπους που γνώρισε και δούλεψε μαζί τους. Το Παρασκήνιο συνάντησε τον Καθηγήτη Μίλλερ στο σπίτι του στην Αρχαία Νεμέα. Μετά την συνταξιοδότησή του, αποφάσισε να ζήσει με την γυναίκα του στην Αρχαία Νεμέα και να γίνει Έλληνας πολίτης (και πολύ δραστήριος μάλιστα!) Και απέδειξε μιλώντας στην εκπομπή δύο πράγματα που πιστεύει: Ότι ένα κινηματογραφικό πορτραίτο του δεν μπορούσε παρά να είναι ένα ομαδικό πορτραίτο με όλους τους ανθρώπους της Αρχαίας Νεμέας που τον βοήθησαν στο έργο του. Και ότι οι μύθοι ζούνε στη Νεμέα. Όχι μόνο οι αρχαίοι μύθοι αλλά γεννιούνται συνέχεια καινούργιοι μύθοι σημερινοί, από καθημερινούς ανθρώπους, αρκεί να είναι κοντά ένας άνθρωπος σαν τον Μίλλερ να τους ανασκάψει.
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Λένα Βουδούρη

Μοντάζ: Τάκης Γοργορίνης

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Χριστόφορος Γεωργούτσος

Ηχοληψία: Δημήτρης Βασιλειάδης

ποίηση: Προφητεία για το οδυνηρό αποτέλεσμα του θανάτου

συνέντευξη: Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης και τα γλυπτά, με τα μάτια των Λαρισαίων Μηχανικών

-

συνέντευξη Μαρία Παπαδοπούλου

Κυριακάτικη ΗΧΩ

-

άρθρο: Μια γενοκτονία, πολλές στρατηγικές! One genocide, many strategies!

Μια γενοκτονία, πολλές στρατηγικές! One genocide, many strategies!

του Σάββα Καλεντερίδη
Μετά από πολλές δεκαετίες σιωπής, ο ελληνικός λαός άρχισε σταδιακά να αποκτά ιστορική συνείδηση για το τί ακριβώς έγινε στη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα και εξαφανίστηκαν οι χριστιανικοί πληθυσμοί από τη Θράκη, τον Πόντο και τη Μικρά Ασία, περιοχές στις οποίες, στις αρχές του 20ού αιώνα, οι χριστιανοί αποτελούσαν περίπου το 35% του πληθυσμού, ενώ σήμερα δεν είναι ούτε το 1%.

Η γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής ήταν ένα σατανικό εγχείρημα, που στηρίχτηκε σε ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΣΧΕΔΙΟ και διαπράχθηκε από τους ίδιους μηχανισμούς του. Τα θύματα ήταν Αρμένιοι, Ασσύριοι και Έλληνες.

Οι Αρμένιοι, όσοι επέζησαν από το δολοφονικό μαχαίρι των Τούρκων, διασκορπίστηκαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, αφού δεν υπήρχε ένα αρμενικό κράτος για να δεχτεί τα απομεινάρια των Αρμενίων της Ανατολής, όπως έγινε με τους Έλληνες της Ανατολής που εγκαταστάθηκαν ως φυγάδες ή ως ανταλλάξιμοι πρόσφυγες στην Ελλάδα.

Οι Ασσύριοι, όσοι επέζησαν, κατέφυγαν σε γειτονικές χώρες και σε μερικές χώρες της Ευρώπης, ενώ ένα μικρό μέρος από τους διασωθέντες προσπάθησαν να επιβιώσουν στην Κωνσταντινούπολη, όπου το τουρκικό κράτος δεν μπορούσε να εφαρμόσει με ευκολία τις γνωστές γενοκτονικές πρακτικές.

Η έλλειψη πατρίδας και κράτους ίσως να ήταν ένας από τους λόγους που έκανε τους Αρμενίους να αρχίσουν τον αγώνα για τη δικαίωση και τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας την επομένη της ανατροπής (1918) της τριάδας των Νεοτούρκων, των Ενβέρ, Ταλάτ και Τζεμάλ, που οδήγησαν στο θάνατο 1.500.000 Αρμενίους.

Οι Ασσύριοι, ένας ολιγάριθμος και φιλήσυχος λαός, απλά έδωσαν τον αγώνα της επιβίωσης.

Οι Έλληνες;

Μετά από πέντε δεκαετίες σιωπής, μια σιωπή που επιβλήθηκε από το ελληνικό κράτος, προς εξυπηρέτηση της ιδέας της ελληνοτουρκικής φιλίας, οι Έλληνες της Ανατολής, κυρίως η δεύτερη γενιά προσφύγων, με μπροστάρηδες τους Ποντίους, άρχισαν σταδιακά να διεκδικούν το δικαίωμα στη μνήμη.

Μετά από αγώνες και συγκρούσεις με απαράδεκτες λογικές, που έφεραν τον ελληνισμό στο χείλος του γκρεμού, όσον αφορά την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής, οι Πόντιοι καταφέραμε να φέρουμε στο προσκήνιο το ζήτημα της ιστορικής μνήμης και το αίτημα της δικαίωσης.

Και ο αγώνας συνεχίζεται.

Τέσσερα χρόνια μετά την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού, οι δεύτερης γενιάς πρόσφυγες από τη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία κέρδισαν το δικαίωμα στη μνήμη, αφού το ελληνικό κοινοβούλιο ψήφισε ομόφωνα νόμο με τον οποίο καθιερώνεται η 14η Σεπτεμβρίου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος. Πέρυσι, σύλλογοι Θρακών που δραστηριοποιούνται στις ΗΠΑ διοργάνωσαν εκδηλώσεις για τη γενοκτονία του ελληνισμού της Ανατολικής Θράκης από το τουρκικό κράτος, στις αρχές της 2ης δεκαετίας του 20ού αιώνα.

Δηλαδή, ενώ η γενοκτονία ήταν μια, για Αρμενίους, Ασσυρίους και Έλληνες, παρατηρούμε ότι υπάρχει μια πολυδιάσπαση των προσπαθειών που γίνονται για την αναγνώρισή της. Και η πολυδιάσπαση αυτή δεν παρατηρείται μόνο ανάμεσα σε διαφορετικά έθνη, αλλά ακόμα και μέσα στην ίδια την ελληνική οικογένεια.

Ασφαλώς, υπάρχουν κάποιοι λόγοι που μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση. Ο πιο προφανής είναι το γεγονός ότι αν μιλούσαμε για γενοκτονία των Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου και της Μικράς Ασίας, θα μπορούσαν να «δικαιολογήσουν» τα εγκλήματά τους οι Τούρκοι επικαλούμενοι την παρουσία του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία. Φυσικά, υπάρχει και ο αντίλογος, αφού η γενοκτονία είχε αποφασιστεί από το 1911 και είχε αρχίσει ουσιαστικά να εφαρμόζεται από το 1913, ενώ τα ελληνικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στη Σμύρνη το Μάιο του 1919.

Πάντως, ανεξάρτητα από τους λόγους που οδήγησαν σε αυτές τις επιλογές, είναι πολύ δύσκολο να προωθήσουμε το ζήτημα της διεθνούς αναγνώρισης της γενοκτονίας μιλώντας ξεχωριστά για τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ξεχωριστά για τη γενοκτονία των Ελλήνων της Θράκης και ξεχωριστά για τη γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Η γενοκτονία ήταν μια και θα πρέπει να αναζητήσουμε κοινή δράση και στρατηγική πρώτα μεταξύ μας, ως Έλληνες, και στη συνέχεια να κινηθούμε από κοινού, να ενώσουμε τις δυνάμεις και τις προσπάθειές μας με τους Αρμενίους και τους Ασσυρίους, για να πετύχουμε τη δικαίωση.

Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, μπορούμε να προστρέξουμε στους αρχαίους, που είχαν πει το «Η ισχύς εν τη ενώσει».



One genocide, many strategies!

After many decades of silence, Greeks have gradually begun to develop a historical consciousness on what exactly occurred in the second decade of the 20th century when Christian populations disappeared from Thrace, Pontus and Asia Minor; regions where in the early 20th century Christians made up about 35% of the population but today number not even 1%.

The genocide of the Christian populations of Anatolia was a satanic undertaking, which depended on ONE SINGLE PLAN and was committed by identical mechanisms. The victims were Armenians, Assyrians and Greeks.

Armenians who survived the murderous sword of the Turks were scattered across the length and breadth of the world because there did not exist an Armenian state to accept the remains of Anatolian Armenians, unlike Anatolian Greeks who either as fugitives or exchangeable refugees settled in Greece. Assyrians who survived fled to neighbouring countries and to some countries in Europe, while a small number tried to survive in Constantinople, where the Turkish state could not easily apply its noted genocidal practices.

The lack of motherland and national state might have been one of the reasons that prompted Armenians to begin the struggle for justice and international recognition of the genocide following the overthrow (1918) of the Young Turk triumvirate, Enver, Talaat and Jemal who drove 1,500,000 Armenians to their deaths.

The Assyrians, a small but peace-loving people, simply fought for survival.

The Greeks?

After five decades of silence, a silence imposed by the Hellenic state to serve the idea of Greek-Turkish friendship, the Greeks of Anatolia, chiefly second-generation refugees with Pontians at the forefront, gradually began to assert the demand for remembrance. After struggles and conflicts against unacceptable reasons which brought Hellenism to the brink of disaster, regarding resistance to the Turkish threat, we Pontians succeeded in bringing to the public stage the issue of historic remembrance and the demand for justice.

And the struggle continues.

Four years after May 19th was recognised as a remembrance day for the genocide of Pontic Greeks, the second-generation refugees from Smyrna and Asia Minor won the right to remembrance when the Greek parliament voted unanimously on a law establishing September 14th as a remembrance day for the genocide of Greeks of Asia Minor by the Turkish state. Last year, Thracian societies operating in the U.S. organised events for the genocide of Greeks of Eastern Thrace by the Turkish state at the beginning of the second decade of the 20th century.

In other words, while the genocide was one event for Armenians, Assyrians and Greeks, we observe many disjointed efforts made for its recognition. And that this division is not only between different nations but even within the Greek family itself.

Of course, there are some reasons that explain what drove us to this point. The most obvious is that if we spoke about the genocide of Greeks of Thrace, Pontus and Asia Minor, Turks could ‘justify' their crimes by invoking the presence of the Hellenic army in Asia Minor. Naturally, there is a reply, for the genocide had been decided upon from 1911 and had started to be widely implemented from 1913, while Hellenic troops landed in Smyrna in May 1919.

In any event, regardless of the reasons which brought about these choices, it is very difficult to press the issue of international recognition of the genocide, when speaking separately about the genocide of Greeks of Pontus, separately about the genocide of Greeks of Thrace and separately about the Genocide of Greeks in Asia Minor.

The genocide was one event and we should first seek joint action and strategy among ourselves as Greeks and then act together uniting our own strengths and efforts with Armenians and Assyrians in order to achieve justice.

And for this specific case, we can turn to the Ancients, who had said there is "strength in unity".


Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ποντιακή Γνώμη - Τεύχος Σεπτεμβρίου

The following article appeared on the front page of the September issue of Pontiaki Gnomi (Ποντιακή Γνώμη).

Year 1, Issue 7 , Athens: Infognomon, September 2009, p. 1.

Translated from Greek by Pontosworld.com

Μεγαλέξανδρος και ελληνισμός

συμβολόσημο αξιών

ποίηση: Ο όμορφος Απόλλωνας, στη νεκρή γη.

Ο όμορφος Απόλλωνας, στη νεκρή γη.
Κομμάτια, της εκταφής.

άρθρο: Νόμπελ Ειρήνης και λογοτεχνικοί Διαγωνισμοί

Νόμπελ Ειρήνης και λογοτεχνικοί Διαγωνισμοί

• εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:

· ηλεκτρονική ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009 :
http://www।eleftheria.gr/viewarticle.asp?aid=14334&pid=19&CategoryID=19&txt=Νόμπελ%20ειρήνης%20και%20λογοτεχνικοί%20διαγωνισμοί

ποίηση: Ωδή για την Καινίς ή τον Καινέα, της Θεσσαλίας

9/10/2009

Κένταυροι χτυπούν τον ήρωα Καινέα με κορμούς δένδρων, χάλκινη πλάκα 630 π.Χ.

Ο Καινέας ήταν γιος του Έλατου και της Ιππίας, από την οικογένεια των Λαπήθων της Θεσσαλίας. Ο μύθος μας λέει, ότι γεννήθηκε γυναίκα με το όνομα Καινίς, αλλά ο εραστής της, Ποσειδών, με δικής της εκλογή, την μεταμόρφωσε σε άνδρα και τον έκανε άτρωτο.

Ο Καινέας ήταν ευάλωτος μόνο όταν τα πόδια του καρφώνονταν στοέδαφος. Ο ήρωας έλαβε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία καθώς επίσης και στο κυνήγι του αγριόχοιρου της Καλυδώνος.

Τον σκότωσαν οι Κένταυροι, όπως δείχνει και η πλάκα, οι οποίοι αφού έχωσαν τα πόδια του μέσα στο χώμα, τον χτυπούσαν μέχρι θανάτου, με κορμούς δένδρων. Μετά τον θάνατο του, μεταμορφώθηκε σε πουλί.

Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας.

Το δάσος "Ρουμάνι" όπου πιστεύονταν ότι ζούσαν οι Αμαδρυάδες με την προστασία της Άρτεμης. Οι φίλοι του Άτραγα, κάνουμε προσπάθεια να αναγνωριστεί ως ΖΕΠ.

Οι Μαγούλες κρύβουν μυθικούς ναούς της Αρτέμιδος, του Ποσειδώνα, του Απόλλωνα, των Νυμφών και της Γαίας Παντομητέρας.

Σε ηχογράφηση γερόντων κατέγραψα τοπικούς θρύλους που σώζονται ως σήμερα. Ένα παράδοξο, θαυμαστό αλλά ωστόσο πραγματικό στοιχείο είναι η τακτική εμφάνιση κάθε χρόνο ενός "ιερού" ελαφιού που υποκλίνεται για να θυσιαστεί, πάνω στο θυσιαστήριο κατά την εορτή του Αγίου Νικολάου.

[Οι Μαρτυρίες καταγράφονται στη συλλογή μου]

-

Η τίμη του ήθους

-

Oφείλουμε με πατριωτικό ήθος

να πιστεύουμε σε έναν

πραγματικά αξιέπαινο αγώνα.

Μ.Π.

-

άρθρο: Νόμπελ Ειρήνης και λογοτεχνικοί Διαγωνισμοί

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009, εφημερίδα ΗΧΩ

Νόμπελ Ειρήνης και λογοτεχνικοί Διαγωνισμοί

Για το αδιέξοδο στο οποίο μας φέρνει τους πολίτες η υποκρισία τους,

προτείνω παρακαλώ να μετονομαστούν
από «βραβεία» σε «κίνητρα»

http://www.antibaro.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6145:1009-nobel&catid=66:misc&Itemid=131

Συντάκτης: Μαρία Παπαδοπούλου
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

Η βράβευση του προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, με το Νόμπελ Ειρήνης το 2009, άνοιξε αναμενόμενες συζητήσεις περί πολιτικού ρατσισμού. Ωστόσο διαβάζουμε ότι κάποτε για το ίδιο βραβείο είχε προταθεί και ο …Αδόλφος Χίτλερ, ενώ υπήρξαν κι άλλες διάσημες υποψηφιότητες όπως του Ιωσήφ Στάλιν και του Μπενίτο Μουσολίνι!

Βέβαια, εφόσον κάθε υποψηφιότητα προτείνεται από ένα μεμονωμένο πρόσωπο, τέτοιες υποψηφιότητες υποτίθεται ότι δεν εκφράζουν την άποψη ολόκληρης της νορβηγικής επιτροπής. Είναι γεγονός όμως ότι το Νόμπελ Ειρήνης έχει γίνει αντικείμενο διαφωνιών αρκετές χρονιές κατά τη διάρκεια της ιστορίας του.
Διότι Νόμπελ Ειρήνης δεν δόθηκε μόνον στον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, στο Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά(UNICEF), στην Μητέρα Τερέζα, στον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Δόθηκε και σε αμφιλεγόμενα πρόσωπα. Για παράδειγμα, το 1906 το Νόμπελ δόθηκε στον Θεόδωρο Ρούσβελτ ως πρωτοστάτη στην ίδρυση του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου της Χάγης, το 1994 στους Σιμόν Πέρες, Γιτζάκ Ράμπιν και Γιασέρ Αραφάτ για το ρόλο τους στις ειρηνευτικές συνομιλίες ανάμεσα σε Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους, το 1973 δόθηκε στους Χένρι Κίσιγκερ και Λι Ντουκ Το(ο δεύτερος είχε αρνηθεί το βραβείο) για την επίτευξη της ειρήνης στο Βιετνάμ, το 2001 στον Κόφι Ανάν(εκπροσώπου της Γκάνα) για τη δουλειά τους στη δημιουργία ενός ειρηνικότερου και καλύτερα οργανωμένου κόσμου. Ορισμένα από τα βραβεία που δόθηκαν ήρθαν αντιμέτωπα με την έντονη κριτική του κοινού και άλλα οδήγησαν σε παραιτήσεις μελών της επιτροπής βράβευσης.

Πρέπει να παρατηρήσουμε ωστόσο ότι το Νόμπελ Ειρήνης δεν είναι όπως τα υπόλοιπα ετήσια και διεθνούς αίγλης Νόμπελ. Δεν είναι δηλαδή όπως τα Νόμπελ, Φυσικής, Χημείας, Ιατρικής και Οικονομικών Επιστημών. Η διαφορά του αυτή δεν αποδίδεται μόνον στην εγγενή αδυναμία του να αξιολογήσει με αντικειμενικό τρόπο ένα αντικείμενο που δεν αποτελεί μετρήσιμη οντότητα. Διότι όλα τα υπόλοιπα Νόμπελ, ακόμη και το Νόμπελ Λογοτεχνίας, απονέμονται με αφορμή κάποιο συγκεκριμένο και περατωμένο έργο στις επιστήμες. Ενώ το Νόμπελ για την Ειρήνη μπορεί να απονεμηθεί σε πρόσωπα ή Οργανισμούς κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς τους για την αντιμετώπιση συγκρούσεων ή τη δημιουργία ειρήνης. Από αυτό διαφαίνεται ότι συχνά επιδιώκει όχι τόσο να επιβραβεύσει μια ολοκληρωμένη συνεισφορά αλλά να ενθαρρύνει τις φιλειρηνικές ιδέες. Ακόμη κι αν αποτελούν απλές προθέσεις έργων ειρήνης και δεν έχουν γίνει πράξη και ούτε έχουν αποδείξει ακόμη κατά πόσο μπορούν να υλοποιηθούν.

Έτσι, αν η κρίση της επιτροπής βράβευσης δεν μεροληπτεί για να εξυπηρετήσει διπλωματικά παίγνια και δεν βαρύνεται με το στίγμα μιας θρασύτατης αναξιοκρατίας, τότε ενδέχεται να εκφράζει μια επιθυμία των μελών της να δώσουν ένα κίνητρο στους βραβευθέντες ώστε να προβούν σε αναθεωρήσεις στους πολιτικούς χειρισμούς τους. Διότι, όπως σχολιάζεται, η πολιτική σημασία του βραβείου αυτού έχει απίστευτα μεγάλη βαρύτητα και συχνά συνέβαλε στην αλλαγή δεδομένων ή ακόμη και σε ανατροπή καθεστώτων. Με αυτό το σκεπτικό τότε, αναμένουμε μετά τη βράβευσή του ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ομπάμα να αποδείξει ότι θα κάνει σοβαρά πράγματα στην Μέση Ανατολή και ότι θα δώσει τέλος στον πόλεμο του Αφγανιστάν και σε πολλά άλλα προβλήματα. Επίσης, αισιοδοξούμε ότι θα ενδυναμώσει τη διεθνή διπλωματία υπέρ των χωρών που διάγουν σε κατάσταση κρίσης στην ειρήνη και την εδαφική τους ασφάλεια και θα συμβάλλει στη βελτίωση της συνεργασίας των λαών.

Φαινομενικά, η παραπάνω τεκμηρίωση θα εξιδανίκευε θαυμάσια τις βραβεύσεις όλων των διαγωνισμών, αλλά δίπλα στην εξιδανίκευση ανασύρει ταυτόχρονα και την απαξίωση. Διότι το επίμαχο ερώτημα δεν είναι μόνον το γιατί βραβεύτηκε κάποιος αλλά και το γιατί απορρίφθηκαν τόσοι άλλοι. Τέτοια ερωτήματα, αν και δεν διατυπώνονται πάντοτε δημόσια, σίγουρα γράφονται στην ατομική και κοινωνική συνείδηση. Τελικά, οι πολίτες, μέσα από τα βιώματά τους και τις σημειωτικές ερμηνείες τους για τις βαρύγδουπες πράξεις επώνυμων προσώπων, δείχνουν ότι έχουν σκιαγραφήσει την υποκρισία αλλά έχουν συνειδησιακά αποδεχθεί μόνον την αναξιοκρατία.

Αρκεί να αναφέρουμε τρία βασικά επιχειρήματα που στοιχειοθετούν τις κοινώς αποδεκτές αδυναμίες του βραβείου αυτού:

α) Στην επιτροπή Νόμπελ προσάπτεται ότι δεν έχει εκπληρώσει τα κριτήρια που αναφέρονται στην διαθήκη του Άλφρεντ Νόμπελ, σύμφωνα με τα οποία το βραβείο απονέμεται σε ανθρώπους που θέτουν τέλος στον μιλιταρισμό και υποστηρίζουν τον αφοπλισμό.
β) Ιδιαίτερη αίσθηση μετά τις παρουσίες προκάλεσαν και οι αξιοσημείωτες απουσίες. Υπήρξαν προσωπικότητες όπως ο Μαχάτμα Γκάντι, ο Ραφαέλ Λέμκιν, και άλλοι, οι οποίοι δεν βραβεύτηκαν αν και υπήρξαν υποψήφιοι. Και επειδή ακριβώς ήταν υποψήφιοι για πολλά χρόνια, γι’αυτό δεν ευσταθεί η δικαιολογία ότι οι παραλείψεις αυτές προέκυψαν εξαιτίας του όρου της διαθήκης του Νόμπελ, με βάση τον οποίο μόνον πρόσωπα εν ζωή μπορούν να τιμηθούν με το βραβείο.
γ) Τα επιστημονικά και λογοτεχνικά Νόμπελ απονέμονται συχνά μετά την παρέλευση δύο ή και τριών δεκαετιών από το αναγνωρισμένο επίτευγμα. Αντίθετα το Νόμπελ Ειρήνης απονέμεται την ίδια χρονιά ή την αμέσως επόμενη. Ορισμένοι σχολιαστές επισημαίνουν ότι αυτό μπορεί να είναι άδικο ή και ειρωνικό καθώς οι κριτές δεν μπορούν να είναι πλήρως αμερόληπτοι. Όπως και οι μικροί διαγωνισμοί λογοτεχνίας που διοργανώνονται από φορείς του επιπέδου των ελληνικών πόλεων και νομών μας, δημιουργούν αντικίνητρα αντί να παρακινούν σε κάτι θεμιτό.

Κάποιοι αφιέρωσαν τη ζωή τους σε ανθρωπιστικά ζητήματα όπως και κάποιοι άλλοι επιλέχθηκαν για την ασταμάτητη προσπάθειά τους. Οι σημαντικότεροι στελέχωσαν τους οργανικούς πνευματικούς και διοικητικούς χώρους και προχώρησαν σε σημαντικά έργα χωρίς να χρειαστούν αμοιβή για να βοηθήσουν την ανθρωπότητα. Μόνον με μια ιδιότητα του Ευρωπαίου διανοητή μπορούμε να υπενθυμίζουμε τις κοινώς αποδεκτές αδυναμίες των βραβείων διεθνούς κύρους. Παρακολουθώντας το κύρος της Σουηδικής Ακαδημίας και της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ, έχουμε χρέος να βελτιώνουμε τη δική μας Διανόηση, τις δικές μας Επιτροπές αξιολόγησης και τη δική μας Διοίκηση. Ας σταματήσουμε και το μοιραίο αντικίνητρο δημιουργικότητας που προκαλούν, σε εκατοντάδες απορριφθέντες, οι «βραβεύσεις» των τοπικών διαγωνισμών ποίησης και πεζογραφίας. Εκτός κι αν λειτουργήσουν όπως τα Νόμπελ Λογοτεχνίας και απονέμονται από διορισμένη επιτροπή και μετά την παρέλευση χρόνου από το αναγνωρισμένο επίτευγμα.

Σε κάθε περίπτωση, παρακαλώ, ας μετονομαστούν από «βραβεία» σε «κίνητρα».

Ξεκίνησαν από την Φώκαια της Ιωνίας, καπηλευόμενοι την ελληνική ιστορία, για να επισκεφθούν τη Μασαλία, αποικία των αρχαίων Φωκααίων.Το ομοίωμα του σκάφους των αρχαίων Ελλήνων, βεβηλωμένο με την τουρκική σημαία, βυθίζεται στο λιμάνι της Μασαλίας, όπως θα βυθιστούν οσονούπω τα νεοοθωμανικά όνειρα της Τουρκίας.

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/10/blog-post_5668.html

Έκθεση Στέιτ Ντιπάρτμεντ για θρησκευτικές ελευθερίες - Ελλάδα.

Έκθεση κόλαφος για την Τουρκία

Στη φετινή έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τις θρησκευτικές ελευθερίες η Τουρκία συγκαταλέγεται ανάμεσα σε 30 χώρες με αξιοσημείωτες παραβιάσεις των ελευθεριών αυτών, κυρίως γύρω από το πλέγμα της προστασίας του "κοσμικού κράτους" με απαγορεύσεις όπως αυτή της χρήσης της ισλαμικής μαντίλας στις δημόσιες υπηρεσίες και στα σχολεία.Στο κεφάλαιο για την Τουρκία υπάρχουν αρκετές αναφορές σε προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι θρησκευτικές μειονότητες, κάνοντας μνεία και στα προβλήματα που αντιμετωπίζει το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το γεγονός ότι δεν υπάρχει νομική αναγνώρισή του ως Πατριαρχείο ούτε αναγνώριση του οικουμενικού χαρακτήρα του. Τονίζεται, δε, ότι ο Ταγίπ Ερντογάν επισήμανε στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση τον Ιανουάριο 2008 ότι το ζήτημα περί "οικουμενικότητας" είναι εκκλησιαστικό και δεν είναι αρμοδιότητα του κράτους.Εξακολουθούν επίσης οι αναφορές στις ανεπίλυτες ακόμη διεκδικήσεις του Πατριαρχείου για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, για την επιστροφή δημευθέντων περιουσιών, και για την άρση της προϋπόθεσης της τούρκικης υπηκοότητας στην στελέχωση της Ιεράς Συνόδου που απειλεί την ίδια την επιβίωση του Πατριαρχείου λόγω του μικρού αριθμού των μόλις 3.000 μελών της ελληνορθόδοξης κοινότητας εν όλω.Στην φετινή έκθεση μνημονεύονται μεγάλες καταστροφές τριών ελληνορθόδοξων νεκροταφείων από βανδαλισμούς στην Κωνσταντινούπολη (δύο) και στην Σμύρνη (ενός) και η δικαίωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου από το ΕΔΑΔ στις 8 Ιουλίου 2008 για το θέμα του ορφανοτροφείου της νήσου Πριγκήπου, ενώ στις δράσεις της αμερικανικής πλευράς επαναλαμβάνονται οι εκκλήσεις του Αμερικανού πρέσβη και άλλων επισήμων προς την τουρκική κυβέρνηση για την επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης.

athina984.gr

Η έκθεση για την Ελλάδα

Σε γραφειοκρατικά κυρίως προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι θρησκευτικές μειονότητες στην Ελλάδα αναφέρεται η φετινή έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τις θρησκευτικές ελευθερίες ανά τον κόσμο η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα μετά την υποβολή της στο Κογκρέσο βάσει σχετικού αμερικανικού νόμου.Στο κεφάλαιο για την Ελλάδα η έκθεση του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ αναφέρεται σε προβλήματα που παρουσιάζονται σχετικά με αδειοδοτήσεις για την κατασκευή ή λειτουργία χώρων λατρείας.Γίνεται επίσης αναφορά σε συνέχιση φαινόμενων διακρίσεων, αλλά και σε αύξηση κρουσμάτων αντι-σημιτισμού μετά τις ισραηλινές επιθέσεις στη Γάζα.Όπως και πέρυσι επεξηγείται ότι το Σύνταγμα της Ελλάδας καθιερώνει την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία ως την επικρατούσα θρησκεία, αλλά συγχρόνως προστατεύει το δικαίωμα κάθε πολίτη να επιλέγει τη θρησκεία του, ότι η κυβέρνηση σέβεται το δικαίωμα αυτό, αλλά μη-ορθόδοξες θρησκευτικές ομάδες μερικές φορές αντιμετωπίζουν διοικητικά εμπόδια ή νομικούς περιορισμούς στην άσκηση της λατρείας τους, ότι απαγορεύεται ο προσηλυτισμός και ότι από το 2006 δεν έχουν εκδοθεί νέες άδειες λειτουργίας τόπων λατρείας.Επαναλαμβάνεται ότι η ελληνική κυβέρνηση σέβεται εν γένει τα ζητήματα θρησκευτικών ελευθεριών και δεν υπάρχει κάποια ουσιαστική αλλαγή σε σχέση με την περυσινή έκθεση.Υπογραμμίζεται ότι εξακολουθεί η διάκριση μεταξύ της μουσουλμανικής κοινότητας της Θράκης, που εμπίπτει στο ειδικό καθεστώς της Συνθήκης της Λωζάννης με ειδικά προνόμια, και στους μουσουλμάνους μετανάστες που κατοικούν κυρίως στην Αθήνα (200.000), ενώ επαναλαμβάνονται αναφορές σε επιμέρους προβλήματα γύρω από τους τρόπους αναγνώρισης θρησκειών και θρησκευτικών ομάδων (διαμαρτυρίες Σαϊεντολόγων και Πολυθεϊστών), φορολογικές και άλλες διακρίσεις, ερωτήματα ισχύος του ισλαμικού νόμου (σαρία) στη Θράκη, αδειοδοτήσεις για την κατασκευή ή λειτουργία χώρων λατρείας, επί των οποίων το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων υιοθέτησε το Μάρτιο 2008 νέες προϋποθέσεις και πιστοποιητικά.
Υπενθυμίζονται θετικά μέτρα που έχει λάβει το ελληνικό κράτος όπως η πρόσληψη 240 ιμάμηδων και νομοθετήματα για την εφαρμογή συστήματος πλήρωσης του 0,5% των δημοσιοϋπαλληλικών θέσεων από μουσουλμάνους και για τη διαχείριση των Βακουφίων στη Θράκη, αλλά και κυβερνητικές ολιγωρίες στην εφαρμογή των αποφάσεων για υλοποίηση της εκκρεμούσας κατασκευής στην Αθήνα επίσημου ισλαμικού τεμένους και κοιμητηρίου.Για την αντιμετώπιση του αντισημιτισμού στην Ελλάδα κρίνεται θετικά και εφέτος η επίσημη υποστήριξη εκδηλώσεων και εκδόσεων για την μνήμη του Ολοκαυτώματος, ωστόσο επισημαίνεται αύξηση των κρουσμάτων αντισημιτισμού και βανδαλισμών μετά τις ισραηλινές επιθέσεις στη Γάζα και συνέχιση κοινωνικών εκφάνσεων αντισημιτισμού (δικαστική δίωξη και αθώωση του συγγραφέα Κ. Πλεύρη για το βιβλίο του, αντισημιτικές απόψεις ηγέτη του ΛΑΟΣ Γ. Καρατζαφέρη, και γελοιογραφίες στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία και Ριζοσπάστης.

express.gr

Οδοιπορικό στα χνάρια του Ελληνισμού στη Μικρασία

Μην χάσετε αυτήν την εκδήλωση!

Η άγραφη Γενοκτονία- Κωνσταντινούπολη Σεπτέμβριος 1955

Όταν κάποιοι «δικοί μας» το εξαφάνιζαν από βιβλιοθήκες και πάγκους κάποιοι «Τούρκοι» το εκτύπωσαν και το διαδίδουν.Σ’ όσους δεν έγινε κατανοητή η Ελληνική έκδοση, από σήμερα κυκλοφορεί με εκτεταμένη ύλη και η Τουρκική.

Προσεχώς ζητήστε το με ηλεκτρονική παραγγελία από:
www.pandora.com.tr
η από τον εκδοτικό οίκο:
Pencere yayınları.
Για να θυμηθούμε και την ελληνική έκδοση:

Κοινωνικές Δράσεις: Μετρήστε τη Δυναμική σας

Πόσο δραστήριος άνθρωπος είσαι;

Μετρήστε το εύρος της Δυναμικής αδρανειακής δύναμης
που μπορείτε να απελευθερώνετε.

2 άμεσες κοινωνικές δράσεις

-

Ό,τι κι αν ψηφίσουμε για την Ελλάδα, μην ξεχάσουμε και

δυο (2) ψήφους για τον ελληνισμό που ζητά τη βοήθειά μας.

Δεν μας κοστίζει, αλλά αξίζει.

1η άμεση κοινωνική δράση : ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ κ.Λερούνη που πήγε εθελοντής δάσκαλος στους Καλάς(τους απογόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου που επιβιώνουν ακόμη στο σημερινό Πακιστάν). Οι Καλάς τον λατρεύουν αλλά φανατικοί ταλιμπάν τον απήγαγαν και ζητούν ή λύτρα ή... να αλλαξοπιστήσει!

Οι Έλληνες Εθελοντές, οι Γιατροί του Κόσμου και ο Απόδημος Ελληνισμός ξεκίνησαν προσπάθεια συλλογής υπογραφών με στόχο να πιέσουν στη συνέχεια τις πακιστανικές αρχές.

Αγωνιώδεις προσπάθειες. Μπείτε στην Ιστοσελίδα: http://www.mdmgreece.gr/

και υπογράψτε!

και προωθείστε σε φίλους!

ή πατείστε, για να ενημερωθείτε περισσότερο, εδώ : και εδώ :

2η άμεση κοινωνική δράση : Ας βοηθήσουμε τους Έλληνες νεολαίους της Θράκης που συγκεντρώνουν ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥΣ.

Μπείτε στην ιστοσελίδα που δημιούργησε η επιτροπή αυτής της πρωτοβουλίας αφού ΠΑΤΗΣΕΤΕ ΕΔΩ : http://www.proxeneio-stop.org/

και υπογράψτε!

και προωθείστε σε φίλους!

ή πατείστε, για να ενημερωθείτε περισσότερο, εδώ :

Για την κατάργηση του Τουρκικού προξενείου από την Ελληνική Θράκη, που δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης, εκτός από το να επιδιώκει να «τουρκοποιήσει» Έλληνες πολίτες και από το να προσπαθεί με την ανοχή μας να «Κυπροποιήσει» τη Θράκη;

3. Γενικές ενημερώσεις από τα θέματα των Συλλόγων:

α) Ημέρα Μνήμης Εθνικών Ευεργετών

β) Έκθεση για τον Όμηρο στη Βιέννη

γ) Αριθμός Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης (ΑΜΚΑ)

δ) Νέα αρχαολογικά ευρήματα των Ελλήνων Μακεδόνων στην Πέλλα

& Η Αθήνα αποκτά Μουσείο Καβάφη

ε) Ευπρόσδεκτοι είστε, όσοι έχετε φωτογραφικό υλικό, να λάβετε μέρος στην ολοκλήρωση της έρευνάς μου για τον αρχαίο Άτραγα.

Καλή επιτυχία,

για τα μέλη και τους φίλους

Μ.Παπαδοπούλου

άρθρο : Οι λατρείες στον αρχαίο Άτραγα

Ο Άτραγας βρισκόταν στη δεξιά όχθη του Πηνειού, κοντά στο σημερινό Κάστρο (Αλήφακα), στα όρια του νομού Λάρισας με το νομό Τρικάλων και ανήκε στο διαμέρισμα της Πελασγιώτιδος. Σήμερα ο Πηνειός περνάει μέσα από την αρχαία πόλη με αποτέλεσμα να έχει καταστραφεί ένα μεγάλο μέρος της. Στην καταστροφή αυτή συντέλεσαν και οι σύγχρονοι καλλιεργητές στην προσπάθειά τους να εξοικονομήσουν περισσότερη καλλιεργήσιμη γη. Η ακρόπολη πάντως του Άτραγα σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση και βρίσκεται στον ορεινό όγκο που σήμερα ονομάζεται «Μύτικας». Το τείχος είναι χτισμένο με διαφορετικούς τρόπους ανά εποχή. Το αρχαιότερο τείχος είχε ακανόνιστο και πολυγωνικό σχήμα και ανά διαστήματα δεχόταν προσθήκες και επιδιορθώσεις. Στην κορυφή του Μύτικα υπάρχει η άνω ακρόπολη, η οποία αποτελούσε ένα από τα καλύτερα οχυρωμένα φρούρια της αρχαιότητας.

Αθηνά

Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής αρχαιολογικά ευρήματα η λατρεία της Αθηνάς εμφανίζεται στον Άτραγα τον 5ο αι. π.Χ. Σε δύο επιγραφές η θεά λατρεύεται με τις επωνυμίες «Πολιάδα» και «Αγοραία». Η επωνυμία Αγοραία ίσως σχετίζεται με τον τόπο που βρέθηκαν αυτές οι επιγραφές. Συγκεκριμένα, πιθανολογείται ότι πρόκειται για την αρχαία αγορά της πόλης. Άρα σε αυτή την περίπτωση λατρεύεται ως θεά των πολιτικών συναθροίσεων. Βρέθηκε επίσης και ο κορμός μαρμάρινου αγάλματος που παρουσιάζει χαρακτηριστικά παρόμοια με εκείνα της Αθηνάς Παρθένου του Φειδία, όπως παραδίδεται από τη Βαρβάκειο Αθηνά. Αυτό ίσως φανερώνει μια πιθανή επιρροή των αττικών εργαστηρίων στα αντίστοιχα θεσσαλικά. Μπορεί όμως και να πρόκειται για απ’ ευθείας εισαγωγή του αγάλματος από το χώρο της Αττικής.

Απόλλων

Στην πόλη του Άτραγα μαρτυρείται η ιδιαίτερα αγαπητή στη Θεσσαλία λατρεία του Απόλλωνα. Εκτός από τα νομίσματα στα οποία απεικονίζεται ο θεός, έχουν βρεθεί και αναθηματικές στήλες αφιερωμένες στον Απόλλωνα. Σε μία από αυτές υπάρχει η επιγραφή ΑΠΟΛΛΩΝΙ ΑΓΡΕΙ (πρόκειται για μια αναθηματική στήλη που χρονολογείται στα τέλη του 3ου ή αρχές 2ου αι. π.Χ.). Αυτή η προσωνυμία συναντάται κυρίως στο θεσσαλικό χώρο και αναφέρεται στο σχετικό μύθο σύμφωνα με τον οποίο ο Απόλλων υποχρεώθηκε από το Δία να φυλάει τα κοπάδια του βασιλιά των Φερών Αδμήτου από τα άγρια ζώα, τα οποία απομάκρυνε με τα βέλη του. Στον Άτραγα συναντάται και η προσωνυμία «Ετδομαίος» (ή Εβδομαίος) (αετωματική αναθηματική στήλη με την επιγραφή ΑΠΛΩΝΙ ΕΤΔΟΜΑΙΩ, χρονολογείται και αυτή γύρω στα τέλη 3ου-αρχές 4ου αι. π.Χ. Το Άπλωνι είναι τοπική θεσσαλική διάλεκτος αντί του Απόλλωνι). Πιθανόν να λατρευόταν ως προστάτης της 7ης μέρας του κάθε μήνα επειδή γεννήθηκε, όπως και η δίδυμη αδερφή του Άρτεμις, στις 7 του μηνός. Λατρευόταν επίσης και με την κοινή και πολύ γνωστή προσωνυμία Λύκειος.

Άρτεμις

Από την περιοχή του Άτραγα σώζονται αρκετές επιγραφές με επικλήσεις ή αφιερώσεις προς την Αρτέμιδα. Οι περισσότερες δεν αναφέρουν κάποια επωνυμία της θεάς. Ωστόσο, σε δυο επιγραφές αναγράφεται ως Άρτεμις Θροσία. Τη συναντούμε επίσης και ως Στρατία ή Σώτειρα. Η επωνυμία Θροσία έχει σχέση με τη λατρεία της Αρτέμιδος ως θεάς του σεληνιακού φωτός, το οποίο πιστευόταν ότι επηρέαζε θετικά την αναπαραγωγή. Άρα μάλλον η Άρτεμις Θροσία ήταν προστάτρια των έγκυων γυναικών και ίσως πρόκειται για θεσσαλικό λατρευτικό επίθετο.

Δήμητρα και Κόρη

Η λατρεία θεοτήτων που σχετίζονταν με την αγροτική παραγωγή και τη βλάστηση γενικότερα, ήταν πολύ συνηθισμένη στο θεσσαλικό χώρο. Στην πόλη του Άτραγα συγκεκριμένα βρέθηκε μία ενεπίγραφη αναθηματική στήλη που επιβεβαιώνει τη λατρεία της Δήμητρας και της Κόρης, θεοτήτων που σχετίζονται με τη γονιμότητα της γης. Αξιοπρόσεκτη πάντως είναι η ύπαρξη μιας πλάκας με την επιγραφή ΛΕΥΚΑΘΕΑ ΕΡΜΕΙΜΕΑ ΑΝΤΙΓΟΝΟΥ αφιερωμένης στη Λευκαθέα (ή Λευκοθέα), μια κατεξοχήν θαλάσσια θεότητα και μια από τις συνοδούς του Ποσειδώνα. Πιθανότατα στο θεσσαλικό χώρο η θεότητα αυτή έχασε τις θαλάσσιες ιδιότητές της και ταυτίστηκε με τη Δήμητρα.

Δίας

Υπάρχουν αρκετά αρχαιολογικά δεδομένα που μαρτυρούν τη λατρεία του Δία στην πόλη του Άτραγα. Έχουν βρεθεί αρκετές στήλες αφιερωμένες στο Δία και η μία από αυτές ίσως βρισκόταν στο ναό του Δία Θαυλίου που εικάζεται ότι υπήρχε στην πόλη. Σε μία επιγραφή (ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΘΡΑΣΥΛΟΧΕΙΟΣ ΔΙΙ ΟΜΟΛΟΥΙΟΥ) υπάρχει επίκληση στο Δία Ομολώιο, κάτι που συναντάται και στη Βοιωτία εκτός από τη Θεσσαλία. Με το ίδιο όνομα (Ομολώιος) υπάρχει και τοπικός θεσσαλικός μήνας. Στη στήλη που βρισκόταν στο ναό του Δία Θαυλίου, υπάρχει επίκληση στο θεό με αυτήν ακριβώς την προσωνυμία. Στο ναό αυτό μάλλον συλλατρευόταν και η Εν(ν)οδία, κάτι που συνέβαινε και στο μεγάλο ιερό της θεάς στις Φερές. Η επιγραφή ΔΙΙ ΤΡΙΤΟΔΙΩ (αναγράφεται σε αναθηματική στήλη) φανερώνει επίσης τη στενή σχέση του με την Εν(ν)οδία. Ως Τριτόδιος αποκτά τις ιδιότητες της ενοδίας Αρτέμιδος και της Εκάτης, θεότητες που πολλές φορές ταυτίζονται με τη Φεραία Εν(ν)οδία. Πάντως το συγκεκριμένο λατρευτικό επίθετο του Δία είναι άγνωστο και συναντάται για πρώτη φορά στον Άτραγα.

Ποσειδών

Η λατρεία του Ποσειδώνα με τα προγενέστερα χθόνια γνωρίσματά του και όχι ως θεός του πελάγους ήταν αρκετά διαδεδομένη στο θεσσαλικό χώρο. Στον Άτραγα υπήρχε ναός αφιερωμένος στον Ποσειδώνα, ο οποίος πιθανότατα βρίσκεται στο τμήμα της αρχαίας πόλης που κατέστρεψε ο Πηνειός. Η λατρεία του ήταν η κυριότερη στην πόλη. Βρέθηκαν αρκετές αναθηματικές στήλες αφιερωμένες σ’ αυτόν το θεό. Επειδή ήταν ιδιαίτερα αυστηρός, συνήθιζαν να τον επικαλούνται στις απελευθερώσεις δούλων, όπως μαρτυρούν σχετικές επιγραφές. Στα νομίσματα του Άτραγα παρατηρείται συχνά η απεικόνιση ταύρου, ιερού ζώου του θεού. Ο ταύρος σχετίζεται και με διάφορες θρησκευτικές τελετές που γίνονταν προς τιμήν του θεού.

Λοιπές θεότητες

Αξίζει εδώ να αναφέρουμε και κάποια στοιχεία για τη λατρεία του Διονύσου που επίσης σχετίζεται με την αγροτική παραγωγή. Η πρώτη λοιπόν αρχαιολογική μαρτυρία που έχουμε είναι ένας μαρμάρινος αναθηματικός φαλλός με την επιγραφή: «ΔΙΟΝΥΣΩ ΞΕΝΟΚΡΙΤΑ ΑΓΑΘΕΙΑ ΕΥΞΑΜΕΝΗ ΟΝΕΘΕΙΚΕΝ». Στο ίδιο σημείο βρέθηκαν και άλλα αναθήματα (πρόκειται για άλλους τρεις ανεπίγραφους φαλλούς και μία αναθηματική στήλη με παράσταση γυναικείου αιδοίου επίσης ανεπίγραφη), τα οποία, αν και ανεπίγραφα, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πιθανότατα στο χώρο αυτό λειτουργούσε ιερό του Διονύσου.
Η λατρεία του Άρη μαρτυρείται στον Άτραγα από μία πλάκα στην οποία ο θεός αναγράφεται με το επίθετο «χαλκεόλογχος». Το επίθετο αυτό συναντάται συχνά για τον Άρη και είναι χαρακτηριστικό της ιδιότητάς του ως θεού του πολέμου.
Μια επιτύμβια στήλη των αρχών του 3ου αι. π.Χ. είναι αφιερωμένη στο χθόνιο Ερμή. Αυτή η προσωνυμία του Ερμή είναι αρκετά διαδεδομένη στη Θεσσαλία και συνήθως συναντάται σε ερμαϊκές στήλες, όπως συμβαίνει και στην προκειμένη περίπτωση. Σε μία ενεπίγραφη βάση του 3ου αι. π.Χ. ο Ερμής αναγράφεται ως «εριούνιος». Σύμφωνα με μία εκδοχή «εριούνιος» σημαίνει πολυωφέλιμος, ενώ σύμφωνα με άλλη άποψη σημαίνει ακτινοβόλος.
Εκτός από την Αθηνά, ως αγοραία λατρευόταν στον Άτραγα και η Θέμις, όπως μας πληροφορεί μια μαρμάρινη ενεπίγραφη στήλη του 5ου αι. π.Χ.. Η στήλη αυτή βρέθηκε κοντά σε αυτή της Αθηνάς αγοραίας στην αγορά του Άτραγα. Η Θέμις πάντως ήταν η κατεξοχήν θεά των πολιτικών συναθροίσεων και αποφάσεων και γι’ αυτό λατρευόταν στο χώρο της αγοράς της πόλης.
Στον Άτραγα μαρτυρείται και η λατρεία της Μητέρας των θεών. Συγκεκριμένα βρέθηκε στην πόλη αυτή μία αναθηματική στήλη αφιερωμένη στη Μητέρα των Θεών (ΜΗΤΡΙ ΘΕΩΝ) καθώς επίσης και τμήμα μαρμάρινου αναγλύφου με αναπαράσταση της θεάς. Η παρουσία της συγκεκριμένης λατρείας στον Άτραγα και γενικότερα στο θεσσαλικό χώρο σχετίζεται ίσως με τη σύνδεση της θεάς με τη φύση.
Αξιοσημείωτη είναι η παρουσία της λατρείας του Ηρακλή στον Άτραγα ,η οποία επιβεβαιώνεται από μία αναθηματική στήλη που βρέθηκε εκεί. Η στήλη αυτή αφιερώθηκε στον ήρωα από το κοινό των Ηρακλειδών . Ο όρος «κοινό των Ηρακλειδών» παραπέμπει στην έννοια της καταγωγής των ανθρώπων αυτών από τον Ηρακλή. Σώζεται επίσης και άλλη μία ενεπίγραφη αναθηματική στήλη αφιερωμένη στον Ηρακλή από κάποιον πολίτη της πόλης αυτής. Ήταν αρκετά σημαντική η λατρεία του εκεί και μάλιστα πιθανολογείται από τους ερευνητές ότι υπήρχε και ναός αφιερωμένος στο συγκεκριμένο ήρωα.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

• Θεσσαλικό Ημερολόγιο, Περιοδική έκδοση για την ιστορία της Θεσσαλίας, τόμοι 6 (1984), 7 (1984).
• Κ. Ρακατσάνης - Αθ. Τζιαφάλιας, Λατρείες και Ιερά στην αρχαία Θεσσαλία, τυπογραφείο Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Ιωάννινα 1997.
• Π. Χρυσοστόμου, Η θεσσαλική θεά Εν(ν)οδία ή Φεραία θεά, Αθήνα 1998.
• Αρχαιολογική Εφημερίς του έτους 1985.
• Fr. Stahlin, Η αρχαία Θεσσαλία - Γεωγραφική και ιστορική περιγραφή της Θεσσαλίας κατά τους αρχαίους ελληνικούς και ρωμαϊκούς χρόνους (1924), μτφ. Γ. Παπασωτηρίου - Α. Θανοπούλου, Φιλολογικός Ιστορικός Λογοτεχνικός Σύνδεσμος (Φ.Ι.ΛΟ.Σ) Τρικάλων, εκδοτικός οίκος αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 2002.

Η μεγάλη απηχήση του εγχειρήματος από την τοπική κοινωνία

την Παρασκευή 23/10 και το Σάββατο 24/10,

η Επιτροπή Πρωτοβουλίας Πολιτών για την απομάκρυνση του Τουρκικού Προξενείου από την Θράκη, πραγματοποίησε εκδήλωση στην κεντρική πλατεία της Κομοτηνής,

διανέμοντας έντυπο υλικό με τις θέσεις και τα επιχειρήματα της κινήσεως, συζητώντας με τους δημότες την ουσία της Πρωτοβουλίας και μαζεύοντας υπογραφές από πολλούς ,οι οποίες θα προστεθούν στην διαδικτυακή προσπάθεια συλλογής υπογραφών

www. proxeneio-stop.org.

Ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε το γεγονός της απηχήσεως που είχε το εγχείρημα από την τοπική κοινωνία, πράγμα που υποδηλώνει το ορθόν της κινήσεως και το εύστοχο των ενεργειών της Επιτροπής Πρωτοβουλίας. Αυτό που επί χρόνια αποτελούσε κοινό μυστικό και στοίχειωνε όλη την Θράκη, επιτέλους,ήρθε η ώρα να αντιμετωπιστεί με την σοβαρότητα που του αρμόζει.

ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΑΡΩΓΟΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ.

άρθρο: Ελληνική σημαία, συνυφασμένη με τους απελευθερωτικούς μας αγωνες

H Ελληνική σημαία, συνυφασμένη με τους απελευθερωτικούς μας αγωνες

Της Ελίνας Γαληνού

Ως ελληνική σημαία, γνωρίσαμε από παιδιά τη γαλανόλευκη που συμβολίζει το χρώμα της θάλασσας και τον αφρό των κυμάτων. Από πού όμως ξεκίνησε και πώς κατέληξε η σημαία μας σ΄ αυτήν την μορφή, είναι μια ιστορία αιώνων που «συνυφάνθηκε» με όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες των Ελλήνων από τα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας και έπειτα. Στην πρώτη περίοδο μετά την Άλωση της Πόλης, ο υπόδουλος Ελληνισμός ξεχείλιζε από πόθο για ελευθερία. Αρκούσε τότε να υψωθεί μια σημαία που έφερε το σύμβολο του σταυρού, για να τρέξουν όλοι να ενωθούν πυροδοτημένοι από το όραμα της ελευθερίας. Διότι το σύμβολο του σταυρού μέσα στις πικρές ημέρες της δουλείας, εξέφραζε για τον Έλληνα ό,τι ακριβώς και ο στίχος ενός από τα παλαιότερα δημοτικά μας τραγούδια «Σημάδι μέγα φλάμπουρο, Σταυρόν τον του Κυρίου…» Καταδεικνύεται έτσι πόσο το λαϊκό αίσθημα συνέδεε το έθνος και την ελευθερία με την θρησκεία και τον σταυρό!Ισως οι επαναστατικοί αγώνες των Ελλήνων κατά των Τούρκων καθ΄ όλη την περίοδο της τουρκοκρατίας, να μην έχουν γίνει ευρέως γνωστοί. Ωστόσο, το αγωνιστικό πνεύμα που διακατείχε τον υπόδουλο λαό μας στα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς του, έδινε πάντοτε το παρών. Και είναι αξιοσημείωτο ότι όλα εκείνα τα κινήματα με την έστω ατυχή έκβαση , ξεκινούσαν από τη έπαρση μιας σημαίας, της οποίας το σχήμα και τα σύμβολα επινοούσε ο αρχηγός του εκάστοτε κινήματος. Η πρώτη χαρακτηριστική εμφάνιση ελληνικής ομάδας με σημαίες, ήταν οι Σπαχήδες της Ηπείρου στα χρόνια της δουλείας. Οι Σπαχήδες ήταν Χριστιανοί στρατιώτες-ιππείς, οι οποίοι είχαν κάποια προνόμια από τους Τούρκους, με αντάλλαγμα την υποχρέωση να εκστρατεύουν όποτε τους καλούσε ο Σουλτάνος. Όταν λοιπόν οι Σπαχήδες συγκεντρώνονταν στα Γιάννενα, ύψωναν με την ανοχή των Τούρκων τις χριστιανικές τους σημαίες που έφεραν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου. Όμως οι Τούρκοι κάποια στιγμή ανησύχησαν βλέποντας τους να αντλούν τόσο μεγάλη δύναμη με τη θέα της σημαίας τους, και τους ανάγκασαν να εξισλαμιστούν, οπότε έχασαν και τις σημαίες τους..Στα χρόνια της τουρκοκρατίας, εμφανίζονται αρματολοί και κλέφτες με σημαίες τα φλάμπουρα και τα μπαϊράκια, όπως και οι θαλασσινοί καταδρομείς με τις παντιέρες να κυματίζουν στα πλοία τους. Οι σημαίες αυτές παρουσιάζουν διαφοροποιήσεις στα χρώματα, αλλά κοινό σημείο όλων είναι ο σταυρό, κάποιες παραστάσεις με τον Χριστό, την Παναγία ή τον δικέφαλο αετό. Ο δικέφαλος δεσπόζει στις σημαίες κυρίως των πρώτων επαναστατικών χρόνων, ενώ ο «σταυραετός» αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα των αρματολών της Ρούμελης. Διαφοροποιήσεις ως προς τα σύμβολα που φέρουν οι σημαίες, εμφανίζονται στις επαναστατικές εξεγέρσεις διαφόρων περιοχών, καθώς κάθε μια ήθελε να τιμήσει τον τοπικό της άγιο. Χαρακτηριστική είναι η τρίχρωμη σημαία που είχε προτείνει ο Ρήγας Φεραίος. Κόκκινο που συμβόλιζε την αυτοκρατορική πορφύρα, λευκό –σύμβολο της αθωότητας του αγώνα και μαύρο –σύμβολο του θανάτου υπέρ ελευθερίας και ανάστασης του Γένους . Αξιομνημόνευτη είναι επίσης η σημαία που υψώθηκε στο Ιάσιο το 1821 από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, υπό την οποία πολέμησε ο Ιερός Λόχος στο Δραγατσάνι. Αυτή η σημαία είχε την τριχρωμία της σημαίας του Ρήγα με το χαρακτηριστικό σύμβολο του φοίνικα με την κυκλική επιγραφή «Εκ της στάχτης μου αναγεννώμαι…»Με την κήρυξη της Επανάστασης στον ελλαδικό χώρο, εμφανίστηκαν διάφορες σημαίες με κοινό γνώρισμα πάντα τον σταυρό και συχνά τη φράση «Ελευθερία ή Θάνατος». Γνωστό μας είναι βέβαια το λάβαρο με το πορφυρό φόντο και τη χρυσοκέντητη παράσταση της Κοίμησης της Θεοτόκου που υψώθηκε στην Αγία Λαύρα κατά τη μεγάλη ώρα του Γένους. Το γαλάζιο χρώμα εμφανίστηκε σε σημαίες κυρίως νησιωτικών περιοχών κατά την έναρξη του Αγώνα. Η οριστική μορφή της ελληνικής σημαίας, καθιερώθηκε τον Ιανουάριο του 1822 στην Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου όπου κηρύχτηκε η «πολιτική ύπαρξη και ανεξαρτησία του Έθνους» «Τα χρώματα του εθνικού σημείου και των σημαιών θαλάσσης και ξηράς, διορίζονται ως εξής Κυανούν και λευκόν…» Το κυανό ερμηνεύεται ως σύμβολο της θάλασσας, το λευκό ως σύμβολο αγνότητας και ηθικής καθαρότητας, ενώ ο αριθμός εννέα των παράλληλων γραμμών, ανέκαθεν θεωρείτο ιερός. Η σημαία αυτή θα διατηρηθεί και θα κυριαρχήσει όλα τα επόμενα χρόνια της Νεώτερης Ιστορίας μας, όπως μας περιέγραψε πρόσφατα φίλος του ιστολογίου στο άρθρο-αφιέρωμα «Η Ιστορία της Ελληνικής Σημαίας».

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/10/blog-post_8390.html

άπαιχτο ανέκδοτο: Aγωγή δίαιτας!!!

ΟΙ «ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ»… ΠΟΜΑΚΟΙ!

«Τό Παρόν», 18 Οκτωβρίου 2009 (επιστολές αναγνωστών)


ΟΙ «ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ»… ΠΟΜΑΚΟΙ!

Τί κάνουν οι Ακαδημαϊκοί μας;


Η Σκοπιανή Ακαδημία Επιστημών καί Τεχνών (MANU), αυτοανακηρυγμένη απόλυτος κυρίαρχος στό «επιστημονικό πεδίο τής Ιστορίας τών Βαλκανίων», θεώρησε υποχρέωσή της (αφού η ανερυθρίαστη σιωπή τών ομολόγων της ακαδημαϊκών, τής Ευρώπης ιδιαίτερα, καί, ακόμη χειρότερα, τών βαλκανίων ακαδημαϊκών, δέν αντιγνωμεί στήν από τόσων πολλών ετών γκαιμπελιστική ψευδολογία τών Σκοπίων) νά επεκτείνει τήν «επιστημονική της αυθεντία» μέχρι τήν Θράκη όπου οι συνέλληνες υπήκοοι ΠΟΜΑΚΙΚΗΣ καταγωγής «βαπτίσθηκαν», στήν σκοπιανή «εγκυκλοπαίδεια», (ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ) «ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ… ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ»!
Έτσι, οι Πομάκοι Έλληνες συμπατριώτες μας -από τόν εγκλωβισμό τους στήν βουλιμία τού τουρκικού προξενείου τής Κομοτηνής νά τούς χαρακτηρίζει Τούρκους (!), παρά τόν αγώνα τους νά κραυγάζουν μέ τόση αγωνία ότι είναι ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΜΑΚΟΙ, χωρίς καμμία βοήθεια – υποστήριξη από τήν πατρίδα τους Ελλάδα (τήν γενέθλια γή τους)- βρέθηκαν στήν «επιστημονική φροντίδα» των σκοπιανών ακαδημαϊκών, πλήν Αλβανών, τής ΠΓΔΜ.
Η πομακική ιστορία είναι παλαιά. Ιδιαίτερα είναι γνωστή σέ μάς, τούς Βορειο-έλληνες, η τραγωδία τού τουρκικού βιασμού τής ελευθερίας τών Ελλήνων Πομάκων, τού προβλήματος τής Παιδείας τους (βλ. δασκάλα Χαρά Νικοπούλου), τής πολιτιστικής λεηλασίας τους καί τής συνακόλουθης οικονομικής εξαθλίωσής τους…
Τό ερώτημα είναι αμείλικτο γιά τούς ακαδημαϊκούς μας, καί όχι μόνο. Θά βγούν επιτέλους μπροστά», τουλάχιστον νά ενημερώσουν μέ τήν ιστορική αλήθεια, τίς ακαδημίες επιστημών, έστω τής Ευρώπης, πού προσβάλλονται συνεχώς από τήν προκλητική πλαστογράφηση τής Ιστορίας από τούς Σκοπιανούς;
Θά κάνουν τό αυτονόητο καθήκον τους; Θά μιμηθούν τουλάχιστον τόν ομόλογό τους καθηγητή Σ. Μίλλερ τού πανεπιστημίου Μπέρκλεϋ;
Ή δέν θά καταδεχθούν, καί πάλι, νά ασχοληθούν, καί ελεύθερα η σκοπιανή «Εγκυκλοπαίδεια» θά μπεί στά ράφια τών βιβλιοθηκών τού κόσμου, καί η παγκόσμια νεολαία, στό παρόν καί στό μέλλον, θά διδάσκεται τά σκοπιανά ψεύδη;
Οι υπουργοί μας Παιδείας, Εσωτερικών, Εξωτερικών, καί όχι μόνο, τής νέας Κυβέρνησής μας, πρέπει νά κάνουν τό αυτονόητο καθήκον τους καί γιά τούς Πομάκους Έλληνες συμπατριώτες μας.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΗΜ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

Υ.Γ. : Ο Σ. ΚΑΡΑΧΟΤΖΑ, Έλληνας Πομάκος, χρόνια συνεχίζει νά κραυγάζει τήν
πομακική αλήθεια, παρά τόν τουρκικό κίνδυνο κατά τής ζωής του καί τής
οικογενείας του.

ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ Εγκεφαλικού (S T R OKE) επεισοδίου: Μπορεί να σώσετε μια ζωή!

Συντακτική Ομάδα «Εμπροσθοφύλακας»
efylakas.info@gmail.com
ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ Εγκεφαλικού (S T R OKE) επεισοδίου:
Παίρνει μόνο ένα λεπτό για να διαβάσετε αυτό...
Ένας νευρολόγος λέει ότι, εφόσον ένα εγκεφαλικό επεισόδιο μέσα σε 3 ώρες τύχει νοσηλείας, μπορεί να αντιστραφεί πλήρως από τις επιπτώσεις του εγκεφαλικού επεισοδίου...
ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ένα Εγκεφαλικό Επεισόδιο…
Ας θυμηθούμε τα “3” βήματα, S. T. R. Διαβάστε και μάθετε!!!
Μερικές φορές τα συμπτώματα ενός εγκεφαλικού είναι δύσκολο να εντοπιστούν. Δυστυχώς, η έλλειψη συνειδητοποίησης φέρνει την καταστροφή. Το θύμα με εγκεφαλικό επεισόδιο μπορεί να υποστεί σοβαρή βλάβη στον εγκέφαλο όταν οι άνθρωποι γύρω του αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν τα συμπτώματα ενός εγκεφαλικού επεισοδίου.
Τώρα, οι γιατροί λένε οτι ένας θεατής μπορεί να αναγνωρίσει ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, θέτοντας σε αυτόν(ην) τρία απλά ερωτήματα:
S (Smile) Ζητήστε από το άτομο να χαμογελάσει.
T (Talk) Ζητήστε από το άτομο να μιλήσει λέγοντας μία απλή φράση, (πχ.σήμερα είναι μία ηλιόλουστη μέρα)
R (Raise) Ζητήστε από αυτόν(ην) να σηκώσει τα χέρια του.
Αν αυτός ή αυτή έχει πρόβλημα με κάποια από αυτά τα καθήκοντα,καλέστε τον αριθμό κλήσης έκτακτης ανάγκης αμέσως και περιγράψτε τα συμπτώματα του ατόμου.
Ιδού και νέες ενδείξεις (συμπληρωματικά) ενός Εγκεφαλικού Επεισοδίου…
“Βγάλτε έξω τη γλώσσα σας”
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Ένα άλλο “σημείο” από εγκεφαλικό επεισόδιο είναι το εξής: Ζητήστε από το άτομο να βγάλει έξω τη γλώσσα του… Αν η γλώσσα είναι “στραβά”, αν πηγαίνει δηλαδή στη μία ή στην άλλη πλευρά, είναι επίσης μια ένδειξη εγκεφαλικού επεισοδίου.
Ένας καρδιολόγος λέει ότι εάν ο καθένας που παίρνει αυτό το e-mail το στέλνει τουλάχιστον σε 10 άτομα, μπορείτε να στοιχηματίσετε ότι σίγουρα μία ζωή θα σωθεί!
Έχω κάνει το χρέος μου.
Εσείς;